Jos Bouveroux :: Van Zwarte Zondag tot Paars-Groen

Het zijn weer verkiezingen binnenkort en zowat het hele land vraagt zich af op wie ze nu weer hun hoop gaan stellen om al dan niet "neen" tegen de Amerikanen te zeggen, de economie aangezwengeld te krijgen en hen van een goeie job te voorzien. Radiojournalist Jos Bouveroux verschaft ons met Van Zwarte Zondag tot Paars-Groen van een goede inleiding in het kluwen dat het Vlaamse — en Waalse — partijlandschap na hun talloze herverkavelingpogingen zijn geworden.

In 1996 schreef Bouveroux al het voortreffelijke Van Zwarte Zondag tot Zwarte Zondag waarin hij beschreef hoe de Belgische partijen reageerden op de aardschok van 24 november 1991. In een heldere en bevattelijke stijl situeerde hij hoe de SP toen haar wonden likte, de PVV VLD werd, en hoe ook in de andere partijen heel wat begon te bewegen. Enkele maanden voor de verkiezingen van 18 mei, herhaalt Bouveroux het trucje en Van Zwarte Zondag tot Paars-Groen laat zich dan ook best lezen als een "wat voorafging" aan de volgende federale verkiezingen.

In een eerste hoofdstuk schetst Bouveroux het fin-de-régimesfeertje tijdens de laatste regering Dehaene. De witte mars, de Belgische ziekte, de PNPb van vader Marchal, Sémira Adamu, Zaal F, het Octopusoverleg, de dioxinecrisis,… Ze passeren allemaal razendsnel de revue in korte hoofdstukjes van nauwelijks meer dan anderhalve bladzijde. Bouveroux weet telkens de essentie weer te geven om het geheugen aan het werk te zetten

Na een hoofdstuk over de Paars-Groene regeringsvorming — waarbij duidelijk wordt hoeveel dat het werk is van Louis Michel — begint meteen de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2000. De CVP zit nog suf in een hoekje te wennen aan de oppositie, Karel De Gucht begint al knabbelend aan zijn verruimingsoperatie en bij de VU kan geen stucwerk de barsten in de gevel nog verhullen. 8 oktober 2000 wordt een mokerslag voor de democratie, de zoveelste zwarte zondag, waarbij in Antwerpen één op drie mensen op het Vlaams Blok stemmen.

De chaotische partijvernieuwing is een volgend hoofdstuk waard, waarna Paars-Groen — we zijn dan al eind 2001 — zijn glans begint te verliezen: de grap met de nieuwe NMBS-manager, het opstappen van Bert Anciaux uit de Vlaamse Regering, de agressieve verruimingsoperatie van De Gucht,… Ze doen stuk voor stuk afbreuk aan de "goednieuwsshow" van de regering, zeker nu de economie in de nasleep van elf september diepe dalen opzoekt. De laatste loodjes wegen zwaar voor Paars-Groen dat zich moeizaam voortsleept tot de eindmeet. En dan sluit Bouveroux zijn boek af voor de crisis in Antwerpen of de oorlog in Irak uitbreekt.

Opnieuw beheerst Bouveroux de kunst om de actualiteit van de afgelopen acht jaar samen te ballen tot een lezenswaardige pageturner. Van Zwarte Zondag tot Paars-Groen zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke kiezer, die zo tenminste weet waar het allemaal over gaat. Hopelijk is dit het begin van een reeks en mogen we binnen vier jaar een nieuwe aflevering verwachten. Zelfs al zijn we behoorlijk bang dat die dan Van Paars-Groen tot Pikzwarte Zondag zal moeten heten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + zes =