VCMG :: Ssss

Mute, 2012

Er was eens een tijd, lang geleden, dat Martin Gore
niet de voornaamste songschrijver van Depeche Mode was. Op
hun allereerste album, ‘Speak & Spell’ uit ’81, was dat Vince
Clarke. Onderstaande maakt er geen geheim van dat het vroegtijdige
vertrek van deze laatste zowat het beste was dat Depeche Mode naar
zijn minder bescheiden mening overkomen is. Niet alleen is het
eerste Depeche Mode album niet bepaald hun beste, om maar niet
meteen te zeggen dat het gewoon barslecht is, bovendien duwde het
vertrek van de originele head poncho Gore naar voren als
songwriter. En dat die nog een paar pareltjes op zak had, dat
zullen we ondertussen wel geweten hebben!

Clarke stampte voorts ook nog Yazoo en Erasure uit
de grond, en terwijl Depeche Mode onder muzikale leiding van Gore
een steeds donkerdere richting uitging, en als band ook continu
bleef evolueren, bleef onze Vinnie toch voornamelijk bij
de foute, ‘I Just Can’t Get Enough’-achtige electropop plakken.

Sinds het vertrek van Clarke uit Depeche Mode is er
in de verste verte nooit de minste hint van een mogelijke nieuwe
samenwerking geweest tussen hem en Depeche Mode, of één van de
leden apart. De verrassing was dan ook niet gering toen plots het
nieuws op de wereld losgelaten werd dat Gore en Clarke samen een
album in elkaar zouden flansen. Wat ging dat worden? ‘Speak &
Spell 2’? Of iets totaal anders?

Laten we wat dat laatste betreft de spanning alvast
wegnemen: ‘Ssss’ is een techoalbum pur sang geworden. Het
is dan ook geen geheim dat beide muzikanten een zwak hebben voor
synthesizers en stevige beats, zo treedt Gore ook wel vaker als DJ
op. Het magazine Electronic Beats beweerde stoutmoedig dat wat dit
album betreft, “‘highly anticipated’ is not even close.” Noem mij
gerust een scepticus, maar dan denk ik spontaan “‘highly
anticipated’ is allesbehalve een garantie dat het die verwachtingen
ook zal inlossen.”

In de aankondiging
van de releasedate lezen we verder ook nog dat “[…] these two
influential musicians and songwriters worked in a typically unique
way. Clarke and Gore worked alone in their respective studios,
communicating only via email and exchanging files until the album
was ready.” Excuseer? Uniek? Bullshit natuurlijk, deze
werkwijze wordt tegenwoordig door Jan en alleman toegepast.

Waar ik naartoe wil? Dat dit album misschien iets
té gehyped probeerde te worden, nog voor het goed en wel gelanceerd
werd, en dat is meestal geen bijster goed teken. “Jaja, allemaal
goed en wel man, maar vertel ons nu eens eindelijk hoe dit album
klinkt.” Klanktechnisch? Erg goed! Muzikaal? Een beetje
saai. Ok, ik beken, techno is nooit mijn favoriete genre geweest,
en zal dat ook nooit worden. Beschouw mij dan ook niet als een
expert in het genre, maar eerder als een toegewijde fan van zowel
Gore als Depeche Mode, die met een nieuwsgierige instelling dit
product onder de loep nam.

Wat zich bijzonder snel laat opmerken, is dat dit
schijfje erg goed in het gehoor ligt. Wie kickt op oude synthesizer
klanken (cfr. Depeche Mode’s ‘Sounds of the Universe’), zal hier
alvast zijn gading in vinden. En als er één vlak is waarin het
uitblinkt als geen ander, dan zijn het wel die ultradiepe, heerlijk
volle bassen. Wie eens wil testen hoe diep zijn woofers gaan, is
dan ook quasi moreel verplicht dit album in huis te halen. Dat de
Heren bovendien weten hoe ze een beat moeten maken, bewijzen ze met
verve op een nummer als ‘Zaat’, dat simpelweg je hersens uit het
hoofd beukt.

Maar zoals eerder aangehaald worden die klanken,
hoe fijn ze ook zijn, niet altijd in de meest originele melodieën
of spannende songs gegoten. Het blijft allemaal nogal wat typisch
loop-werk, dat niet meteen uitblinkt in originaliteit. Nummers als
opener ‘Lowly’, ‘Spock’, en vooral het erg aanstekelijke ‘Bendy
Bass’ steken nog boven het gemiddelde uit, maar de rest is nu niet
bepaald herinnerenswaardig, en de voorspelling is dan ook dat dit
werk wel eens snel stof riskeert te pakken in uw CD/LP kast, om
slechts sporadisch terug tevoorschijn getoverd te worden.

De conclusie gaan we met veel plezier ook uit
diezelfde aankondiging halen, alwaar we volgende, ditmaal wel de
nagel op de kop slaande, quote terugvinden: “aimed squarely at the
wee small hours of the club”.

http://www.facebook.com/VCMGofficial

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 18 =