DOUR 2009 :: 65DaysOfStatic, zaterdag 18 juli, La Petite Maison Dans La Prairie

De testtour werd onopgemerkt een festivaltour, maar 65DaysOfStatic blijft naarstig zoeken hoe de nieuwe nummers zouden moeten klinken. Onze gok wat hun idee is? "Deze keer maken we een partyplaat". Bewees The Prodigy op Werchter wat hen in de jaren negentig zo sterk maakte, dan toont 65Days wat de volgende stap is.

"In the year 65, 65 …" blijft de introtape van 65DaysOfStatic bedoeld hangen, en we hopen dat we dan nog kunnen vertellen over dit optreden. Zo legendarisch als hun vorige passage in 2007 was het niet (herlees hier wat de opengevallen monden en blikken die uit La Petite Maison wandelden niet konden bevatten), maar toch: de tijd van twijfelen lijkt voorbij.

"Fuck postrock, let’s dance", dat is wat de toekomst in petto heeft. Nieuw nummer na nieuw nummer wordt gelanceerd, en we dénken zelfs niet meer aan Mogwai. Neen; dit is The Prodigy versie 5.6: wat er gebeurt als je gitaren en beats koppelt aan bakken talent en visie. Bassist Simon Wright legt zijn instrument meermaals terzijde voor wat knoppengedraai, terwijl beatmaster en gitarist Paul Wolinski aan de andere kant de stille drijvende kracht is die alles controleert. Toch zijn het ook de gitaarlijntjes van de centrale Joe "Fro" Shrewsbury die de sterkte van de groep uitmaken. Zelfs zonder de emotionele geladenheid van vroeger, blijven ze de melodieuze kracht hebben die ervoor zorgt dat dit méér is dan zomaar wat ge-Prodigy. Dit is: Iets Meer. We zouden bijna zeggen: anders en beter.

"Dourfestival we love you" twitteren de heren ’s anderendaags, en dat was geheel wederzijds. U ging uit de bol van bij de inleidende sample van "Retreat! Retreat", bleef bewegen bij een zoveelste onbekend nummer, om vervolgens uitbundig te headbangen op "I Swallowed Hard Like I Understood" en helemaal uit uw dak te gaan op "Radio Protector". Maar mogen we u op dat laatste even tegenspreken? "Radio Protector" wordt hier immers regelrecht in de vernieling gespeeld met een opgeschoven pianolijn en vertraagd ritme.

Met nog een lekker drum-’n-bassstuk en een daverend "A Failsafe" wordt gelukkig opnieuw in stijl afgesloten. Maar weet u wat? Eigenlijk zijn we het wachten nu al beu: hop naar de studio om al dit nieuwe lekkers definitief af te werken en op schijf te zetten. Schrijf nu al op: dat wordt de feestplaat van 2010.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + achttien =