Het is een beetje uitzonderlijk dat Glasvegas een mooie plek op de Pukkelpopaffiche heeft gekregen. Hun debuutalbum werd weliswaar omstandig bejubeld over het kanaal, maar kreeg hier zelfs geen officiële Belgische release, laat staan promo. De groep en haar publiek staan hier dus louter op basis van dat ene behoorlijk geweldige album. Faut le faire.
{image}Te zien aan de flink gevulde tent (Vampire Weekend zou later nauwelijks meer volk trekken) zijn we alleszins niet de enigen die danig gecharmeerd door Glasvegas benieuwd staan te wezen naar hoe de groep het er live vanaf brengt. En dat doet hij allesbehalve slecht: zonder al te veel franjes (de Elvis-geïnspireerde oplichtende groepsnaam achter de groep daargelaten), maar met een flinke schep pathos en bezieling pakt Glasvegas de Marquee in.
Maar je moet dus tegen enige pathos kunnen. James Allan schuwt het grote gebaar en de emotioneel overslaande zanglijnen niet. Wie daar allergisch voor is, zal het geen tien minuten bij de groep uithouden, maar was allicht evenmin gecharmeerd door de singles “Geraldine” en “Daddy’s Gone”.
Glasvegas moet het niet van looks of podiumprésence hebben. Zo staat (!) drumster Caroline McKay behoorlijk emotieloos op een tot de essentie herleid drumstel te meppen en staat vooraan enkel Allan een beetje enthousiasme te tonen terwijl de twee andere bandleden een hoop gitaar- en basnoise uit hun instrumenten halen. Maar de songs staan er ook zonder podium-ongein. “Flowers And Footbaltops” (kippenvel!), “It’s My Own Cheating Heart That Makes Me Cry”, “Lonesome Swan” en “Fuck You It’s Over” wervelen doorheen de Marquee: telkens brokken puur hartzeer op pop gezet, en dan in lawaai gedrenkt.
Glasvegas is ongetwijfeld an acquired taste, maar wie de smaak te pakken heeft, laat zich gewillig meedrijven op de galmende Weltschmerz van Allan en de zijnen en zingt zich de ziel uit het lijf. Het is dat we The Smiths nooit live zagen, of we zouden er een onbeschaamde vergelijking mee maken. Mocht u er nog aan twijfelen: het is hoog tijd voor een tweede album en de definitieve doorbraak, ook in België.
