Indigo Girls :: ”Zelfs Elton John maakt tegenwoordig folk”

Ze zijn goede vrienden met K’s Choice, maar of het nu waar is wat de blaadjes schrijven dat Amy Ray van The Indigo Girls de vriendin is van Sarah Bettens, vergaten we te vragen. Wat maakt het ook uit, zolang u maar weet dat de juffrouwen met Become you een mooi plaatje hebben afgeleverd.

"Rock is cool, but the struggle is better" schrijven de dames van de Indigo Girls op hun website en dat brengen ze met verve in de praktijk. Wanneer ze niet op het podium staan, zetten Amy Ray en Emily Saliers zich in voor allerhande goede doelen. Laat het de milieubeweging zijn, de homorechten of de pro-life-groep: als het op activisme aankomt zitten de dames in de voorhoede. Muzikaal keren ze met Become you wat naar hun folkroots terug en fans maken zelfs vergelijkingen met U2’s All that you can’t leave behind. Nou.

Amy Ray: "All that you can’t leave behind is een album waarop U2 terugkeert naar de stijl van hun oude dagen. Wat hun songschrijven betreft, maar misschien ook op sentimenteel gebied. Waarschijnlijk leggen de fans daar de link omdat ook wij teruggekeerd zijn naar onze roots."

enola: Vanwaar jullie terugkeer naar die folkbackground?
Ray: "Ik was al lang met dat idee aan het spelen en Emily was er klaar voor. Het leek een goed idee om terug naar onze roots te gaan en terug de kern van onze muziek te raken, te focussen op harmonieën en akoestische instrumenten. Vroeger produceten we onze platen nogal, hoeveel lagen gitaren, hoeveel drum…. Nu wilden we een plaat maken waar we gewoon onze songs speelden met de band of alleen. In elk geval erg akoestisch en organisch, bijna live."

enola: Jullie werden eind jaren tachtig/begin jaren negentig samen met heel wat gelijkaardige groepen bekend. Is die folkbeweging van toen er nog?
Saliers: "Was er een beweging? Mij lijkt het eerder dat folk er altijd al geweest is, en er altijd zal zijn. Toen wij in 1988 bij een major tekenden, waren er een paar andere vrouwen die een contract kregen. Eerst waren er The Roaches, en daarna Suzanne Vega, Tracy Chapman, Melissa Etheridge….Ja dus: het was een periode dat folk — zeker op de radio — een beetje in was. Vrouwenfolk vooral. En dan verdween het weer uit radioland."
         "Folk is er altijd geweest, maar of het een beweging is? Heel wat mensen hebben inderdaad op een korte tijd getekend, om dan allemaal langzamerhand te verdwijnen uit de aandacht van de majors. Het is een cirkel: it comes and goes. Nu lijkt het de beurt aan de mannenfolk met David Gray, John Mayer, Ryan Adams,…zelfs Elton John ging terug naar zijn roots en maakte een – naar zijn normen dan toch – folky plaat met Songs from the West Coast. Ik vind dat een bereplaat."

enola: Hanteren jullie een soort folk-ethos bij het songschrijven? Zijn er do’s en don’ts?
Ray: "Het is gemeenschapsmuziek. Verder proberen we onszelf niet te beperken, maar met wat we doen, willen we wel reflecteren over de maatschappij waar we uit voortkomen. Dat is voor mij de enige regel. Op een of andere manier moet muziek geworteld zijn in je achterban. Dat is de filosofie die achter folk steekt."
Saliers: "Wat productie betreft zijn er voor ons geen beperkingen. Come on now social, ons vorige album, was erg geproducet met drumsamples en layers,…We doen waar de song het best mee gediend is. Al hangt het ook af van ons humeur tijdens de opnames."

enola: Jullie komen uit een erg verschillende achtergrond. Hoe heeft dat jullie beïnvloed?
Ray: "Ik kom meer uit een singer-songwriterhoek: dat was de muziek waar ik naar luisterde toen ik jong was. Ik vond mijn inspiratie toen ik de independent music leerde kennen. Net als Emily dat had toen zij hiphop leerde kennen."

Saliers: "Welja, van kindsbeen af was ik gek op zwarte Amerikaanse muziek. Ik werd altijd aangetrokken door de zwarte stem. En natuurlijk is hiphop een vrij nieuw genre, maar het heeft onmiskenbaar zijn roots. Het is stadspoëzie. De intensiteit, de woede en het ritme spreken mij erg aan. De manier ook waarop de teksten heel direct zijn en er met taal gespeeld wordt: heel wat goede rappers als Jay-Z rekken woorden, doen dingen rijmen die niet rijmen,…"
         "Met de vrouwenhaat die rap vaak propageert lig ik wel in de knoop. Jay-Z is een heel getalenteerde rapper, maar met heel wat songs heb ik veel problemen, omdat ze zo anti-vrouw zijn. En het maakt me niet uit dat dat cultureel geaccepteerd is in dat milieu. Het is voor mij onaanvaardbaar. Het is alsof je als jood naar bepaalde Duitse muziek luistert en de structuur mooi vindt, maar moeite hebt met de politieke standpunten van de componist. Dat is het probleem voor mij en ik ben er nog niet uit."

