DOMINO 2011 :: Wu Lyf, The Beautiful Band, Spookhuisje, 09 april 2011, AB Club

Domino is eindelijk echt van start gegaan en maakt, voor wat naar verluidt zijn laatste editie is, meteen ook zijn doelstellingen ten volle waard. Geen van de drie bands die vandaag aantreden, heeft een album uitgebracht, al is de hypemachine voor sommige onder hen al even aan de gang.

De minst bekende van het gezelschap is soloartiest Raphael Absolonne die onder de prachtige naam Spookhuisje langzaam maar zeker furore maakt. Net als Ignatz kiest hij voor zwaar op blues steunende gitaarpartijen, maar in tegenstelling tot zijn stadsgenoot graaft hij niet te diep in de tijd. Absolonne brengt een meer hedendaagse variant die met een overtuigende passie gebracht wordt. Onder de verstoorde klanken en feedback schuilen enkele knappe songs die vragen om een officiële release.

Ook Bram Devens, de man achter Ignatz, mag aantreden, zij het ditmaal als frontman van The Beautiful Band dat een aantal illustere namen verenigt. Naast Devens maken namelijk ook Paul Labrecque (Sunburned Hand of the Man, Head of Wantastiquet), Laurent Cartuyvels (R.O.T), Laurent Gerard (El-g) en Patrick Calvelo (COEM, Monokiri, Starfield Season…) deel uit van de band. Ondanks het verzamelde avant-gardegehalte opteert de groep voor een mix van protohardrock en pyschedelica die niet altijd even intrigerend klinkt. Hoewel de set zeker enkele sterke momenten kent — Devens toont bijvoorbeeld aan over een stel fraaie stembanden te beschikken — beklemmen de songs te weinig om echt op te vallen.

In tegenstelling tot onder andere zijn doortocht op het Kraakfestival in maart, weet de band ditmaal niet te verbergen dat er nog wat schort aan het songmateriaal. Niet alle nummers zijn altijd even sterk. Het is een bedenking die overigens ook gemaakt kan worden bij het sterk gehypte Wu Lyf (World Unite Lucifer’s Youth Foundation). Een Britse band die zich zozeer in mysterie hult dat eenieder er als de kippen bij is/was om toch maar te kunnen zeggen dat ze hen al lang geleden ontdekt hadden.

Het is een ingenieus staaltje marketing dat slechts ten dele geruggensteund wordt door de muziek van de band. Want ook al weet hun mix van gospel, sixtiessoul, postpunk, flarden afrorock, Britpop en new wave zeker potten te breken, de revelatie van 2011 hoort de band niet te heten. Daarvoor leunt hij immers te veel op de gimmick van het orgel, die aan de songs een sacraal sfeertje dient te geven en schiet de zang van Ellery Roberts toch nog net iets te kort. Single “Heavy Pop”, aangekondigd als een R. Kelly-song klonk zelfs ronduit zwak.

Andere nummers, waaronder “Spitting Blood” en opener “Cave” lieten wel een beloftevolle band weerklinken. Zij het opnieuw dat er nergens grond gevonden werd voor de lyrische bewoordingen die zelfs bij professionele recensenten opdoken. Bovendien heeft de groep duidelijk leentjebuur gespeeld bij Yeasayer, wiens deels op Afrikaanse rock geënte sound, duidelijk overgenomen werd, zij het dat ook postwave en aanverwanten door de mangel gehaald werden.

Ronduit irritant echter waren de maniertjes van Roberts, die tijdens elk nummer bijna een orgasme kreeg en meermaals onverstaanbaar was, alsook het nauwelijks te begrijpen “Frans” gebrabbel van de bassist. Had Wu Lyf nog maar de helft van het werk in het opbouwen van het mysterie rond de groep, in zijn liveset gestopt, dan was dit een van de revelaties van Domino geweest. Nu is het vooral een over het paard gehypete niet onaardige Britse band. Het vat meteen ook de sfeer van de avond samen. Drie goede bands die op Domino zeker een plaatsje in het spotlicht verdienden, maar daarom nog niet direct naar een groter podium dienen te verkassen. Laat hen maar ver van alle hypes en grootspraak voort groeien in de marge.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × twee =