Roommate :: We Were Enchanted

Plug Research, 2008

De Duyster-adepten onder ons kennen Roommate vooral van het
prachtige ‘RP (Forget The Metaphors)’ op de eerste
Duyster-compilatie. Voor velen onder hen was het dan ook schrikken
toen Kent Lambert, het creatieve brein achter Roommate, zijn eerste
langspeler ‘Songs The Animals Thought Us’ op de wereld losliet. Het
werd een plaat die in tegenstelling tot het prachtige en bijna
zweverige ‘RP (Forget The Metaphors)’ bulkte van de elektronische
geluidjes en arrangementen.

Het nieuwe ‘We Were Enchanted’ situeert zich grotendeels in het
experimentele sfeertje van ‘Songs The Animals Thought Us’, maar
onderscheidt zich van zijn voorganger door breder uitgewerkte
melodieën en al heel wat minder drumcomputers. Lambert kiest deze
keer voor een authentieker geluid met minder
electronica-geëxperimenteer en meer instrumenten, een keuze die wij
allerminst kunnen betreuren.

Opener ‘Day After’ illustreert deze keuze meteen en ontpopt zich
snel tot een prachtige, weemoedige song over de volgende dag, die
in het Roommate-universum toch steeds weer anders blijkt uit te
draaien dan verwacht. Titeltrack ‘We Were Enchanted’ trekt zichzelf
op gang met het elektronische geluid dat ‘Songs the Animals Thought
Us’ typeerde. Bijna vertellend loodst Lambert de luisteraar door
een vreemde, bezwerende song. De prachtige zangstem waarmee hij op
de eerste Duyster-compilatie (en een op beperkte oplage gedrukt
EP-tje dat niet meer verkrijgbaar is) nog River Phoenix bezong, is
trouwens maar zelden terug te vinden op ‘We Were Enchanted’, maar
daar lenen het soort nummers dat Lambert hiervoor in elkaar stak
zich dan ook niet echt voor.

De huis-, tuin-, en keukenelektronica van op ‘Songs The Animals
Thought Us’ daarentegen keert wel nog een keer terug op het
grotendeels met Game-Boy geluidjes ineengeknutselde ‘Tea Leaves’,
maar tegen het einde van het nummer lijkt het eerder alsof Ray
Davis in een vrolijk tripje de studio was binnengevallen.

‘Tea Leaves’ is trouwens niet de enige keer dat semi-vrolijke
melodietjes orde in de chaos komen scheppen. Ook de Rhombus-cover
‘Night’ en ‘Way Out’ lijken op het eerste gehoor een happy gedoe te
gaan worden, hoewel er bij een tweede en derde beluistering, zoals
bij ongeveer alles wat Lambert de geluidsgolven inzendt, toch wel
weer een randje lijkt af te zijn. Violen twijfelen dikwijls tussen
dromerige pizicato-partijtjes of bijna huilende gestrijk; gitaren
kiezen eerder voor knarsend gesoleer, zonder daarvoor meteen uit
een donker pessimistisch hol gesleurd te zijn geweest.

Waar het met Roommate precies naartoe gaat, is nooit echt
overduidelijk, maar dat doet op geen enkele manier afbreuk aan de
nummers. Elke beluistering werpt een nieuw perspectief op songs die
ondanks hun dikwijls op het eerste zicht schijnbare simpliciteit,
telkens weer enorm gelaagd en veelzijdig blijken te zijn.

‘We Were Enchanted’ is zeker nog niet het meesterwerk waar vele
fans van Lambert’s Duysterpassage zitten op te wachten, maar de
vreemde mix tussen folk noir, Lambert’s a-typische songstructuur en
electronica die zo uit de computers van The Postal Service zou
kunnen gerold zijn, levert zeker een interessant schijfje op. Wat
we er precies mee zouden moeten mee aanvangen is ons nog niet
helemaal duidelijk, maar wij vermoeden dat dat ook nooit Lambert’s
bedoeling is geweest.

www.myspace.com/roommate
http://kentlambert.org

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − vijf =