“Why don’t you come to my house and listen to punk rock records”, zo vroeg Brat Farrar vijf jaar geleden op z’n debuut. Wie zich gewillig liet meelokken, kan sindsdien rekenen op regelmatige blootstelling aan een dosis zinderende gitaarmuziek. Farrar is immers alweer toe aan III.
Logischerwijze werd deze nieuwe worp voorafgegaan door II, een album dat de barre tocht van het verre Australië naar enola City niet overleefd heeft. Maar niet getreurd: III krijgt onze volle aandacht. En verdient niet minder dan dat.
Brat Farrar, waarachter Sam Agostino schuilgaat, heeft immers een ronduit lekkere lap muziek uitgebracht. Mocht de naam Agostino een belletje doen rinkelen, muzieknerds in uw omgeving kunnen vast vertellen over ’s mans verleden bij Digger And The Pussycats. Met Brat Farrar heeft Agostino echter een vehikel in het leven geroepen waarmee hij kan doen en laten wat hij wil, met een wisselend kransje muzikanten achter zich.
Dat staat een soort kenmerkend geluid echter niet in de weg. Een geluid dat, voor wie vertrouwd is met gitaarklanken uit de jaren tachtig, bovendien zeer bekend in de oren klinkt: Agostino is immers een gi-gan-tische Wipers-fan. En dat hoor je.
Daar vallen twee bemerkingen bij te maken: het ligt er op deze III minder dik op dan ten tijde van het debuut. En twee: zou openingstrack “On Your Mind” zelfs maar half zo goed geklonken hebben als Agostino zot was geweest van, pakweg, Foo Fighters? Voilà.
Geen kwaad woord over Dave Grohl en zijn muzikale prestaties, maar een plaat van Brat Farrar ademt nu eenmaal meer de vrije rock-‘n-roll-lucht uit. “Make You Mine”: het is simpel, simplistisch zelfs, maar hij dendert zo heerlijk, die gitaartrein.
Zelfs wanneer er gas teruggenomen wordt, zoals in “Last Summer”, blijft Farrar meeslepend klinken. Het lichtdroeve randje dat de song meekreeg, draagt zelfs extra bij aan de kwaliteit ervan. Ook “Waiting For You To Call” verdient, ondanks zijn vreemde auditieve effecten, bonuspunten voor het gevoel dat de song in zich draagt. “Downtown” klinkt dan weer als een stomdronken jamsessie tussen The Jesus And Mary Chain en My Bloody Valentine: ongepolijst, onaf, ruw, maar ook verdacht lekker.
Die laatste twee woorden vatten III zo’n beetje samen. Echt origineel is het allemaal niet, maar wat dan nog. Brat Farrar weet al enkele platen lang te boeien. Kleine schoonheidsfoutjes als het vervelende “Never Gonna Go” daargelaten, is dat een prestatie waarmee hij het gros van zijn vakgenoten achter zich laat.
Sam Agostino is momenteel op Europese tournee, waarbij het Gentse Blackup deel uitmaakt van Brat Farrar. Gaat dat zien, bijvoorbeeld op 2 september in de Charlatan, 3 september ergens in Binche, 7 september in het Patronaat (Haarlem), 8 september in The Pits of vier op 9 september mee het einde van de tour in Het Zevende Zegel in Ottenburg.
