Met een vierde plaat in aantocht ondernemen The Raveonettes een tocht door Europa om het publiek een voorsmaakje van Lust, Lust, Lust te geven. Als we afgaan op hun passage in Brussel wacht ons een zinderend album in november.
Hoewel ze nooit helemaal doorgebroken zijn, hebben The Raveonettes sinds hun eerste verschijning in het nog nazinderende gitaarjaar 2003 een behoorlijke cultstatus weten op te bouwen. Door de jaren heen heeft het naar de VS verkaste Deense duo Sharin Foo en Sune Rose Wagner zo’n rooftocht gepleegd op oude gitaarmuziek dat een compleet eigen geluid ontstond. Met hun Spectoriaanse drums en gitaarmuren en van lustgevoelens vergeven songteksten nemen de twee een unieke plaats in in een redelijk verzadigd muzikaal landschap.
Geruggensteund door een er als Jezus met mascara uitziende figuur op drums steekt het duo zijn oeuvre in een nieuw, uiterst sober jasje. Als ze de nummers nog iets kaler willen stropen, zullen ze a capella gebracht moeten worden, zo ontdaan van alle franjes zijn songs als “That Great Love Sound” en “Let’s Rave On”. Die minimale aankleding is grotendeels te danken aan de primitieve (welgeteld twee trommels!) drum die klinkt als een kruising tussen Maureen Tucker en Doktor Avalanche.
Ook in zijn podiumhouding is de band, in tegenstelling tot de explosieve concerten van voorheen, uiterst terughoudend. Dat is volgens Wagner het gevolg van het feit dat het trio eerder die dag naakt wakker werd in dezelfde kamer, zonder dat iemand wist wat er exact gebeurd was. Tijdens openingsduo “Remember” en “Noisy Summer” heeft het in ieder geval als effect dat de band zeer ingehouden lijkt te spelen, bijna als een bubblegum-versie van The Velvet Underground.
Pas na een nummer of vijf, wanneer het nieuwe “Hallucinations” voor de leeuwen wordt gegooid, lijken The Raveonettes op kruissnelheid te komen en sluipen voorsmaakjes van een veelbelovend Lust, Lust, Lust de set binnen. Door de nieuwe nummers af te wisselen met oude prijsbeesten als “Attack Of The Ghost Riders” en “My Tornado” speelt de groep enigszins op veilig, maar maakt desondanks indruk met nieuwelingen als eerstkomende single “Dead Sound” en een tussen zwevende en gierende gitaren slingerend “Aly, Walk With Me” dat op muzikaal gebied met de nodige feedback overrompelt, maar tevens een sentimentele indruk nalaat. Om dan nog maar te zwijgen van een verbluffend, van Stereolab geleend “French Disko”.
De groep laat de AB achter met “Chain Gang Of Love” en de aanstekelijke pop van “You Want The Candy”, een mooie doorsnede van oud en nieuw. Hiermee lijkt het zonneklaar dat The Raveonettes nog steeds aan de klim bezig zijn en dat het nieuwe album, dat voor november voorzien is, wel eens het sterkste tot nog toe zou kunnen zijn. Want voor een groepje dat zichzelf presenteert als de muzikale variant op pulp en b-cultuur blijken The Raveonettes geen last te hebben van een beperkte houdbaarheid en dringt de vraag zich op of het niet tijd wordt dat een nieuwe lading fans deze kruising tussen The Cramps en romantiek ontdekt.
