Brian Lomax :: ”Zen en de kunst van het DJ’en”

Manchester, raves en het boeddhisme. Bryan Lomax heeft het allemaal gedaan. En hij heeft er zelfs geen spijt van. Zijn vriendin begint binnenkort zelf te draaien en zelfs zijn kinderen houden meer van dance dan van de Teletubbies. En hoe je al dansend kunt eten moet hij ons in ieder geval eens komen vertellen.

Zaal Rumba in Leuven, donderdag 22 september, twee uur ’s morgens. Op de monotone technodreunen van een Fuse-DJ, maken fuifgangers zich op de zaal te verlaten. Terwijl wij de blunder van het jaar maken — doodleuk het lief van genoemde deejay vertellen "dat die gast nog meer suckt dan een tongkus van Freddy Willockx, vier dagen eenzame opsluiting met Jos Ghysen of het verzameld oeuvre van 2 Fabiola" — bestijgt ene Bryan Lomax de draaitafels. Wat volgt: een wilde mix van drum & bass, jungle en volstrekt eigenzinnige intelligent dance. In geen tijd stroomt de dansvloer vol. En, echt gebeurd: vijf uur later smeken veertig fuifgangers hem niet op te houden. Op 7 oktober komt hij met enkele gelijkgezinden terug. Een gesprek met de sympathieke Brit over Manchester, raves, zijn partner in crime Simon Williams die onlangs manmoedig naar België verhuisde en de kracht van het Zenboeddhisme. Drieëntwintig september: in ijltempo walst Bryan doorheen Brussel. We puffen uit aan een gezellig terrasje.

Bryan Lomax: "Ik sportief? Neen hoor. Ik heb wel een tijdje gebokst. Wat me eraan herinnert: dit weekend speelt mijn zoontje een belangrijk bokstornooi."

enola: Hoe slaag je er in een gezinsleven te combineren met een voltijdse job als dj?
Lomax: "Geen probleem. Als ik er ’s morgens bij het ontbijt niet bij kan zijn, haal ik mijn kinderen steevast van school. Trouwens, iedereen thuis is gebeten door de dansmicrobe. Ik heb mijn menginstallatie en mijn grootste speakers in onze keuken opgesteld. Al dansend eten, te gek toch? Nu overweegt mijn vriendin ook een carrière als dj."

enola: Hoelang zit je al in de dansscène?
Lomax: "Heel mijn leven eigenlijk. Al tijdens mijn ingenieursstudies organiseerde ik zelf fuifjes. Het universiteitsleven in Engeland verschilt grondig van dat in België moet je weten. Zoiets als de Oude Markt in Leuven, een studentenleven, kennen wij niet. Van lieverlee begon ik in Essex maar zelf fuifjes te draaien. Maar zover ik me herinner, heb ik nooit van iets anders dan dansmuziek gehouden. Jeugdzonden? De eerste platen die ik ooit kocht waren Motorhead en AC/DC, gewoon om mijn ouders de gordijnen in te jagen."

enola: Wat is voor jou het meest spitante kenmerk uit het Zenboeddhisme en zijn antwoord?
Lomax: "Zenboeddhisme is iets wat je in je zelf zoekt, alleen. Ooit speelde ik bijvoorbeeld op een eclipsfestival in Cornwall. Veertig geluidsystemen, opgehangen aan bulldozers, speelden om ter luidst en wisselden een ongelofelijke energie uit. Op een gegeven moment realiseerde ik het me: dat je doorheen een simpele diamanten naald loeiharde muziek genereert. In het Boeddhisme hebben diamanten een speciale betekenis, weet je. Ze vormen het hardste materiaal op aarde en symboliseren puurheid in hun zuiverste vorm. Dat is de link tussen wat ik doe en mijn overtuiging. Ander voorbeeld. Ooit speelde ik op een rave in een bos in Wales. Op een gegeven ogenblik begon het te regenen. Soaking Rain. In plaats van bezorgd te zijn over mijn apparatuur, keek ik naar de sterren, vond ik dat gevecht tussen natuur en onze onafgedekte installatie prachtig. Lijkt wel ‘Zen and the art of DeeJaying’, vind je niet?"

enola: De Beatgeneration en de punk hadden bepaalde idealen. Vind je dat de dansscène ergens voor staat?
Lomax: "Op een gegeven moment raak je door het dansen in een soort collectieve trance. De hele beweging ademt een gevoel van vrijheid uit. Geweld is uit den boze. Al die mensen die op dezelfde muziek uit de bol gaan: op dat ogenblik vormen ze één kluwen van mensen die door het dansen elkaars gelijke zijn. Als de punk agressie uitspuwde, kan je zeggen dat dance een explosie van vreugde belichaamt. Op een geslaagde fuif bereik je een perfect evenwicht tussen dans en muziek." (Bryan kijkt even rond. Het gezellige terrasje zit vol jonge alternativo’s, een najaarszonnetje baadt de hoofdstad in een sprookjesachtig licht.)
"Weet je, Real Great Britain is een fabeltje. Tenminste iedereen in mijn dorp zou zo snel mogelijk weg willen. Bolton, twintig kilometer van Manchester is een deprimerende, industriële omgeving. We hebben geen cinema’s, geen café’s, niets. Veel fabrieken zijn gesloten. Uit pure frustratie grijpen veel jongeren naar drugs en wapens. Pas vorig jaar zetten de eerste pub in Manchester tafeltjes buiten. Daarom vind ik het fantastisch dat Simon Williams, medeoprichter van het label Sneaky Alien, onlangs de stap zette om naar België te verhuizen. Nu kunnen we met Sneaky Alien, ik vanuit Engeland, Simon vanuit België, ons wat meer op het Europese continent richten. De muziek van ons label? De meest vreemde mengeling van live percussie, jungle en intelligent dance die je ooit hoorde. Maar de voornaamste reden van Simons verhuis blijft jullie uitgaansleven. Hier kun je tenminste om vijf uur ’s morgens na een vermoeiende nacht mixen nog iets gaan drinken."

