Gemma Ray :: Down Baby Down

Met een paar muzikale blokjes knutselde Gemma Ray een soundtrack zonder bijhorende film in elkaar, waarin het ene sfeerbeeld het andere gretig recycleert, deconstrueert en herinterpreteert. Het resultaat: een interessant stijlexperiment, maar ook niet veel meer dan dat.

De keuze voor en timing van deze Down Baby Down is ook op zijn minst interessant te noemen. Na jaren in de marge voelde de Britse Gemma Ray vorig jaar de eerste spotlights op haar hoofd gloeien met het bescheiden commerciële succes van haar vierde langspeler Island Fire. Dat album was volgestouwd met zoete, zomerse retrofolkpop, waaronder het niet te versmaden oorwurmpje “Rescue Me”. Maar net wanneer de grote publiekspoorten zich beginnen te openen, komt ze dus op de proppen met deze Down Baby Down, een grotendeels instrumentale collectie deunen die samen de soundtrack van een imaginaire film vormen.

Laten we die deunen niet verwarren met songs — van de tien tracks op het album vallen slechts weinigen als dusdanig te bestempelen — maar eerder spreken van sfeerbeelden. Uiteindelijk is “Réunion Waltz” niet veel meer dan een aanstekelijke zuiderse gitaardeun met een paar welgemikte lalala’s ertussenin, en toont “No Star” gewoon een instrumentaal snapshot van een woestijndorpje in de jaren zeventig, bevolkt door flower power cowboys. De schaal mag dan bedrieglijk klein lijken, toch zit er behoorlijk wat vervat in deze minimelodieën. Als je je verbeelding de vrije loop laat, herken je in “The Low Rising”, het puike duel van alt.country en Tarantino-riffs, tegelijkertijd door groene velden dartelende hippiemeisjes en sensuele sirenes die baden in goedkope sigarettenrook. Voor de gewillige luisteraar vormt het geen probleem om op de tonen van Ray’s composities een eigen film te laten afspelen.

Zoals het een soundtrack betaamt, speelt ze op deze plaat met enkele leidmotieven die ze lustig in verschillende gedaantes en combinaties laat terugkeren. Het centrale stuk, en tegelijkertijd de enige échte song, is “Say You Love Me”; pop noir met seventies psychedelica, waarop een smachtend fluisterende en zuchtend zingende lolita de mannen rondom zich uitdaagt om de verleidingsdans aan te gaan (niet toevallig is de daaropvolgendel lyric “Try your luck”). Naar deze track verwijzen alle nummers terug, met gemengde resultaten. Soms hoor je een interessante evolutie: “The Letter” lijkt wel de volwassen versie van het naïef zwoele themalied, waarin de jonge hartenbreekster een zwarte weduwe geworden is. Vaker gaat het echter om een geforceerde poging tot; de goedkope RPG-synth van “Gozo Theme”, de naar akoestische breakbeat neigende intro van “Carpathian Lullaby” en de extra portie kreetjes in “So Long Serenata”: ze voegen weinig of niets toe aan het geheel.

p>Op den duur blijf je over met de wrange nasmaak die menige soundtrack met zich meedraagt: een uiterst repetitief geheel dat een verhaal nodig heeft om echt effect te hebben. Dat hier geen bestaande film als excuustruus tegenover staat, maakt het oordeel des te harder. Na een radiohitje als “Rescue Me” is dit voor een zangeres als Gemma Ray geen slechte move om zich als artieste binnen het veld mee te positioneren. Dat had ze echter beter gedaan onder het mom van een gratis downloadbare mixtape, in plaats van er een volwaardige release van te willen maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twee =