Om de twintigste verjaardag van Doolittle in de verf te zetten, trekken Pixies opnieuw de baan op. Vier jaar na hun laatste reünieconcert passeert het viertal nog eens ongegeneerd langs de kassa. Maar het is hen van harte gegund: bij momenten hing magie in de lucht in de kille Vorst-bunker.
Houden de Pixies, die er wijd en zijd om bekend staan niet bepaald elkaars beste maatjes te zijn, een cash-in show door voor de tweede keer opnieuw samen te komen en de baan op te gaan? Oh ja. Maar moeten we daarom de passage van het viertal in Vorst links laten liggen? Verre van. Want zelfs al nemen de leeftijd en de omvang van de bandleden jaar na jaar toe, de passages op Rock Werchter en Pukkelpop enkele jaren geleden, waren meer dan indrukwekkend. En: heeft u al een plaat van het kaliber Doolittle gemaakt? We dachten het al.
Al doet het, zelfs nu zowat elke band al eens een oude plaat integraal gespeeld heeft, toch een beetje vreemd aan om op het ticket “Doolittle Tour” te zien staan en daarnaast het jaartal 2009 in plaats van 1989. Een aanzienlijk deel van het publiek heeft dat laatste jaar zelfs niet eens meegemaakt, wat dan weer voor Pixies pleit. De band bleef na de split in 1993 bij jongeren aan populariteit winnen en is daar ook nu, getuige de uitzinnige reacties van het publiek, nog niet mee gestopt.
En laten we er geen doekjes om winden: Pixies zijn persoonlijke helden. En die mogen altijd iets meer. Dus zitten we er niet bepaald mee in om het pensioenplan van Black Francis en co te ondersteunen, zelf al weten we maar al te goed dat dit een nostalgiegebeuren is. Maar wel een goed: Doolittle integraal horen spelen, we hadden er eigenlijk niet eens over durven te dromen. En bij een band als Pixies weet je dat er altijd een zekere edge aanwezig zal zijn. Zoals: doodleuk het concert openen met B-kantjes die lang geleden de singles van dat album sierden.
Vreemd genoeg lijken die songs in kwestie, “Dancing The Manta Ray”, “Weird At My School”, “Bailey’s Walk” en “Manta Ray” weinig impact te hebben op het publiek. Nochtans zijn het puike songs en is de verzamel-cd met alle B-kantjes van Pixies een ronduit fijn album. Pas wanneer de baslijn van “Debaser” weerklinkt, lijkt het besef door te dringen dat Pixies! Op! Het! Podium! Staan!
Het is boeiend om te zien hoe de band zich door zijn klassieker werkt. Want Doolittle is een plaat die het beste in de band laat horen: Pixies verleiden je met hun gruizige pop. “Tame” mag dan wel enigszins mak klinken en de lange pauzes tussen de nummers zorgen dat het concert niet de vaart krijgt die je zou verwachten, maar gedreven versies van “Monkey Gone To Heaven” en een sinister “Mr. Grieves” zorgen dat je met elk nummer net iets meer in de ban raakt van het viertal.
Al is het pas met “There Goes My Gun” dat Pixies hun oude dreiging geloofwaardigheid geven. Black Francis schreeuwt alsof hij nog altijd niet met zijn demonen heeft afgerekend, waardoor het nummer de plaatversie degradeert tot een verlegen probeersel. “No skipping songs here,” laat Kim Deal het publiek weten, wat zoveel betekent als: we gaan “Silver”, het buitenbeentje van Doolittle, ook live brengen. En het moet gezegd: hoewel de song ervoor zorgt dat even gas wordt teruggenomen, klinkt het nummer live behoorlijk creepy, wat dan weer de ideale setting is om een furieus “Gouge Away”, misschien wel het beste nummer van de band, in te zetten.
Na het wegsterven van de laatste gitaarriff zijn de aanvankelijke bedenkingen bij en reserves tegenover de tweede heropstanding van Pixies zowaar veranderd in euforie, waardoor een nieuw rondje B-kantjes — met een magisch “Wave Of Mutilation (UK Surf)” als hoogtepunt — aanvoelt als een godengeschenk. Zelfs wanneer wordt afgesloten met het kapotgespeelde “Where Is My Mind”, kan je niet anders dan dankbaar zijn dat deze band het geniale idee heeft opgevat nog eens langs de kassa te passeren. De leeftijd mag ondertussen van de gezichten van de muzikanten af te lezen zijn, en op hun zwakste momenten — in het afgehaspelde “Dead”, bijvoorbeeld — klinken Pixies zelfs als een slechte covergroep van zichzelf. Toch weet de band een wow-gevoel op te roepen zoals weinig anderen dat kunnen. En dat is niet slecht, voor wat uiteindelijk schaamteloos poenpakken is.
