In sommige kringen bepaalt niets zozeer de hipheidsfactor als een remix: gevraagd worden om er eentje te doen of de juiste man/vrouw/band strikken, bepalen in niet onbelangrijke mate of men als artiest (nog) mee is of niet. Afgaande op het lijstje artiesten dat Best Of… Remixes bevat, kan veilig gesteld worden dat The Bloody Beetroots in de juiste schuif ligt.
Met het in 2009 verschenen Romborama wist The Bloody Beetroots, in de studio gelijk aan de Italiaanse Sir Bob Cornelius Rifo maar live aangevuld met Tommy Tea, zichzelf op de kaart te zetten. Het meer dan zeventig minuten durende album liet zich weliswaar samenvatten als “een technoplaat met een punkrockattitude” maar was terzelfdertijd zoveel meer dan dat. Rifo’s songs zwermden alle richtingen uit zonder bepaalde leidraden uit het oog te verliezen. Het resultaat was een hoogst eclectisch electro-album dat net zo goed verdomd coherent klonk.
Misschien maakt daarom wel hetzelfde opgeld voor het remix-album waarop zestien verschillende artiesten (achttien nummers) onder handen genomen worden. Hier geldt net zo goed dat elk nummer een aparte behandeling krijgt maar dat het album toch als een geheel weet te klinken. Uiteraard zijn er opvallende verschillen aan te duiden, per slot van rekening maakt de nieuwe popkoningin Robyn heel andere muziek dan Wu-Tang Clanlid U-God en kan MSTRKRFT moeilijk op een rij gezet worden met The Chemical Brothers, maar de finale conclusie blijft dat dit een typisch The Bloody Beetroots-album is.
De aanpak van The Bloody Beetroots blijft immers grotendeels ongewijzigd, wie enkele originelen naast de remixes legt, hoort hoe de band vaak vertrekt vanuit de song en enkele relevante lijnen behoudt waarna er een zwaardere, vuilere beat tegenaan gegooid wordt. De beste voorbeelden hiervan zijn uiteraard de songs die het verste afstaan van wat The Bloody Beetroots zelf brengt. Zo is de stempel van het Italiaanse technoduo duidelijk te horen in Robyns “Cobrastyle” en “Stomp Da Roach” van U-God (Wu Tang Clan), terwijl bij nummers als “Second Lives” (Vitalic) de scheidingslijn veel dunner is.
Dat de originele song niet uit een ander vaatje getapt dient te zijn om een duidelijk verschil te horen met de remix maken anderzijds onder andere “Dissolve” (The Chemical Brothers) en “Bounce “ (MSTRKRFT) duidelijk. Uit beide songs weet The Bloody Beetroots een heel nieuw nummer te puren dat sterk verschilt van het oorspronkelijke materiaal. Formulaïsch wordt het met andere woorden echt nooit, zelfs al kan de voorkeur van The Bloody Beetroots voor vuile techno en nineties house nergens ontkend worden.
Of op Best Of… Remixes de beste remixes van The Bloody Beetroots staan, blijft voer voor discussie — wie buiten hemzelf heeft de meer dan vijftig uitgebrachte remixes overigens ook allemaal gehoord? — maar het blijft een feit dat op deze compilatie niet echt een valse noot te horen valt. Net als op Romborama worden alle registers opengetrokken en wordt duidelijk hoezeer het duo door techno en house uit de voorbije eeuw beïnvloed is. Nieuwe zielen zal The Bloody Beetroots met dit album niet winnen, maar wie tot op heden niet in de buidel wenste te tasten voor de vele remixes, krijgt met deze plaat wel een mooie bloemlezing.
