Uitgeverij Medusa wordt stilaan het equivalent van kwaliteitsvolle strips met een neus voor vertalingen van de betere hedendaagse Franse stripromans. De keuken van de duivel zit er dan ook weer pal op.
Karl T. en Marie blijken het goed met elkaar te vinden. Na het tweedelige God dat eerder al lovende recensies kreeg, gaan ze nu terug in de tijd voor een waar mafia-epos. Alles speelt zich deze keer af in het New York van 1931. We volgen de jeugd van Anthony Poucet. Een redelijk Franse naam voor een eerder Italo-Amerikaan. De jongen is getuige van de moord op zijn ouders, die in een vuurwapensalvo terechtkomen bij een afrekening tussen bootleggers.
Anthony zint op wraak en dat brengt hem meer en meer in benarde situaties. Een bende-oorlog steekt de draak op en de schoten en de lijken vallen letterlijk uit de lucht. Enkele historisch figuren passeren daarbij ook de revue, zoals Roosevelt, toen nog senator in New York. Het verhaal stopt echter vrij plots met de aankondiging dat we het vervolg te lezen krijgen in het tweede en tevens laatste deel: Het feest van de monsters.
Dat Karl T. en Marie een boeiend verhaal kunnen brengen, hebben ze intussen al ruimschoots bewezen en ook nu zit het scenario verbluffend goed in elkaar. Je merkt dat Damien Marie een scenarist pur sang is met een voorliefde voor het crimi-genre. En blijkbaar is Karl T. de geknipte man om dit in beeld weer te geven. Net als in God krijgen we zeer goed uitgewerkte personages waarbij zowel vriend als vijand van een realistische lelijkheid getuigen. De kadrering is heel verfrissend, alsook het kleurenpalet. Enkel wat de achtergronden betreft, beperkt T. zich tot kleurvlakken en uitingen van zijn perspectiefgevoel in het uitwerken van stadszichten in vogelperspectief.
Van Damien Marie gaan we zeker nog horen. Hij situeert zijn verhalen zowel in Frankrijk als Australië (Back to perdition) als, met deze strip in New York. Zijn persoonlijk archief moet uitpuilen van de informatie. Naast Karl T., zoekt hij ook geregeld het gezelschap van Sébastien Goethals met de reeks Ceci est mon corps. Het is wel opvallend dat alle tekenaars waar Marie mee werkt een zeer vergelijkbare stijl hebben: een dunne lijnvoering met een sober kleurenpalet.
Toch moeten we toegeven dat less is more met dit scenario en een andere aanpak te veel zou afleiden van het eigenlijke verhaal. Kortom, een ijzersterk scenario met knap tekenwerk. Een duo dat voor mijn part nog veel van zich mag laten horen. En dat we nog van hen gaan horen, blijkt uit de in het Frans opgestarte reeks La poussière des anges, waarvan al zeker 2 delen zullen verschijnen die hopelijk ook door Medusa zullen vertaald worden. In elk geval is de keuken van de duivel weer een pluim op de hoed van Medusa, na Simon de Samaritaan, Milan K. en lijst 66.
