Homer :: Swan Songs For Broken Voices / The Maple Room :: A Glimpse of the Inside


Onafhankelijke platenlabels zijn en blijven een zegen voor de
kritische fan die zijn smaak niet laat bepalen door wat de majors
en de massamedia hem voorschrijven en liever zelf op zoek gaat naar
muzikale lekkernijen. Niet zelden worden ze uit de grond gestampt
en gerund door volbloedmelomanen, die hun beslissingen niet alleen
laten leiden door verkoopcijfers en eigenzinnige artiesten kansen
gevenzonder dat een voorafgaand marktonderzoek moet uitwijzen of
het wel verstandig is groep X of zanger Y een contract aan te
bieden. Een leuke independent van bij ons is Funtime Records, een
hardcore- en punkrocklabel dat wordt gerund door Johan Quinten.
Samen met zijn broer Bert was hij al actief in de vzw Funtime, die
zich aanvankelijk vooral bezighield met het organiseren van
concerten en het uitgeven van een magazine. In de tweede helft van
de jaren ’90 breidden de broers hun activiteiten uit met een eigen
programma op de Leuvense studentenradio Scorpio en – last but not
least – het label Funtime Records.

Homer is – letterlijk, zouden we bijna zeggen – de
huisband van Funtime Records. De groep werd een jaar of tien
geleden opgericht door leden van PN en Billy Liar. Van de
oorspronkelijke bezetting blijven vandaag alleen Johan Quinten
(zang) en zijn broer Bert (gitaar) over, drummer Wannes Vanvoorden
kwam er in ’99 bij, bassist Mattias Vos in 2003. Behalve een aantal
split-cd’s (met Billy Liar en Buckle Up) en enkele bijdragen aan
genrecompilaties, telt de discografie van de groep de langspelers
‘Painting Memories’ (’01), ‘The Punkrock Verses’ (’05) en sinds
kort ook ‘Swan Songs for Broken Voices’. Aanvankelijk dachten we
dat deze brok ‘catchy, emotional and agressieve punkrock’ (dixit de
bio) niet voor onze ongeoefende oren bestemd was, maar na
veelvuldig beluisteren vonden we toch heel wat aanknopingspunten
met het gitaargeweld dat we al langer gewoon zijn en raakten we
langzaam maar zeker hooked.
Toch biedt deze plaat veel meer dan louter punkrock, want de songs
zitten vaak gewiekster in elkaar dan je op het eerste gehoor zou
denken. Bovendien zitten er in de muziek van Homer onmiskenbaar
ingrediënten van andere genres als metal, hardcore en stevige rock.
Opvallend zijn de vocalen van Johan Quinten (melodieuze, heldere
zanglijnen worden afgewisseld met rauwe screams), die samen met de
licks, riffs en solo’s van Bert Quinten de hoofdrol opeisen op dit
verrassend rijke en afwisselende album. Onze decibelmeter ging
geregeld (maar gráág) in het rood, maar gelukkig staan er op de
plaat voldoende rustigere momenten om het evenwicht te
bewaren.
Onze favorieten: opener ‘Conquer the World in Just One Day’, ‘These
Sins Are Long Forgotten’, ‘Stuck In a moment’, ‘Your Disproval Is
My Disgust’, ‘This Charity’ en ‘(…Into the Abbyss)’.

The Maple Room (toen nog met puntjes tussen de
woorden) bracht twee jaar geleden al haar debuutplaat Uncover Everyone uit
op Funtime, vandaag ligt opvolger ‘A Glimpse of the Inside’ in de
rekken. “Eén van de beste Belgische emoplaten ooit”, schreef Onze
Metalman naar aanleiding van die eersteling. De groep (afkomstig
uit Meerhout en Tessenderlo) werd een aantal jaar geleden opgericht
door ex-leden van bands als Easy Way Out, Full Court Press, Area51
en Rusk, en bestaat uit Jef Van Doninck (zang), Dries Mangelschots
(screams), Kristof Valgaerts (gitaar, backing vocals), Kristof B.
(gitaar), Roel Verheyen (bas) en Niels Dzinter (drums). Van hun
eerste plaat werden naar verluidt meer dan tweeduizend vijfhonderd
exemplaren verkocht, gezien de progressie die de groep sindsdien
maakte ligt de lat voor dit tweede album dan ook heel erg
hoog.

Net als Homer beperkt The Maple Room zich lang niet tot één
afgelijnde stijl: emocore is het etiket dat de groep meestal krijgt
opgekleefd, maar in de nummers op ‘A Glimpse of the Inside’ zit ook
behoorlijk wat poppunk en hardcore. Aangezien de plaat van Homer
eerder het pad had geëffend in onze gehoorgangen, kostte het ons
minder moeite en tijd om dit album te ‘verwerken’. Aanvankelijk
vielen ons vooral de gelijkenissen op tussen beide cd’s (melodieuze
vocals versus screams, knap gitaarwerk), toch zijn er een aantal
niet onbelangrijke verschillen, zoals de songstructuren die vaak
iets complexer zijn en het feit dat de sound globaal minder
aanleunt bij metal. Zeker het vermelden waard is de productie. De
plaat klinkt heel erg helder, maar toch niet plat. Bovendien is ook
het spel van woord/wederwoord tussen de gitaren en de stemmen heel
erg knap.
Onze favorieten op dit album: ‘The Endeavor’, ‘Bulletproof Near
You’, ‘Suite Memory’, ‘Love Suicide’ en ‘Doradus Stars’.

Een open geest, toewijding en oprechte liefde voor punk- en
hardcore, zo kan de filosofie van Funtime nog het best worden
samengevat. Natuurlijk is daarbij de kwaliteit van de releases
belangrijk, tegelijk bewijst de diversiteit van de catalogus ook
dat het label zich niet alleen wil richten tot een select en
kortzichtig clubje met oogkleppen op. Eerder dit jaar wisten de
poppunkers van Scarrots ons al te
verblijden met hun knappe comebackplaat, vandaag is het weer volle
bak Funtime met nieuw en sterk werk van Homer en The Maple Room. We
kijken nu al uit naar de volgende aflevering!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + 6 =