Kevin Morby, oorspronkelijk van het redelijk rurale Kansas, trok nog voor zijn twintigste naar New York om een muzikale carrière na te jagen. Na een tijdje hield hij het jachtige leven daar echter voor bekeken, en verhuisde naar Los Angeles, waar hij naast de liefde ook de juiste balans tussen drukte en rust vond. Want ook al nodigen de liedjes op Singing Saw niet meteen uit tot pogoën of crowdsurfen, er zit wel degelijk een diepgang in.
Een van de eerste dingen die opvalt: Kevin Morby zou wel eens een bastaardzoon van Bob Dylan kunnen zijn: zijn nasale stem neuzelt minder, maar zijn frasering roept herinneringen op aan de folk-grootmeester. Nog een gelijkenis: Morby’s teksten staan vol observaties, en hij lijkt wel een oudere man op weg naar zijn levenseinde, in plaats van de introverte, maar toch relaxte 28-jarige die hij in werkelijkheid is. In zijn teksten verheerlijkt Morby ook al eens de roes van het dronken zijn, zoals in “Drunk and on a Star”, zwaar geïnspireerd door Elliot Smith’s “Saint Ides Heaven”. De manier waarop hij zinnen zoals “Have you heard my guitar singing, As it rises from the earth” laat klinken, doet verdomde Dylanesque aan, maar storend is het niet. De verdienste van Kevin Morby is dat hij niet wegsteekt een grote Dylanbewonderaar en -kenner te zijn, maar hij is zeker geen kopij van het origineel.
Dat Kevin Morby tijdens het maken van dit album de gewoonte aannam om vlak voor het donker in de buurt van zijn huis te gaan wandelen, reflecteert zich in zijn teksten, zoals titeltrack “Singing Saw”, dat ook zonder de zingende zaag een gevoel van onwezelijkheid en onbehagen kan oproepen. Op zijn wandelingen kwam hij al eens rare creaturen tegen, zo blijkt: “Thought I saw a singing saw, Cutting down a willow, Then I saw the singing saw come singing after me”.
Het meest springerige nummer “I have been to the mountain” werd geboren uit een gevoel van onmacht en hopeloosheid na het nodeloos politiegeweld en de dood van jongeren zoals Eric Garner. Maar evengoed probeert Kevin Morby zijn innerlijke onrust tijdens het toeren te bestrijden in “Dorothy” (niet alleen de naam van zijn gitaar, maar ook van zijn grootmoeder), of bezingt hij zijn gevoelens na de eerste grote relatiebreuk in “Ferris Wheel” of nog het sfeervollere “Destroyer”.
Op muzikaal vlak is vooral de kaart van de sfeer getrokken: wie op zoek gaat naar bonkende ritmes of funky grooves komt bedrogen uit. Maar, wie meer neigt naar rustig luisteren en meegaan in de atmosferen die Kevin Morby uit zijn muzikale hoed tovert, zal genieten. Want muziek is hier compleet complementair aan de teksten, het een kan niet bestaan zonder het ander.
Kevin Morby is live te bewonderen in Atelier 210 in Brussel, en dat op zaterdag 7 mei. Gaat dat zien als u houdt van sfeervolle, doch swingende muziek.
