Hoe slecht 2005 ook begon op politiek vlak, dankzij Ex Machina is het allemaal vergeven en vergeten. Een politiek verhaal met superhelden, het lijkt een combinatie die wel mank moet lopen. Rijzende ster Brian Vaughan en zijn kompanen Tony Harris en Tom Feister maken er echter een fantastisch stripverhaal van.
Schrijver Brian K. Vaughan heeft er een handje van weg om creatief om te springen met de conventies van het stripverhaal. Hij brak door met Y: The Last Man, een reeks die draait rond het verdwijnen van al het mannelijke leven op aarde uitgezonderd één exemplaar en zijn aapje. Met Runaways creëerde hij een groep kinderen met superkrachten die de strijd aanbinden met hun ouders. In Ex Machina vertelt hij dan weer het verhaal van Mitchell Hundred. Nadat hij door een vreemd voorwerp erg mysterieuze krachten heeft gekregen, kan hij communiceren met dode materialen. Na enkele jaren als superheld The Great Machine levens te hebben gered, besluit hij de politiek in te gaan en New York vooruit te helpen als burgemeester. Hij wordt zonder problemen verkozen en in Ex Machina kunnen we de komende jaren Mitchells ambtstermijn op de voet volgen.
Hundred krijgt meteen te maken met een provocerende kunsttentoonstelling, aanslagen en een dolle schutter. Tekenaar Tony Harris brengt het allemaal levensecht in beeld. Achterin het boek werd door de uitgever een bijlage opgenomen waarin je mooi kan zien hoe hij werkt met fotoreferenties. De gezichten van de personages zijn die van bestaande mensen. Hij heeft hij met hen alle scenes fotografisch geënsceneerd en deze vervolgens nagetekend. Ondanks de typische larger than life comic sfeer straalt de strip toch iets levensechts uit.
Het verhaal dendert werkelijk voort als een trein. De verhaallijnen worden door en over elkaar heen gevlochten tot een complex maar uiterst leesbaar geheel. Vaughan brengt ook weer verscheidene thema’s die stof tot discussie bevatten. Het is dus niet verwonderlijk dat zijn Y: The Last Man zelfs in Angouleme erkend en genomineerd wordt voor de prijs van het beste scenario. Met Ex Machina neemt zijn oeuvre stilaan grootse proporties aan: divers, boeiend, intrigerend en goed geschreven, het zijn allemaal pluimen die Brian K. Vaughan samen met zijn collega’s terecht op zijn hoed mag steken.
