The Brian Jonestown Massacre :: Aufheben

Iemand nog nostalgie naar The Brian Jonestown Massacre met neosixties gevulde beginperiode? Met platen als My Bloody Underground en Who Killed Sgt. Pepper? liet de groep de nostalgie in het nieuwe millenium even achter zich om een stuk experimenteler te werk te gaan, maar hierbij vergat hij dat het publiek het door sixties geïnspireerde materiaal net op prijs wist te stellen. Een euvel dat het combo met Aufheben tracht te corrigeren.

Er bestaat veel verschil tussen de jaren negentig en het nieuwe millenium voor The Brian Jonestown Massacre. Op vroege platen als Take It From The Man!, Their Satanic Majesties’ Second Request en Thank God For Mental Illness viel het namelijk nog heel goed te horen dat The Brian Jonestown Massacre ooit The Dandy Warhols beïnvloedde, terwijl My Bloody Underground uit 2008 al een heuse poging was om elektronische muziek en rock met elkaar te verzoenen, met het gevolg dat er nog nauwelijks iets te horen was van de toegankelijke rock-‘n-roll waarmee de groep de jaren negentig inkleurde. Niet dat opperhoofd Anton Newcombe hier ooit van wakker lag, maar als je tegelijkertijd nieuwe ideeën met oude kan combineren en zo vooruitgang kan maken, is dat beter, toch?

Een beter evenwicht tussen het heden en het verleden is in ieder geval wat The Brian Jonestown Massacre met Aufheben te bieden heeft. Hiervan is “Panic In Babylon” alvast meteen een mooi voorbeeld, want het nummer klinkt een beetje als een gulden middenweg tussen Chemical Brothers’ alternatieve dancemuziek en een door hare krishna geïnspireerd nummer van Beatle George Harrison. Hiermee is het nummer meteen een mooie blauwdruk voor de rest van de plaat: progressie, maar niet zonder het verleden te verloochenen. Dat bewijst eveneens “Viholliseni Maalla”, want ondanks de Finse titel is het geen Scandinavische brabbelmuziek, maar eerder een nummer dat met de hypnotiserende vrouwenstem aansluiting vindt bij Methodrone, één van de eerste platen waarop de gelijkenissen met The Velvet Underground & Nico nogal treffend waren.

Dat het combo vaak The Velvet Underground van de jaren negentig werd genoemd, valt eveneens te horen in “Gaz Hilarant”, een nummer waarin de tamboerijnen koning zijn en waarin de zang tot een paar lijnen weinig betekende tekst is herleid. Het is een perfect voorbeeld van het evenwicht tussen het heden en het verleden, want waar de minimalistische stijl aansluiting vindt bij het meer elektronische My Bloody Underground, daar kunnen de instrumenten niet nog meer met beide poten in de jaren zestig staan. Met het fijne resultaat dat The Brian Jonestown Massacre tegelijkertijd heel oud en heel modern klinkt.

Wie denkt dat de groep met dat gevarieerde klankenpakket reeds aan het einde van zijn Latijn is, heeft het echter goed mis. Want wat dacht u van “Illuminomi”, een nummer waarvan de teksten integraal franstalig zijn? Het herinnert aan het Russische “Detka! Detka! Detka” en het IJslandse “Tungur Hnifur” van het vorige album Who Killed Sgt. Pepper? en bewijst dat The Brian Jonestown Massacre nog altijd tot in de kleinste details een exotische groep is en een bodemloze put van inspiratie blijkt te hebben om een dergelijke indruk te blijven wekken.

Buiten het gebruik van vreemde talen is The Brian Jonestown Massacre met de talloze muziekinstrumenten van over heel de wereld trouwens altijd een exotische groep geweest. Een imago dat het combo hier bevestigt met “Face Down On The Moon”, een nummer waarin het mooie weer wordt gemaakt met een bevreemdende houtblazer. Dat de groep veelvuldig gebruik maakt van sitars zoals bijvoorbeeld in het naar Led Zeppelin refererende “Stairway To The Best Party In The Universe”, valt intussen nog nauwelijks op, omdat het nu eenmaal bij The Brian Jonestown Massacre’s DNA-afdruk hoort om oosterse instrumenten te benutten en de groepsnaam natuurlijk op niets minder dan The Rolling Stones’ vermoorde sitarspeler Brian Jones is gebaseerd.

Het plaatje sluit af met “Blue Order/New Monday”, uiteraard een referentie naar New Order’s grote hit “Blue Monday”, maar dat gebeurt naar Newcombe’s goede gewoonte met een goede injectie humor door in de titel heel expliciet naar de artiest te verwijzen, terwijl het nummer zelf eigenlijk maar lichte raakvlakken met de gerefereerde artiest bevat. Het is dat soort van nuancering dat van het licht progressieve, niet te schreeuwerige Aufheben The Brian Jonestown Massacre’s best beluisterbare en meest genietbare plaat sinds de jaren negentig maakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twaalf =