{image}

enola: Manchester een saaie stad? In het begin van de jaren ’90 stond die stad toch even op de wereldkaart als het muzikale epicentrum?
Lomax: "Die invloed kan je niet ontkennen. Nogal wat vrienden zoals Simon begonnen te luisteren naar The Stone Roses, The Happy Mondays en groeiden vanuit die groepjes naar dance. Op een gegeven ogenblik stroomden 30 000 mensen wekelijks naar de clubs. Elk feestje mocht rekenen op minstens 12 000 fuifgangers. In 1989 begon het eigenlijk: de beruchte illegale raves. Zo kraakten we ooit een Whoolworth-supermarkt. Kan je je het voorstellen? Iedereen zat midden tussen de winkelrekken te feesten! Om zeven uur ’s morgens hoorde iemand op zijn — gestolen — politiescanner dat de politie eraan kwam. We hadden net genoeg tijd om alles op te ruimen, verschuilden ons in de koelkamers van de slagerij-afdeling."
"Meestal haalde ik de mensen met mijn busje op van het rendez-vouspunt en bracht hen naar de lokatie van de rave. Je hebt gelijk hoor, Manchester en die raves: op dat ogenblik was het een geweldige periode. Nog zo’n verhaal: twee maanden na die supermarkt organiseerden we iets in een overdekte winkelstraat in Bolton. Opnieuw alarmeerde die scanner ons tijdig. We wisten dat de politie deze keer nijdig ging zijn. Dus? We haalden al ons waardevol materiaal uit onze speakers, lieten hen rustig met de houten omhulsels tekeer gaan."

enola: Wanneer besliste je om je full time met muziek bezig te houden?
Lomax: "In 1991 besefte ik dat de combinatie van designer door de dag en nachtbrakende deejay een trage zelfmoord bleek. Vanaf dan richtten Simon en ik onze labels op en stortte ik me voltijds op muziek."

enola: Labels? Je hebt er meer dan een? Die labels schieten blijkbaar als…
Lomax: "…paddestoelen uit de grond, ja. Bij Sneaky Alien promoten we progressive house, met Powderhound brengen we harde techno uit. Vanaf januari stopt mijn vriendin met haar werk als auditeur bij de regering. Met Simon, Anne, Jenni en mij gooien we dan meteen drie nieuwe platenmaatschappijen op de markt: Rag & Bone voor de vuile techno, CAD voor rustige, intelligente dansmuziek en Knockin’ Box voor alle drums, conga’s, Djembe’s, Tabla’s, kortom alle percussiegeluiden ter wereld. Neen, heel moeilijk is het niet, zo’n label oprichten. Soms vormt het gewoon een noodzaak."
"Zal ik je eens een sterk verhaal vertellen? Jij kent deejay Sasha ook, niet? Wel, op een gegeven ogenblik hadden Simon en ik iets ijzersterks gemaakt. Vergeefs klopten we aan bij alle maatschappijen, noppes. Onder meer deejay Sasha hoorde onze mix en hij bracht ze met enkele anderen uit op een compilatiealbum in Amerika. Plots stonden al die labels in de rij om ons te tekenen. Puur uit afkeer van dat snobisme hebben we ons eigen label opgericht. Conclusie voor jouw lezers? Of je raakt beroemd door iemand met een naam in het wereldje, of je doet alles zelf. En geef toe: dat is dan weer heel punk."

enola: Je woonde ook vier jaar in Schotland. Heeft de omgeving een invloed op je muziek?
Lomax: "Natuurlijk. Misschien waren dat de gelukkigste jaren uit mijn leven. De bergen, die overweldigende natuur, de vriendelijke mensen. Dat alles verwerk ik in m’n dj-sets. Eens aan de draaitafel ben ik als een kameleon. Dan wil ik weergeven wat ik heb geleerd en gezien in mijn leven: een samenraapsel van de prachtige Schotse natuur en het geweld, de wapens in Manchester. Muziek als een samenvatting van mijn leven? Misschien. Ik vertel een verhaal tijdens mijn sets dat telkens verschilt. Altijd opnieuw ga ik een gevecht aan met de technologie, interageer ik met mijn publiek, plaag ik het, zet ik mensen op een verkeerd spoor om ze daarna met iets geweldigs knock-out te slaan. Soms vragen mensen mij welke plaat ik net draaide. Blijkt het soms iets te zijn wat ze zelf thuis ook hebben liggen, alleen speel ik het op een andere manier."

enola: Een laatste vraagje: bespeelde je ooit zelf een instrument?
Lomax: "Geloof het of niet, maar als ukkie heb ik nog viool gespeeld. Vrij goed zelfs, althans volgens mijn leraar. Thuis leg ik soms nog Vivaldi’s concerti op om tot rust te komen, maar nooit voor lang. Als ik platen ga kopen, beginnen zelfs mijn kinderen in de winkel spontaan te dansen."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 15 =