Soms heb je het gevoel te leven onder een stolp, zo schreef Sylvia Plath, en daarin vond Kids With Buns inspiratie voor zijn tweede plaat. Op Bell Jar verwerken Marie Van Uytvanck en Amber Piddington twee break-ups en een breakdown in pakkende popsongs. ‘Dit is echt een momentopname.’
enola: Was er een plan voor album nummer twee? Of lieten jullie het komen zoals het kwam?
Marie Van Uytvanck: “Er is nooit iets uitgesproken geweest, maar onderhuids hebben we misschien wel bewust een soort beslissing gemaakt.”
Amber Piddington: “Als we schrijven, dan is dat vanuit een persoonlijke noodzaak. Omdat we dingen moeten verwerken, uit ons systeem krijgen. We denken daar verder niet over na, maar uiteindelijk begonnen we toch te merken dat alles een bepaalde vorm aan het krijgen was. We kwamen allebei uit lange relaties, en dat was waarover we schreven. En plots beseften we dat wat we hadden liggen misschien wel die tweede plaat aan het worden was.”
Van Uytvanck: “We wisten dat er iets nieuws van ons werd verwacht. Toen die break-ups zich aandienden, wisten we dat ons nieuwe album daarover zou gaan. Waar de nummers van ons debuut over vele jaren zijn geschreven, zouden we deze keer gewoon dit ‘nu’ vatten. Bell Jar is echt een momentopname.”
enola: Het was ook bij het schrijven van de titelsong dat alles op zijn plek viel. Waarom daar?
Piddington: “Voor ons gaat dat nummer vooral over hoe je je kunt blijven vastklampen aan je idee van een relatie, en je uit het oog verliest hoe ver dat van de werkelijkheid staat. Het voelde heel belangrijk om dat inzicht onder woorden te brengen, in te zien wat er fout gelopen was. Het werd duidelijk dat die gedachte de rode draad was tussen de nummers die we al hadden.”
Van Uytvanck: “Het was een Eureka!-momentje, dat besef dat alles draait rond vasthouden aan dingen die in theorie werken maar uiteindelijk schadelijk blijken. En net toen keek Amber naar haar boekenkast, waar The Bell Jar van Sylvia Plath stond, klikte die titel voor het gevoel dat ik probeerde te omschrijven, en zong ik ‘I saw us in a bell jar once or twice’.”
Piddington: “We hebben allemaal onze patronen, die ervoor zorgen dat de dingen telkens opnieuw mislopen in bijvoorbeeld de liefde. Een groot thema in The Bell Jar is hoe alles circulair is: net als je denkt dat het goed gaat, begint het weer slecht te gaan. In tegenstelling tot Plaths droeve lot moet dat wat mij betreft niet per se op een negatieve noot eindigen. Het is iets wat ik heb moeten leren, maar: het kan ook echt wel weer beter worden.”
enola: Voor de opnames trokken jullie naar Philadelphia om met producer Jacob Blizzard te werken, een man die ook met Lucy Dacus speelt. Hoe leerden jullie hem kennen?
Van Uytvanck: “Onze paden kruisten zich op het festival Bruis in Maastricht, waar hij met Lucy zou spelen. Jacob was vooraf per toeval door de zaal gewandeld waar wij speelden en had ons later opgemerkt toen we daar tussen het weinige volk dat er voor Lucy was – het was voor de grote doorbraak met Boygenius – enthousiast stonden te zijn. Hij stuurde ons later een berichtje ’thanks for vibing’, en dat hij onze show ‘super nice’ vond. Hij is ons blijven volgen en stuurde een paar maanden later dat als we ooit wilden samenwerken, dat zeker kon. We zijn daar toen niet op ingegaan, maar voor Bell Jar voelde het alsof het nu wel kon. Onze beste beslissing ooit.”
“Natuurlijk waren we gevleid door zijn aandacht, maar je moet voor zo’n samenwerking ook altijd de rekensom maken. Financieel is dat een uitdagende reis geweest, maar we hebben de kosten gelukkig kunnen drukken door in een kelder te slapen.”
Piddington: “We hebben ons daar een week lang opgesloten in de studio. Vooraf dachten we Philadelphia ook te bezoeken, maar we hebben niet veel gezien van de stad. Enfin, er zijn ook niet zoveel grote bezienswaardigheden. De Liberty Bell, ja, en de Independence Hall. We hebben ook een Philly cheese steak gegeten. Ik ben daar ziek van geweest.”
enola: Had Jacob ideeën waar hij met jullie muziek naartoe wilde?
