In albumrecensies hebben we het regelmatig over repetitieve muziek en passages worden omschreven met termen als ‘herhalend’, ‘primitief’ en ‘mantra-achtig’. Groot is dan ook de verrassing als je nog eens een album te horen krijgt dat hier en daar niet zozeer mantra-achtig klinkt, maar dat gewoon is. Van voor tot achter.
Ernesto Diaz-Infante is al jaren een gerespecteerde muzikant in de Bay Area, die in het verleden al werkte met ander straf volk als Kyle Bruckmann, Henry Kaiser, Gino Robair en Chris Forsyth, en zich ophoudt in de zone tussen psychedelische improvisatie, noise, field recordings, tape experimenten en zijn eigen markante folkinterpretaties. Op Civilian Life (2012) leidde het nog tot een bijzonder knappe dwarsdoorsnede van zijn solowerk. We spraken toen al over trancemuziek, drones en field recordings met een meditatieve inslag, maar in vergelijking met deze nieuwe release was dat album eigenlijk een eclectisch verhaal. Wistful Entrance, Wistful Exit hanteert immers een focus die nog nauwer is door drie mantra’s te presenteren van een kwartier met minimale ontwikkeling.
De titel verwijst vermoedelijk naar het moment toen Diaz-Enfante de plaat opnam. Dat was in een periode dat zijn familie te maken kreeg met een overlijden en hij een tijd alleen doorbracht. Dat zette hem aan tot het opnemen van deze suite die bestaat uit drie stukken – “This”, “Long” en “Moment” – die uitgevoerd worden op een 12-snarige gitaar, zowel akoestisch als elektrisch. En deze keer gaat het echt om mantra’s, wat concreet betekent dat de man driemaal een kwartier minimaal varieert op een basisidee. Dat lijkt een erg schraal aanbod te zijn (en dat is het ook), maar het zet je ook aan het denken over de essentie van muziek, van een release.
Wie geen geduld heeft en voortdurend geprikkeld wil worden, die heeft hier natuurlijk geen boodschap aan. Wistful Entrance, Wistful Exit zet resoluut in op minimalisme, leunt aan tegen de ambient en presenteert zichzelf als een brokje muzikale meditatie. In opener “This” draait het rond een eenvoudig stijgend, akoestisch motiefje, een simpel akkoord, dat dalend en elektrisch gespiegeld wordt. De herhalingen zijn daarna niet helemaal identiek: soms verschuift de klemtoon, speelt Diaz-Infante wat zachter of agressiever. Daarna wordt het enkel nog eenvoudiger.
“Long” bevat enkel nog zo’n dalende arpeggio, waar subtiel een drone – het is niet veel meer dan het resoneren van een klankkast van een gitaar – onder geschoven wordt. Ook hier wordt voorzichtig gevarieerd: je krijgt de noten een keer in een gulp, met weinig ruimte ertussen, of er vallen een paar noten weg. In afsluiter “Moment”, waarin de zoemende klankgolf nog nadrukkelijker is, gaat het eigenlijk al niet meer over aparte, maar over samengespeelde noten, waardoor er nog sterker ingezet wordt op het repetitieve element. De voornaamste verandering is een versnelling die vaagweg zorgt voor een muzikale trein die zich langzaam, oh zo langzaam, op gang trekt.
Wistful Entrance, Wistful Exit is vooral bestemd voor zij die houden van ver doorgedreven minimalisme. Voor een groot publiek is dit gewoonweg veel te monotoon, maar zelfs voor een geoefende luisteraar kan dit paradoxaal genoeg een taaie brok zijn. Voor een keer niet omdat het zo’n overdaad biedt, maar omdat er zo weinig is om mee aan de slag te gaan. Misschien wat te weinig, omdat je onderweg toch wat indrukken wil opdoen die blijven rondmalen in je hoofd. Op Civillian Life was dat zeker het geval, hier een stuk minder, waardoor de ervaring minder lang nazindert.
