Het team superhelden van Battles beloofde vorig jaar al dat er dra een volwaardig album zou volgen op de verzameling e.p.’s maar nam toch ruimschoots de tijd om het volwaardige debuut klaar te stomen voor een wereld die nog steeds niet het laatste woord gezegd heeft over hun vreemde en berekende muziek.
De niet altijd even geslaagde electro-experimenten van de eerste e.p.’s zijn op dit officiële debuut achterwege gelaten en ingeruild voor een organischer geheel. Zonder in te boeten aan mathematische precisie weet Battles zowaar seks in de muziek te smokkelen, en de luisteraar uit te nodigen zich op de dansvloer te wagen onder het motto dat ook wiskunde muziek is en vice versa.
"Race:In" start nog als Battles oude stijl, maar incorporeert wel al de klanken die op dit album dominerend zijn. De drums laten het minimalisme van weleer vallen maar houden wel nog vast aan een afgelijnd marsritme. Hier zijn het alleen de gitaren die zich wat wulpser gedragen, geruggensteund door een zang die niet noodzakelijk iets te zeggen heeft, laat staan dat die zich door iets anders dan een melodielijn de wet zou laten dicteren. Veel meer dan het inoefenen van de toonladder tussen twee heliumteugen in valt er niet te rapen.
De vooruitgeschoven single "Atlas" zou ondertussen genoegzaam bekend moeten zijn door de vreemde keyboardklanken, de vervormde stemmetjes maar vooral door het pompende ritme dat John Stanier onder de track gooit en dat het nummer een funky toets meegeeft zonder de accuratesse uit het oog te verliezen. En dan dient zich plots "Ddiamondd" aan: een electro/rocktrack die op een te hoog toerental voorbijraast en uitnodigt tot spastische dansbewegingen. Battles gooit, drie nummers ver, de laatste zekerheden overboord.
Maar nog voor de verbazing zich kunnen nestelen heeft, eist "Tonto" al zijn plaats in het spotlicht op. Er mag worden gestoeid met toonladders zolang de drums het feestje maar gaande houden en de zang vrolijk nonsens uitkramen mag. De speelse gitaarklanken vormen een mooi paar met de opzwepende drumritmes. In één nummer wordt een fuif op gang getrokken, naar een hoogtepunt geleid en daarna uitgeleide gedaan. Het is daarna geen wonder dat "Leyendecker" rigiditeit weet te koppelen aan dromen. Zo hoort electro te klinken, is de boodschap.
"Rainbow" werkt langzaam naar een hoogtepunt toe, explodeert in een orgastische gekte en bereikt na een korte adempauze een tweede hoogtepunt. Het eindigt in een lang uitgesponnen zangpartij die in enkele nabeschouwingen het nummer samenvat. "Bad Trails" is de postcoïtale coda die er onder het genot van een sigaret lustig op los experimenteert en die er, in tegenstelling tot de electronummers op de e.p.’s, wel toe doet. Het vrolijke niemendalletje "Prismism" vormt de perfecte aanloop voor het korte "Snare Hanger", waarin mathrockgewijs gepriegeld en geknoeid mag worden zonder ook maar een tel vervelend te worden.
Het opgejaagde "Tij" vlucht alle kanten tezelfdertijd uit. De melodische wanorde wordt door de muzikanten in strakke banen geleid. In de handen van mindere goden zou uit deze primordiale soep van klanken nooit een song kunnen ontstaan, en zelfs nu is het kantje boord. Met "Race: Out" wordt het peloton op vreemde wijze gesloten. Een oude horrorsoundtrack wordt geïnjecteerd met pompende drums en vloeit langzaam over in een tweede keer Battles oude stijl. Het verhaal is verteld.
Wat is precisie zonder schoonheid? Welk nut heeft mathematische accuratesse als er geen oog voor het esthetische aan gekoppeld kan worden? Hoe ver kan een kille berekening gaan als de som van de delen niet leidt tot een dans van getallen? Het zijn vragen die bij elke beluistering van Battles’ EP C / B P opgeroepen worden en die in Mirrorred een antwoord vinden. Want als EP C / B P de ingehouden woede van een samoerai op het strijdveld evoceerde, dan staat Mirrorred voor de al even berekende en geschoolde hand van de geisha, waar de precisie in sensualiteit haar gelijke vindt.