enola: Hoe sta je dan tegenover iemand als Eminem?
Saliers: "Ik vind hem ongelofelijk getalenteerd, maar ik wil zijn platen niet kopen. Ik wil zijn standpunten niet steunen. Maar ik kon zijn platen niet afzetten omdat ze zo meeslepend zijn. Onlangs las ik een interview met Dr. Dré over Eminems nieuwe album. Ik moét het horen, want ik weet dat het fantastisch gaat zijn."

enola: Vanwaar jullie activisme?
Saliers: "Daar zijn we stilaan ingerold. Toen we jong waren, ging het meer om gemeenschapsinzet als gaarkeukens en daklozenopvang. Eenmaal onze carrière een hogere vlucht nam, raakten we ondergedompeld in de milieubeweging. Dat heeft ons geleerd onze mening te vormen over ongeveer alle andere politieke hangijzers: abortus, doodstraf, homorechten,… Het hangt allemaal samen."
         "We schrijven er niet altijd noodzakelijk over maar praten er wel over in interviews, vooral in Amerika omdat we uiteindelijk vooral met Amerikaanse kwesties bezig zijn. Hier moeten we het misschien meer over nucleaire kwesties hebben, of iets anders dat wereldimpact heeft. In Amerika zijn we daar echter bewust mee bezig. Daarom vinden we het andersglobalisme wel boeiend: ze leggen de juiste verbanden. We leven in een transnationale wereld zonder menselijke gezicht. We hadden ook de beste delen kunnen globaliseren: communicatie, wetenschappelijk onderzoeken, kunst,… Maar neen: alleen het geld en onze onverdraagzaamheid deint wereldwijd uit."

enola: ‘Oude nummers spelen voelt aan als in je dagboek bladeren’ zei Amy ooit. Is het zo erg?
Saliers: "Het is gênant."
Ray:: "Ja, ze zijn slecht: slechte teksten, te emotioneel, te dramatisch…. Ik voel me niet op mijn gemak als ik ze nu nog speel. In het begin maakten we geen echte songs, we leerden om songs te schrijven: ik was een Joni Mitchellfan en probeerde nummers zoals haar te schrijven."
Saliers: "Het markeert een periode. Je groeit als songschrijver, het is wat het is, maar het vervelende is dat je het aan de wereld hebt laten horen. Het staat op cd en heel de wereld kan er aan. Dat doe je niet met een dagboek. Dat hou je voor jezelf en af en toe kijk je er nog eens in om te zien waar je vandaan komt."

enola: Tussen deze plaat en de vorige maakte Amy een soloplaat. Was daar een reden voor?
Ray: "Als je lang met iemand samenwerkt, ga je diens talenten gebruiken en word je lui in je eigen werk. Toen ik alleen de studio introk, moest ik zelf werken aan de dingen die ik anders altijd door Emily liet doen. Het was een persoonlijke uitdaging en ik begon songs te schrijven waarvan ik voelde dat ze op één of andere manier niet echt Indigo Girlssongs waren. Ik wou ze op een meer onafhankelijke manier uitbrengen, zonder dat er een grote platenfirma achter zat met dito verwachtingen. Het deed mij deugd, deed me als persoon groeien ook en dat straalt hopelijk ook af op de groep."

enola: Hoe hebben jullie al die jaren samen toeren en op elkaars lip zitten overleefd?
Saliers: "Door de sterke band en het respect dat we voor elkaar hebben. We kennen elkaar uiteindelijk ook al erg lang. Natuurlijk zijn er momenten van spanning aangezien we erg van elkaar verschillen maar we kunnen er mee overweg. We zijn het vaak oneens, maar dat is niet erg."
Ray: "Emily is de heilige."
Saliers: "No I’m not."
Ray: "Ik ben meer degene met een temperament. Alhoewel (tot Saliers), jij bent tegenwoordig het meest temperamentvol."
Saliers: "Yeah, I got in touch with my inner anger."
Ray: "Het fantastische aan deze samenwerking is dat als er één een mindere dag heeft, de andere het kan opvangen. Als soloperformer heb je het zitten, moe of niet. Wij kunnen voor elkaar inspringen. Je kunt de ander even het voortouw laten nemen als je je niet lekker in je vel voelt."
Saliers: "De reden dat het werkt voor ons, zelfs al zijn onze gevoeligheden erg verschillend, is omdat we al zolang samenspelen. Als we hetzelfde zouden voelen of denken, zouden we waarschijnlijk sneller verveeld zijn met elkaar, en zouden er meer egoclashes over het muzikale territorium zijn. Ik weet dat Amy dingen kan die ik niet kan en misschien ook niet wil kunnen en toch kan ik me voor een deel uiten via haar werk. Dat is de sleutel van onze lange samenwerking: die creatieve verschillen."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =