Elk weldenkend mens met een zwak voor furieuze gitaarrock rouwt tijdens de eerst week van januari. Het was in die periode van vorig jaar dat bekend werd gemaakt dat het Welshe trio McLusky er een punt achter zette. Met Shooting At Unarmed Men verscheen er al snel een pleister op de wonde, maar die wonde lijkt moeilijker te genezen dan verwacht.
Het trio rond McLusky-bassist Jon Chapple zet de koers van McLusky eigenlijk verder: er is nog steeds die hoekige, opgefokte mix van punk, noise, onverwacht catchy momenten en de combinatie van humor en cynisme. Ook de traditie van geweldige titels wordt in ere gehouden: "All Hail Sergio", "I Cry For No Man", "Pathos Are Bathos", "In-Flight Instructions Are A Joke, Say I", "Impunity Rules By Forty Percent": het is slechts een greep uit een arsenaal waar geen einde aan komt. Ook op Rock Herk vierde de halsstarrige psychopatenrock hoogtij. Met hun keurige kleding, brilletjes en kortgeknipte kopjes zien de heren van SAUM er braaf en onschadelijk uit, maar wanneer de pedalen worden ingetrapt, blijkt dat het eerder gaat om spastische Housemartins die worstelen met een handvol neuroses.
"I hope you like listening to music made for girls" gaat het in single "Girl Music" en het was ook de toon voor een schertsend optreden dat werd afgewerkt met een opgestoken middelvinger. Er werd degelijk gespeeld, bijwijlen zelfs met het schuim in de mondhoeken, maar nergens haalde de band het maniakale gehalte van McLusky. Andy Falkous koppelde de meest genadeloos rockende riffs sinds de hoogtijdagen van The Jesus Lizard aan uitzinnig, bijna sloganesk verbaal geweld, en die opwinding bereikte Shooting At Unarmed Men zo goed als nooit. Op een goede dag steekt de band ruim boven de middelmaat uit, maar of ze ooit meer succes zal kennen dan nu het geval is, lijkt twijfelachtig. We verwachtten het eigenlijk, en geven grif toe dat we het verleden niet los kunnen laten, maar ondanks een geslaagde poging blijven die twee woorden door ons hoofd spoken: "McLusky Light".
