Lauwert tovert een wat verloren gewaande stripgrootheid uit de hoge hoed. Makkelijke prooien – Hyena’s is het eerste deel van een tweeluik. Dit album scoort op alle vlakken met een terugkeer van Miguelanxo Prado.
Al sinds de jaren ’80 staat Miguelanxo Prado in de voorlinie van het Europese stripverhaal. De Spanjaard mag dan geen continue productie aan nieuw werk hebben, toch blijft zijn werk telkens opnieuw verrassen én een ruim publiek overtuigen. Het tweeluik Makkelijke prooien is zijn meest recente werk, dat Lauwert nu eindelijk ook in vertaling zal brengen. Het eerste deel verscheen afgelopen maand en het slot volgt later dit jaar.
Het is nog niet vaak gebeurd dat Prado zich in dergelijke hoge mate liet inspireren door de actualiteit. De bankencrisis en de ontmenselijking van kleine spaarders ten voordele van enorme kapitalen en risico’s waren voor hem dermate wraakroepend dat hij met Makkelijke prooien een politieverhaal geschreven heeft tegen de achtergrond van die crisis in Spanje. Inspectrice Tabares en assistent Sotillo worden geconfronteerd met een op het eerste zicht toevallig overlijden van een bankdirecteur. Op korte termijn lopen de overlijdens van bankmedewerkers binnen en wordt de politie overweldigd door de veelheid van de moorden. Is er een seriemoordenaar aan het werk of moeten de daders eerder in een terroristische hoek gezocht worden?
In Makkelijke prooien volgt de lezer het zoekproces van de politie. Prado werkte zijn personages heel sterk uit, met voldoende intermenselijke relaties en conflicten om het hele onderzoek ook op menselijk vlak zeer boeiend te houden. Het geflirt tussen Tabares en Sotillo loopt doorheen het album. Hoewel Hyena’s nog maar het eerste deel van een tweeluik is, wordt de zaak aan het einde van dit eerste deel alvast opgelost en lijkt het tweede deel vooral de focus te zullen leggen op het proces dat volgt. Zal de publieke opinie een kant kiezen in dit proces en is die kant wel noodzakelijk de uitspraak in het proces?
De internationale doorbraak van Miguelanxo Prado kwam er in 1985 wanneer hij van start ging met Kronieken van de onlogica. Deze korte humoristische beschouwingen over de beperkingen van de mens waren bijzonder herkenbaar en werden in de volgende jaren vertaald door Arboris in drie delen. Nadien volgden nog verschillende one-shots, die echter niet allemaal vertaald werden naar het Nederlands. Tot het vertaalde werk behoort nog Ardalén (2013) en De gestolen triskel (2020). Prado is zonder meer een van de meest constante stripmakers in Europa. Voor elk verhaal vertrekt hij qua thematiek van een wit blad. Grafisch blijven zijn tekeningen steeds herkenbaar, maar narratief heeft hij doorheen de jaren al veel paden bewandeld. Makkelijke prooien is een eerste politieverhaal waarin een misdaad opgehelderd moet worden, maar Prado brengt het er vlekkeloos van af.
De sociale rechtvaardigheid van de auteur spat van de pagina’s af. Het scenario van Makkelijke prooien werd rijk uitgewerkt en ook de tekeningen zijn van een zeer hoog niveau. Ook na 40 jaar in het vak blijft Prado onverminderd gedreven om in elk album het beste uit zichzelf te halen. De lezer kan er alleen maar extra van genieten. En dan hebben we dus nog een tweede deel te goed, zodat we zeer binnenkort ook kunnen genieten van een (hopelijk) mooi einde.