Piddington: “We hadden een heel goed idee van hoe we wilden dat de plaat klonk, en hadden zelf al heel veel gearrangeerd en geproducet. Jacob heeft echter een paar dingen laten klikken die bij ons nog niet klikten. Dat hoor je in “Bell Jar”, “The Finite” en “Blind”.”
Van Uytvanck: “We hebben al met verschillende producers samengewerkt, en er is eigenlijk maar één iets dat voor ons bepaalt of een samenwerking goed is: of die persoon onze muziek begrijpt en aanvoelt. En dat is echt niet iets wat we gemakkelijk vinden. Ik herinner me hoe we dus op het vliegtuig naar Philadelphia zaten en naar elkaar keken met de verschrikte blik ‘wat als het niet werkt?’. Oké, hij had gewerkt met mensen die ons inspireren, maar dat zegt niet alles. Ik heb ook al samen geschreven met mensen waar ik hoge verwachtingen bij had, maar het toch op niets uitdraaide. Dat je denkt: dit klinkt niet meer zoals wij muziek maken. Zo is het gelukkig niet geweest. Ik kan niet precies zeggen wat Jacob heeft gedaan, maar er was wel iets daar dat ervoor gezorgd heeft dat de muziek is geworden zoals ze is.”
Piddington: “Het idee dat we een filmischer geluid wilden, hadden we al, maar hij heeft dat wel versterkt. Hij snapte die visie. We zaten op dezelfde golflengte, en dat is echt heel zeldzaam.”
enola: Het klinkt bij momenten zelfs wat War On Drugs-achtig.
Van Uytvanck: “Heel Amerikaans, hé. We wilden dat al langer, maar we wisten nog niet goed hoe we moesten verwoorden wat we wilden. Het is echt iets wat we al doende hebben geleerd, hoe dat soort muziek maken werkt.”
Piddington: “We hadden de verbeelding wel, maar niet de tools om dat geluid in werkelijkheid om te zetten. Nu is het geluid in ons hoofd en wat we gemaakt hebben veel dichter bij elkaar geschoven. Er is veel minder discrepantie tussen de eerste demo’s en het eindresultaat.”
enola: Toen jullie acht jaar geleden samen begonnen te spelen, kenden jullie elkaar nog niet heel erg goed. Je moest een relatie ontwikkelen, een vriendschap, die ondertussen ook zakelijk is geworden. Hoe is dat geweest?
Van Uytvanck: “Intens. Als je zoveel met iemand moet samenwerken, dan is dat inderdaad bijna het soort relatie dat je hebt met een partner of familie. Het is iets waar je aan moet werken. We waren altijd al heel goede vriendinnen, maar ik denk dat we elkaar pas sinds twee jaar echt door en door begrijpen. Die break-ups hebben ons dichter bij elkaar gebracht. Nu hebben we veel meer vertrouwen in elkaar. We begrijpen waar bepaald gedrag bij de ander vandaan komt. Dat is misschien wel een van de grote inzichten die we de afgelopen jaren hebben gehad: dat als wij niet dezelfde mening hebben en daar nogal hard in zijn, dat niet iets vijandigs is, maar dat we allebei gewoon het beste willen. We willen altijd zo graag dat het goed is.”
Piddington: “En dat is moeilijk omdat je doorgaans andere verwachtingen hebt, en grenzen moet stellen – zowel professioneel als privé. Dat is niet evident bij ons soort creatieve werk, waar de mechanismen en wetmatigheden anders zijn dan bij een gewone job.”
Van Uytvanck: “Er is geen juist of fout, en dat maakt dat je alles in vraag kunt stellen. Als onze smaken verschillen, moeten we op zoek naar manieren om daar mee om te gaan zonder dat het als een compromis voelt, want daar zijn we niet zo van.”
Piddington: “Wij geloven niet in het principe van meerderheden. Het is in het verleden wel eens gebeurd dat als wij het ergens niet eens waren, de mensen rond ons – band of producer, bijvoorbeeld – een kant kozen en zo een beslissing gewicht gaven. Dat doen we niet meer. En ik heb het gevoel dat we met Bell Jar echt een goede manier hebben gevonden om te zoeken naar hoe wij beslissingen kunnen maken waar iedereen zich comfortabel bij voelt.”
Van Uytvanck: “Nu staat er echt niets op plaat waar ik niet honderd procent achter sta.”
Kids With Buns stelt Bell Jar op 9 december voor in de AB.
