De enige constante in het werk van Tardi lijkt, na een zijsprongetje naar New York, Parijs te zijn. Daarnaast kan je zijn verhalen in drie categorieën indelen: fantastische verhalen, de Eerste Wereldoorlog en misdaadverhalen. Voor die laatste doet hij steevast beroep op zijn twee lievelingsauteurs in het genre: Leo Malet voor de Nestor Burma-reeks en Jean-Patrick Manchette. Op basis van een roman van Manchette verscheen nu dit De Sluipschutter.
Jammer genoeg zullen de scenario’s van de twee auteurs uitgeput geraken. Malet stierf in 1996 en Manchette verliet al in 1995 het aardse bestaan. Toch heeft Tardi met Manchette het nauwst samengewerkt. Al in de jaren ’70 verscheen van hen beiden Grifu en in 2006 de verstripte roman De kleine West Coast Blues als hommage aan Manchette. Om het oeuvre van zijn vriend levend te houden, tekende hij nu diens roman De Sluipschutter ( La Position du Tireur Couché) uit 1982.
Meer nog dan De kleine West Coast Blues hebben we nu met een meer authentieke Tardi te maken Parijs komt er als druilerig personage in naar voor en er is ook geen plaats voor typische helden. Iedereen heeft zijn eigen duistere kantjes en de bijhorende karakterkop. Hoofdpersonage is Martin Terrier die door omstandigheden huurmoordenaar geworden is. Het moment is echter aangebroken om aan zijn pensioen te denken en terug te keren naar de liefde van zijn leven die hij tien jaar eerder beloofde om ooit naar haar terug te keren. Hij vervult nog een opdracht in Londen waarbij hij nogmaals een tegenstander van zijn geheime opdrachtgever moet doden. De opdracht verloopt ook nu vlekkeloos en de tijd is aangebroken om het pistool aan de haak te hangen
Maar om het verhaal niet na vijf pagina’s te stoppen, zal het al gauw duidelijk worden dat heel wat zaken hem beletten om er zomaar het bijltje bij neer te leggen. Er worden in zijn directe omgeving verschillende moorden gepleegd, zijn opgebouwde spaarpot verdwijnt en zijn vroegere opdrachtgevers chanteren hem. Ondanks Terriers ontwikkelde overlevingsinstinct, vormen de achtervolgingen en gratuit geweld dat achter elke hoek een waar suspenseverhaal schuilt.
Hoewel Tardi het liefst verhalen tekent die zich in het begin en midden van de vorige eeuw afspelen, blijkt hij ook met dit in de begin jaren tachtig gesitueerde verhaal uitstekend uit de voeten te kunnen. Tardi tekent de Parijse gebouwen, straten, pleinen en snelwegen als vanzelfsprekend. Zijn locaties kloppen altijd met de werkelijkheid. De Renaults, Peugeots en Citroëns DS die voorbij schuiven, maken het plaatje compleet. Tardi heeft zich voor dit verhaal weer uitermate goed gedocumenteerd, wat de laatste jaren ook zijn stokpaardje is. Zeker als je zijn oeuvre over de Eerste Wereldoorlog bekijkt.
De sluipschutter is zoals gezegd niet een verhaal waarin een strijd wordt uitgevochten tussen good guys en bad guys. Eigenlijk zijn er alleen maar bad guys. In die zin doet het boek denken aan de film noir uit de jaren veertig en vijftig: zwart-witdrama’s in letterlijke en figuurlijke zin. Meestal zijn dit pessimistisch getinte films vol melancholieke ambiance waarin vaak een eenzame figuur – een privédetective, een kleine crimineel of een toevallige passant – betrokken wordt in een misdadig ganzenbord, waarbij het happy end ver te zoeken is. De sluipschutter is in dit genre een meesterlijk verstripte thriller, die zich ontrolt als een film waarin de kijker geheel wordt opgeslokt en meegesleept als in het donker van een bioscoopzaal.
