Efterklang :: 27 oktober 2005, Handelsbeurs

Acht jodelende mensen in een fleurig alpendal zullen voor een grotere echo zorgen dan drie jodelende mensen. Zoiets heet wetenschappelijke zekerheid; een begrip waar Efterklang echter royaal zijn botten aan veegde. Het zou even tonen hoe het met een meer dan gehalveerde band nog steeds kan beklijven. Dat was de bedoeling toch, en bijna slaagde de groep er ook in.

Even leek het alsof we in de verkeerde zaal terechtgekomen waren: Efterklang had immers — een drumkit, een vleugelpiano en een enkele gitaar buiten beschouwing gelaten — vooral computers bij, met de ongemakkelijke gevolgen van dien. Vooral tijdens de eerste minuten voelden we ons eerder als gegeneerde voyeurs op een door Apple gesponsorde LAN-party voor hippe indie-nerds. Een kleine LAN-party weliswaar.

Efterklang was voor de gelegenheid immers als drietal (pi, hebt u ’m?) met nieuw materiaal naar de Arteveldestad afgezakt. Veel moeilijkheden leek de band echter niet te ondervinden van de tijdelijke afvloeiingen: na een wat aarzelende start greep de band het publiek — of toch het niet-slapende deel daarvan — zachtjes bij het nekvel, om het vriendelijk maar kordaat z’n eigen sprookjesland in te slepen, een sprookjesland waar een chaotisch mooie en krakende soundtrack weerklinkt die af en toe in múm’s vaarwater dreigt terecht te komen, maar er nog net in slaagt z’n eigen weg te vinden.

Jammer genoeg straalde het drietal niet echt veel sprookjesachtigs uit. Op een enkele harpstreling na bleef het allemaal erg statisch. De opwinding was dan ook ver te zoeken. Terwijl de band een zangloopje inlast of nu en dan op de drum gaat mokeren, laten we ons rustig onderdompelen in de projecties die Efterklang ook nu weer bij heeft.

Gelukkig, het waren immers net dié films die ons onverhoeds Sprookjesland binnensmokkelden. Een tekenfilm-natüreingang in de stijl van Disneyfilmpjes uit de jaren veertig met bijhorende dansende bloemetjes en vogeltjes, een popje dat de geneugten van de schommel ontdekt, … het deed ons en de onvermijdelijke klomp zorgen in de maag wegsmelten als een aspirientje in een bad vol ijskoud water. Even, heel even, voelden we ons zuiver en één, hoe pseudo-boeddhistisch dat ook mag klinken.

Maar dan stort Efterklang plots, zonder waarschuwing, een emmer koud water over ons sluimerende hoofd uit. Gedaan met de muziek: tijd voor een kortfilm, zo blijkt. Twaalf minuten later voelen we ons nog altijd even aangerand en geen haar wijzer. "Kortfilm" blijkt hier een goedkoop eufemisme voor een matige montage met een vreselijk irritante soundtrack die er, op enkele goede vondsten na (de verkrampende hand overdekt met mieren belooft ons nog vele mooie nachtmerries te bezorgen), niet in slaagde enige emotie los te weken.

Wanneer de lichten in de zaal weer aan gaan, heerst er even verwarring. Er was toch geen sprake van een pauze? Of was dit het dan — neen toch? Uurwerken worden vertwijfeld geraadpleegd: Efterklang heeft net geen uur gespeeld en heeft een ferme zeemansknoop in onze maag gelegd. Hoe je het ook draait of keert, dit was te kort. Veel te kort. Dat sommige mensen zich aan het einde van de avond afgezet voelen, kunnen we alleen maar begrijpen: niemand betaalt immers voor goede bedoelingen en halve betovering.

Efterklang heeft een bijna-prachtig optreden gegeven. Bijna de moeite, maar niet goed genoeg. Efterklang (pi) leverde maar Pi-nuts op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 4 =