Geike :: For The Beauty Of Confusion

Vorig jaar was Dorléac, het bloedmooie project met Spinvis, al een cesuur na Arnaerts tijd als bedeesde frontvrouw bij Hooverphonic. Als een dam tegen alle op voorhand al platgetreden vergelijkingen die haar debuut zou moeten doorstaan. Maar de voornaamste verdienste van For The Beauty Of Confusion is dat het zo’n dam eigenlijk niet nodig had.

Aan het beschrijven van Arnaerts stem hebben talloze synoniemenwoordenboeken ezelsoren overgehouden. Een soort vergulde middenweg tussen veelzijdigheid en herkenbaarheid. Voor Hooverphonic steeds meer het noodzakelijke ingrediënt van een Coca Cola-recept. Te goed om deel van een formule te worden. Vandaar dat de kernuitstap uit Hooverphonic even verrassend als evident was. Maar tegelijk een reuzenstap voorwaarts, resoluut in de spotlights, voor een fr&ecircle frontvrouw.

Geen wonder dat de mooie titel van de plaat, en de keuze van de eerste single "Rope Dancer" over die stap voorwaarts handelen. Vanuit een immanente onzekerheid zekerheden opbouwen en gebruiken. Er is hard gewerkt aan dit debuut, net niet te veel getwijfeld, maar het zoeken blijft centraal staan. Niet in het minst ook op het podium volgend jaar. Het koord waarop Arnaert is beginnen dansen, zal nog niet meteen stoppen met trillen, maar dat zal de evolutie van die prille solocarrière net zo interessant maken.

For The Beauty Of Confusion laat zich na enkele luisterbeurten beschouwen als een strak geheel, waarbij de voor Arnaerts doen openhartige teksten de rode draad vormen. Die introspectie wordt omsluierd door volwassen beeldspraak, en bovenal elektronica en soundscapes die een killige nevel over de plaat draperen en zo ook de afstand met de luisteraar vergroten. Toch overheerst het gevoel dat we op haar platen nooit dichter dan dit zullen komen.

Dat hoeft geenszins een probleem te zijn, maar toch zijn het de songs die het ijs doen smelten die For The Beauty Of Confusion boven de middelmaat doen uitstijgen en die je live een eigen leven wil zien leiden. Zoals het prachtige, minimalistische titelnummer dat tijdens de opnames laag per laag werd afgebouwd – een van de beste keuzes die op deze plaat gemaakt werd. Weten voorts ook nog te raken: het tussen melancholie en mystiek ronddolende "107 Windows" en het fantastische openingsnummer "In Gold" dat met een verrassende zelfzekerheid uw oor binnendendert en Arnaert als een Vlaamse Beth Gibbons aankondigt.

Ronduit zwakke songs zijn niet te bespeuren, daarvoor zijn nummers als "Strange Disorder", "Smile" en "Night Time ’Round Here" te sterke en gemeende composities. Dat hoeft allemaal niet te verbazen: Arnaert zocht weer contact op met Frank Duch&ecircne, in het pre-"Mad About You"-tijdperk nog lid van Hooverphonic en mee verantwoordelijk voor de twee muzikaal meest interessante platen van de band. Vooral de sfeer van het duchtig onderschatte Blue Wonder Power Milk waart rond op Arnaerts debuut, luister maar naar "Unlock" bijvoorbeeld. Songs als "Blinded" of "U Don’t Have To" zullen dan weer door weinige koude kleren heen raken.

Toch lijkt For The Beauty Of Confusion vooral een plaat te zijn die alle opties voor Arnaert openlaat. Het kondigt veeleer een carrière aan, die meer nog uit talloze boeiende samenwerkingen en kruisbestuivingen zal bestaan dan uit een oeuvre van soloplaten. Benieuwd hoe het haar live zal afgaan volgend jaar en hoe het de komende jaren zal evolueren. Arnaert zal ongetwijfeld blijven verrassen en die stem blijft in onze contreien een kostbaar instrument. Het blijven zekerheden die een mooi debuut onaangetast laat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =