Soloalbums kondigen maar al te vaak het begin van het einde aan. Wanneer frontlui zich aan een persoonlijke uistap wagen, weet de rest van de groep maar al te goed dat er stront aan de knikker is en dat de groep binnen geen tel ontbonden zal zijn. In hiphopkringen is het gek genoeg net andersom.
Wanneer de leden van een hiphopcollectief zich als einzelgängers uiten door soloslim te spelen, is er geen vuiltje aan de lucht, integendeel. Maar al te vaak worden de homies uitgenodigd om opnieuw een gastrol te vervullen. In de wereld van hiphopego’s zijn uitstapjes naar bevriende bands / MC’s of fors betalende popsterretjes schering en inslag. Het vormt haast het cement dat een hiphopcollectief samenhoudt, en dat is in de avanthop uiteraard niet anders.
Na het eerder teleurstellende project 13 & God en het weinig verassingen biedende debuut van Subtle slaat groepslid Jel dan ook eindelijk terug met zijn eerste volwaardige soloalbum. Want hoewel Jel, vooral gekend van Them(selves), eerder al het album 10 seconds uitbracht, was deze ode aan de beruchte sampler SP-1200 niet noodzakelijk te beschouwen als een echte debuutplaat, maar eerder als een indrukwekkend instrumentaal album waarop Jel zijn kunsten als samplewhizzkid tentoon spreidde .
Met Soft Money geeft de zoveelste telg van de anticon-familie te kennen dat het label en zijn drukke nageslacht nog steeds weten waar de klepel van de avanthop hangt. Uiteraard kan Jel niet langer de schokgolf teweegbrengen die hij met Them(selves)-albums in gang zette, maar Soft Money laat zich niet zomaar temmen.
"To Buy A Car" laat de tweedehandsautoverkoper in ons verweesd achter terwijl Jel zich de flow aanmeet van Rakim (Eric B & Rakim) en dreunende electroklanken de kurkdroge beat begeleiden: "As long we get payed, you can drive it of a cliff, with your family and dog inside, we don’t give a shit." Met het instrumentale "All Day Breakfast" worden voorzichtig enkele Oosterse klanken binnengesmokkeld terwijl een "drum ’n bass op valium"-ritme naar voren geschoven wordt. Ook "No Solution" speelt het klaar zonder vocalen maar op "All Around" wordt de engelachtige zang van Stefanie Böhm een eerste maal ingeschakeld.
In "Soft Money, Dry Bones" komt ze een tweede keer aan de beurt, ondersteund door Pedestrian. De song benadert het dichtste wat we heden ten dage onder de anticon-avanthop verstaan, al blijft Böhms stem het album naar hogere sferen optillen. Op "Thrashin" wordt old skool hiphop door de mangel gehaald middels frenetieke scratchpartijen en zweverige keyboardklanken. Een roestige drum geeft ditmaal haast onhoorbaar het ritme aan.
Niet veel later slaat "Sweet Cream In It" op hol terwijl een vervormde gitaar mag uithalen en de drums zich rock-‘n-roll-allures aanmeten. "Know You Don’t" laat cLOUDDEADs Odd Nosdam loos gaan met drones, waardoor de song een bezwerende ondertoon krijgt die ons in trance naar "WMD" leidt: een psychedelische sixtiestrack die evolueert naar een seventiesfeel en die met verstoorde hiphopbeats wordt gekruist, waarbij Wise Intelligent scherp uit de hoek komt. "Nice Last" twijfelt tussen droom en nachtmerrie terwijl dromerige klanken messcherp door de ziel snijden, "Chipmunk Technique" is helaas een ietwat overbodig einde geworden.
Met Soft Money stijgt Jel naar de hoogtes die hij ook met Them(selves) wist te bereiken. Als geen ander weet hij los te breken uit het keurslijf dat avanthop dreigde te worden, en hij doet dat net als labelgenoot Why? door een eigen pad uit te stippelen. Anticon heeft met deze release niet alleen zijn naam als huis van vertrouwen bevestigd maar bovendien het nieuwe jaar stevig ingezet.
