Silver Apples, 8 November 2011, Trix

Portishead eerde hem met “ We Carry On “. Dat is precies wat Simeon Coxe van Silver Apples moet hebben gedacht na het overlijden van drummer Danny Taylor en het breken van zijn nek. De pionier in psychedelische elektronische muziek kreeg dinsdag als dank in Trix een warm onthaal.

Dat enthousiasme werd door Simeon beantwoord met een flets klinkende opener. De op plaat machtig klinkende krautrocker avant la lettre “ Dancing Gods” klonk mak en ongeïnspireerd. De zo trance opwekkende baslijn ging immers verloren in de mix, waardoor het nummer veel van zijn kracht verloor. Wel ontroerend was de gesamplede drumpartij van Taylor: zo speelde die toch een beetje mee. Die truc werd ook later in de set voor andere nummers gebruikt.“ Velvet Cave” echter jakkerde voort op een mechanische beat en klonk als een goedkope techno-remix.

Net op het moment dat we buiten een sigaretje wilden roken schoot het Coxe te binnen dat de batterijen van één van zijn oscillators moesten vervangen worden. Dat hielp; met een dreigende versie van de cultklassieker “ A Pox On You “ schoot de vlam in de pijp. Druk in de weer met zijn instrumenten werkte de krasse zestiger zich daarna naar een eerste hoogtepunt. Met “Streams Of Sorrow” toverde hij de Trix-club om in een donkere krocht waar drug-crazed beatniks en in zichzelf gekeerde zwartjassen met elkaar verbroederden. Nice!. Er volgde nog een straf “Dust” maar het roestig klinkende boenke boenke- ritme stampte daarna alle poëzie plat in prachtsong “Seagreen Serenades”. Vervolgens bleef Coxe, met zijn Stetson- hoed net een hillbilly-neef van William Burroughs, tijdens de volgende nummers vol overgave de woooosshhs en blieps uit zijn materiaal persen maar beterschap zat er niet in.

Het was pas met het manische “ You and I “ dat de man de set terug op de rails kreeg en afsluiten deed hij met een oplawaai van jewelste. We kregen een werkelijk fantastische versie van “Oscillations” te horen. Die eerste single blijft na veertig jaar toch nog steeds hét statement en visitekaartje van Silver Apples. Opmerkelijk hoe fris en eigentijds die klassieker nog steeds klinkt; het zou zo op de laatste van Caribou kunnen. Het sublieme “I have known love” was de enige bis die er nog van af kon en zo sloot de meester het concert toch nog in schoonheid af.

We vermoeden dat een zichzelf relativerende en goedlachse Coxe ook wel weet dat deze doortocht er één van hoogtes en laagtes was.“ Carry on” luidt het advies …maar laat Danny Taylor de volgende keer wat meer meespelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =