Schop de mensen tot ze een geweten krijgen. Als schuimbekkend ventje met uitpuilende nekaders had Ian MacKaye al snel door dat zijn aanklachten op een aandachtig luisterend publiek konden rekenen. Een goede vijfentwintig jaar later komt de boodschap nog even duidelijk over, zij het een pak minder luid.
MacKaye staat bekend als een van de meest rechtschapen artiesten in het Amerikaanse rocklandschap. Met de tienerguerilla Minor Threat zorgde hij voor enkele klassiekers in de geschiedenis van de hardcore punk, maar echt menens werd het pas met Fugazi. Die band maakte grillige, vaak explosieve gitaarmuziek die werd voorzien van cryptische teksten vol verontwaardiging en kwaadheid over wat er zoal misloopt in een maatschappij en tussen mensen. Het ging verder dan politieke kritiek: op briljante albums als Repeater (1990), In On The Kill Taker (1993) en The Argument (2001) vervulden MacKaye en co de rol van cultuurwatchers met onmiskenbare overtuiging. En de DIY-ethiek, dat was het hoogste goed. Concerten bleven goedkoop, het onafhankelijke Dischord werd de standaard voor indielabels en tot op vandaag neemt de man platen op met z’n eerste knopjesdraaier.
Na de onverwachte hiatus van Fugazi enkele jaren geleden (het zou geen split zijn, maar de kans dat er een nieuw album komt wordt steeds kleiner) verscheen MacKaye plots met z’n eerste project sinds Pailhead in de late jaren tachtig, een uitstap die na een bijdrage aan een kinderprogramma (de song "Vowel Movement") dan toch leidde tot een volwaardige hoofdbezigheid. Op debuut The Evens ging het er soms schokkend ingehouden aan toe. Simplistische slogans hoef je van de man niet te verwachten, maar als hij vroeger een podium beklom kon je er donder op zeggen dat hij zich zou ontpoppen tot een kolerieke volksmenner met een boodschap. De plaat hield het Fugazi-activisme intact, maar deed dat op zo’n laag volume dat de oren gespitst moesten worden. Het nieuwe album, Get Evens lijkt iets krachtiger, directer en kwader, maar degenen die voor het eerst met het duo in aanraking komen staat vast nog een verrassing te wachten.
Hij speelt baritongitaar en zij (Amy Farina) drums. Less is more, maar niet altijd: om de onvoorspelbare songstructuren, ingenieuze gitaarpartijen en gedeelde zang van Fugazi te evenaren moet je al aardig uithalen, en dat is een gemis dat zelfs MacKaye niet goed kan maken. Hier en daar -– bij de nerveuze slaggitaar van aanklacht "Everybody Knows", of de dub-groove van "No Money" bijvoorbeeld -– vallen de typische invalshoeken te herkennen, maar doorgaans gaat het er minder bevlogen en creatief aan toe. Toch weet een groot deel van het album te overtuigen, waarbij een glansrol is weggelegd voor de eerste paar songs. "Cut From The Cloth", met voorsprong het beste nummer op de plaat, ontwikkelt een aanstekelijk weemoedige melodie terwijl MacKaye en Farina ontzet vaststellen: "Is this my world that I no longer recognize?" Onbegrip alom bij gebeurtenissen die al te bekend zijn: "How do people sleep amidst the slaughter? Why would they vote in favor of their own defeat?"
Dubya is de grote boosdoener, en de plastieken charmeur ("Too much technique with no texture") is makkelijk ontmaskerd: "Everybody knows you are a liar". De plaat wringt verder, komt nu en dan een stekelig moment tegen ("YOU’RE FIRED!" wordt er geroepen aan het einde van "Everybody Knows"), heupwiegt door "Cache Is Empty" en gaat even de poptoer op met "You Fell Down", maar na een zestal songs begint de aandacht genadeloos te verslappen. Het is dan ook jammer dat de laatste paar nummers geen verrassingen meer in petto hebben en de luisteraar met een halflege maag achterlaten. Get Evens is een degelijke plaat van een held die het waardig ouder worden heeft ontdekt, en dat met stijl weet aan te pakken, maar ergens blijven we hopen op meer ideeën, uitdagingen en adrenaline voor de toekomst. Wakker blijven is immers de boodschap, en niet "Wat heeft het voor zin?"
