‘We zijn geen postpunkband, maar een rockband’, met die stelling claimde The Murder Capital de vrijheid om op zijn tweede plaat nieuwe richtingen te verkennen. Op Gigi’s Recovery bleek dat uiteindelijk met wisselend succes te gebeuren, en ook op de planken van Trix was het voor deze voormalige splinterbom nog wat zoeken.
Het is wennen om The Murder Capital het podium te zien opwandelen. Drie jaar terug, met dat opwindende debuut When I Have Fears… in de rugzak, werd het nog veroverd, ingenomen met een mengeling van dreiging en agressie. Nu sjokken de vier muzikanten op de tonen van “Existence” op, om vervolgens rustig hun instrumenten te omgorden. Frontman James McGovern volgt nog altijd net dat tikje later, het applaus dankbaar in ontvangst nemend. En je noteert voor het eerst: ‘wat een melkmuil nog’, in plaats van een zoveelste variant op ‘imponerend’.
De opbouw is rustig, dus. Eerst “Crying”, daarna de tikkende Radioheadritmes van “A Thousand Lives”. Het laat meteen horen hoe hard The Murder Capital zijn palet heeft verbreed. Atmosferische synths begeleiden het elektronisch getik. In “The Lie Becomes The Self” horen we alweer gitaren die naar Oxford finest verwijzen – moeten we nog vertellen dat In Rainbows één van de referentieplaten voor Gigi’s Recovery was?
De plaat is een slowburner, een kleur aan een muzikaal palet die de groep verder onderzoekt, maar het flirt ook met dreinerigheid. En het helpt niet dat McGovern zich als zanger eerder beperkt toont. Zodra hij buiten het terrein van het sprechgesang treedt, wordt het tricky, zoals ook in “Gigi’s Recovery” zelf blijkt. Het publiek zit ook eerder te wachten op ouder werk en gaat het liefst van al loos in een moshpit. Dat kan in “More Is Less”, nog steeds een brute kopstoot, waarin McGovern halverwege even gitarist Damian Tuit gaat knuffelen: blij om opnieuw hier te zijn.
Maar zo is het, en niet anders. Zonder het vleugje agressief theater dat hun postpunkincarnatie van weleer met zich meebracht is The Murder Capital een ‘normale’ band geworden, eentje die netjes trage en hevige nummers afwisselt. Het nieuwe “Belonging” blijkt zelfs een echte pianoballad te zijn geworden, maar wel eentje waar de sissende hi-hat van het oude, tegenwringende “Love, Love, Love” nadien vanzelf mag uitrollen.
Dat The Murder Capital er op Gigi’s Recovery toch in geslaagd is zijn zin voor vernieuwing te paren aan de energie van het vroege werk blijkt uit de finale. “The Stars Will Leave Their Stage” tikt op een nerveus ritme dat het nummer elk moment van de rails dreigt te duwen, en ontspoort in een hamerende eindsprint, “Return My Head” is een euforisch momentje. Toch kunnen geen van beiden tippen aan de explosieve kracht van “Don’t Cling To Life” dat daarna volgt. Dat de set eindigt op “Ethel”, ongetwijfeld één van de uitschieters van die nieuwe plaat maar niet in staat om tegen dat geweld op te tornen, is jammer. Wat vroeger in deze set had dit nummer een hoogtepunt kunnen zijn.
The Murder Capital zoekt. The Murder Capital is op dit moment overtuigd dat het wat gevonden heeft. Het is twijfelachtig of dat echt zo is, maar de groep heeft met Gigi’s Recovery alvast de knellende ketens van het muzikale heden afgeschud. Deze band is de postpunk, die waan van deze rockdagen, voorbij, en kan vanaf nu alle kanten op. Dat is bevrijdend, en zelfs al leverde het deze keer perfecte plaat noch concert af, we zijn nu al benieuwd naar de volgende stap van deze groep.
