Thuiskomen, zo omschrijft Ben Harper het zelf. Na een decennium lang platen opgenomen te hebben met verschillende andere muzikanten, keert de bard terug naar zijn vertrouwde Innocent Criminals. En als thuiskomen klinkt dat inderdaad. Comfortabel, alsof er nooit een breuk geweest is.
Nochtans hadden een paar opgebrande criminelen het tegen 2008 gehad met hun frontman. Het verschroeiende werkritme dat Harper hen oplegde, was finaal teveel geworden. Maar zoals wel vaker blijkt ”nooit meer” een zeer relatief begrip. Negen jaar, een paar potten bier en een groepsknuffel later sluit Call It What It Is naadloos aan bij wat het collectief altijd al maakte: melodierijke feelgoodplaten, variërend in genres en stijlen.
“I remember when sex was dirty/and the air was clean”, duidt Harper. De vroeger-was-alles-beter thematiek van de openende radiorocker roept een lichte argwaan op, maar die blijkt al snel ongegrond. “Deeper And Deeper” snijdt effectief een pak dieper en betekent bovenal een aangenaam wederhoren met Juan Nelson, Oliver Charles en Leon Mobley. Wanneer de ritmesectie het voortouw neemt, zijn The Innocent Criminals nog steeds op hun sterkst. Ook het bluesy “Bones”, het van flamencopercussie voorziene “How Dark Is Gone” en de titeltrack bevestigen die stelling.
Helemaal imposant trouwens, hoe Harper met die titeltrack een van de heetste hangijzers van het maatschappelijke debat in de VS aankaart: de rassenoorlog. Met “they shot him in the back/now it’s a crime to be black”, laat hij daarbij weinig aan de verbeelding over. Maar een verrassend “there’s good cops/bad cops/white cops/black cops” volgt, en de nuance blijft gewaarborgd. “Call It What It Is” is veruit het meest verbeten Harper-nummer sinds “Like A King” en doet de vrijblijvendheid waarmee het album opende verdampen.
Maar Harper zou Harper niet zijn zonder zijn strijdvaardig optimisme. En ook daar grossiert Call It What It Is in. “We have a way of finding our way home”, zingt hij, ondersteund door een catchy reggaeritme. We geloven hem op zijn woord. “All That Has Grown” vormt dan weer een rustpunt. Harper, zichzelf begeleidend op slide gitaar, reflecteert over een vergevorderde en doorleefde relatie, die bijgevolg al heel wat hoogtes en laagtes doorstond. De boodschap blijft dezelfde: obstakels worden niet ontweken, wel genomen en overwonnen. Het is een mooie metafoor voor de wedergeboorte van zijn band.
Wanneer afgesloten wordt met een teder “After all we’ve been through/I don’t know how to say goodbye to you”, kunnen we ons daar enkel gelukkig om prijzen. Ben Harper And The Innocent Criminals zijn terug en hebben met Call It What It Is een oerdegelijk album onder de arm om zalen en arena’s te belegeren.
Roll on Vorst Nationaal, op 18 oktober.
