The Mae-Shi :: HLLLYH

Alsof Super Mario en Luigi in plaats van wc’s te repareren aan de
voorraad speed van Jules Deelder hebben gezeten, zo klinkt de
nieuwe plaat van The Mae-Shi, een Californisch viertal van weinig
prettig gestoorde lolbroekjes die we dringend een stevige dosis
rilatine aanbevelen. Luisteren naar ‘HLLLYH’ voelt immers aan als
het trekken van concentrische cirkels op een te kleine speelplaats
met te veel kleuters: enerverend, vermoeiend en bij momenten
behoorlijk zinloos. Het mag dan ook duidelijk zijn: fans van Enya
die de pauzeknop van het leven graag langdurig ingedrukt houden,
zullen zich bij het horen van deze fragmentatiebom van geluid de
haren uit het hoofd trekken. De Jim en TMF-aficionado’s zonder
epilepsie zullen op de losgeslagen, gestoorde tonen van ‘HLLLYH’
dan weer maar al te graag hun hormonen nog iets sneller laten
kolken. Over de gulden middenweg dansen is er bij The Mae-Shi dus
niet bij: ofwel ramt u een vork in uw oogbal, ofwel haalt u uw
beste Xavier Debaere-dansje boven. The Mae-Shi laten het echter
allemaal niet aan hun hart komen en laten uitgespuwde haarballen
van indiepop, techno en nintendocore door de woonkamer razen als
was het een flipperkast. Stressbehendigheid is geen overbodige
troef bij deze plaat!

‘HLLLYH’ schiet uit de startblokken als No Heroes van
Converge, maar dan zonder Apocalyps Now-gebulder en gitaren als
inslaande napalm. ‘Lamb And Lion’, ‘Pwnd’ en ‘Boys In The Attic’
worden er immers doorgejaagd in een recordtempo waarvan Marion
Jones in haar dopingdagen zou staan kijken. Uit de psychiatrie
ontsnapte baslijntjes, stukgeslagen synths en vocals als wauwelend
gehyperventileer vallen over elkaar als dronken afatici op een
drukbezet Twisterveld. ‘7XX7’ lijkt even voor rust te pleiten tot
het bedaarde gitaarlijntje muteert tot een hondsdolle punksong die
we bij Les Savy
Fav
al beter hebben gehoord. Niettemin trekken de leukerds van
The Mae-Shi hier voor het eerst hun carnavalmasker af om hun
werkelijke potentieel te onthullen. Het is dan ook des te jammer
dat ‘The Melody’ zijn titel in het gezicht spuwt met infantiele
synths en zanger Jonathan Gray die een geslaagde imitatie van een
bronstig maar geconstipeerd schaap neerzet.

Op ‘HLLLYH’ zijn geen walmen van verbrand rubber te ontwaren,
hoewel de songs vaak met gierende banden vertrekken. De geur van
verbrande glasvezelkabels en gesmolten soldeertin schiet je echter
onmiddellijk in de neus. Zo gaat ‘Leech And Locust’ van start met
in de fik gestoken synths die als smeulend tot as herleid worden,
waarna de band herrijst met een stukje polyfonisch gescandeer dat
erg aan Akron/Family doet
denken. Deze song lijkt een keerpunt, want ook ‘Run To Your Grave’
is een aanstekelijke springbal van een popsong die zo door een
plaat van Architecture In Helsinki zou kunnen stuiteren. De
achillespees van ‘HLLLYH’ schuilt echter in z’n wisselvalligheid.
Het kwaliteitsniveau is even grillig als de stemmingen van La Winehouse en na
dit sterke een-tweetje volgt dan ook ‘Kingdom Come’, een
pretentieuze titel voor een weerzinwekkende megamix waarin
verschillende nummers van de plaat door een defecte betonmolen
gejaagd worden.

En zo blijft deze plaat maar zichzelf voorbij hollen als een
personage in een GTA-spelletje dat we nooit in onze Playstation
zouden steken. ‘I Get (Almost) Everything I Want’ is gevonden
vreten voor de voyeurist, want deze vrijpartij van The Polyphonic
Spree en Wolf Parade is niet te versmaden, maar ‘Party Politics’,
‘Young Marks’ en het titelnummer zijn dan weer enerverender dan de
nieuwe Donna-commercials. The Mae-Shi is dus een band met
mogelijkheden en dat maakt het extra triest om bij elke
luisterbeurt met ergernis te moeten aanhoren hoe ze de ene kans na
de andere missen om met hyperkinetische pop die steek houdt naar
buiten te treden.

‘HLLLYH’ is een straatrace van een plaat die zelfs onze Miss België
zou verliezen. The Mae-Shi trapt echter te ondoordacht en zonder
veel visie op het gaspedaal, waardoor dit plaatje nooit aanspraak
kan maken op een plaatsje naast andere ADHD-poppers als Enon en Architecture
In Helsinki. ‘HLLLYH’ is bij vlagen wervelend mooi, maar voor de
meeste windstoten van dit plaatje trekken we snel onze deuren en
ramen dicht!

http://www.digg.be/articles.php?id=2187

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − elf =