In de eerste drie delen kreeg de intrige van de serie ‘Esteban’ vooral vorm door de mysterieuze band die de kapitein van de Leviathan en Esteban bleken te hebben. Waarom raadde Estebans moeder, kort voor haar dood, haar zoon aan de kapitein op te zoeken? Schuilt er in de ruwe bolster die de eenogige kapitein pretendeert te zijn toch een blanke pit?
Het mysterie werd uiteindelijk (veel te vroeg?) opgelost in deel drie, ‘Overlevers’, zodat de drijfveer die het plot van de meerdelige serie moet stuwen elders vandaan dient te komen. In het recent verschenen vierde deel, ‘Gevangen aan de andere kant van de wereld’, haalt de algemene actie van het walvisjagen in het begin van de twintigste eeuw de bovenhand. We krijgen immers het vervolg van de eerder begonnen strijd tussen traditionele stielbeheerders en hun mechanische concurrenten.
Als wraakactie had de kapitein van de Leviathan eerder al een motoronderdeel weggenomen bij het stoomschip ‘El Matador’. Na de represailles van die laatste dwaalt de bemanning van de Leviathan weken rond in sloepen op zee alvorens in een vissersdorp te stranden. Daarop worden ze meteen in de boeien geslagen op grond van piraterij. Alleen Esteban kan ontkomen. Samen met de kapitein wil hij dan ook de bemanning helpen ontsnappen uit de gevangenis.
In ‘Gevangen aan de andere kant van de wereld’ is het decor dus niet langer de zee, maar wel de gevangenis. Die variatie is op zich een pluspunt voor de reeks, maar toont ook meteen hoe beperkt de grafische uitwerking is: geen weidse zeevlaktes en een sobere vormgeving van het gevangenisleven. Verhaaltechnisch stuwen enkele ruwe passages de spanning voort. Esteban wordt bovendien in zijn ontsnappingspoging geholpen door enkele ongure figuren die duidelijk niet zuiver op de graat zijn én er wordt een onnodige gijzelaarster genomen.
Toch blijft het verhaal soms haken op een klif van voorspelbaarheid. Wie zou immers durven voorspellen dat Esteban en de kapitein het niet halen? Overbodig, maar obligatoir voor de identiteit van de reeks, is ook het terugkerend motief van flashbacks, waarin steeds wordt gewerkt met een soort magisch realisme dat nodig is om de indiaanse roots van Esteban kracht bij te zetten. Maar de beste stuurlui staan aan wal en dat zijn slechts kleine minpuntjes die deze reeks vooralsnog niet doen kelderen.
