Drag City, 2010
Op de platen van het door Pitchfork terecht als
“retro-futuristisch” bestempelde Stereolab, of in haar zijproject
Monade, werd Laetitia Sadier altijd bedolven onder een stortvloed
aan geluiden, indrukken en geflipte songstructuren. Pas op: niet
dat een meesterwerk als ‘Emperor Tomato Ketchup’ of ‘Mars Audiac
Quintet’ overladen is – het is gewoon een vaststelling dat de stem
van La Sadier op die lp’s slechts een radertje is in een groter
geheel.
Op haar eerste soloplaat komt ze dan ook – hoe goed Stereolab
ook is – pas voor het eerst helemaal tot haar recht. ‘The Trip’ is
een rustige, gebalanceerde en in haar simpliciteit prachtig
openvouwende plaat zonder jams of ingewikkelde werkstukken, maar
tot de nok gevuld met de soort in vervoering brengende liedjes die
wij evengoed chansons zouden kunnen noemen.
Verwacht alleszins geen bombastische, in eigen grandeur
verdrinkende barokpop zoals My Brightest Diamond die al eens placht
te brengen, maar wel ingetogen, bescheiden en intelligente
ballads, geweldig geproduced door Emmanuel Mario. De sound
is economisch en spaarzaam, maar vooral ook warm en geweldig
efficiënt. Er staan simpelweg geen mindere nummers op ‘The
Trip’.
Toegegeven: met 35 minuten is het een bondig album, maar
daardoor wordt het ook des te sterker (niets is vervelender dan een
singer-songwriter die zich in het laatste derde van een album
begint te herhalen met een paar afleggertjes om toch maar aan de 45
minuten te geraken). Sadiers etherische stemt klemt zich om de
warme, soms speelse en altijd dromerige nummers als ware het een
gulzige woekerplant. Piano, orgel, zachte strijkers, een streepje
synth en een geduldige gitaar zorgen voor een majestueuze sound die
nergens megalomaan of overdadig klinkt.
‘The Trip’ is een album dat baadt in melancholie; daarenboven is
het een diep persoonlijk document van een van de sterkste
frontvrouwen aller tijden. Sadier is net even straf als PJ Harvey, Joni
Mitchell en Joanna Newsom. Laat
dat vanaf nu voor altijd duidelijk zijn.
