Het Spaanse duo Raule en Roger maakt een verpletterende entree. Tekeningen en scenario maken indruk. Jazz Maynard is een kopstoot van een strip.
Jazz Maynard keert na jaren terug naar zijn thuisplaats El Raval, een verlopen wijk in Barcelona. Zijn terugkeer is gedrenkt in een geladen sfeer. Beetje bij beetje leren we waarom hij weggegaan is en waarom hij niet anders kon dan terugkeren. In een wereld vol kleine straatboeven en georganiseerde misdaad heeft iedereen wel een reden om zijn vel te willen. De complexe puzzel van achterdocht en misleiding gunt ons maar met mondjesmaat een blik op de waarheid. Scenarist Raule vraagt heel wat van zijn lezers. Hij neemt ze niet bij de hand en gebruikt zonder veel toelichting flashbacks aan een hoog tempo.
Het is echter volledig aan het talent van Raule toe te schrijven dat je als lezer niet afhaakt maar net tot en met de laatste bladzijde gefascineerd blijft lezen om het volledige verhaal te ontdekken. Oorspronkelijk verscheen Jazz Maynard in drie albums. Hierdoor behoudt het verhaal wel een constante spanning, met een knappe opbouw. Het verhaal straalt door de intensiteit van de plot. Buitensporige actie en geweld staan centraal. Het is lang geleden dat we nog zo’n overtuigend staaltje van filmische actie vertaald zagen naar papier.
Tekenaar Roger (voluit Roger Ibanez) moet zeker niet onderdoen voor zijn kompaan. In een vurige stijl die ergens halt houdt tussen Moebius en comictekenaars als Ed McGuinness, vliegen zijn pagina’s door de handen van de lezer. Wij waren alleszins van onze sokken geblazen door de vaart van het verhaal, bijna zoals dat bij manga’s het geval is. Echt realisme streven zowel het verhaal als de tekeningen niet na, maar adrenaline heeft Jazz Maynard wel te over. In Spanje zijn beide auteurs vooral bekend voor hun erotisch werk. Aan de vrouwen zoals Roger die tekent, kunnen we zeker zien dat hun roots daar liggen.
In het Frans werd ondertussen ook een vierde album van Jazz Maynard gepubliceerd. Wij hopen alleszins dat dat verhaal ook zijn weg zal vinden naar het Nederlands. De kans bestaat dat de vermoeidheid bij het ophemelen van de uitgaven van Blloan stilaan zal toeslaan. Bij een wilde leeservaring als Jazz Maynard blijft dat vooralsnog uitgesloten. Het is ongewoon hoe constant de kwaliteit van de albums bij Blloan zijn. Tegelijk bereikt dit label heel verschillende genres en stijlen van stripverhalen. Het lijkt wel alsof kwaliteit de enige rode draad in hun uitgavebeleid is. Wie echt eens opgewonden wil raken van een stripverhaal, kunnen we alleen maar aanraden Jazz Maynard te lezen.
