Vampieren, gothic babes en blitse motoren. Dat zijn zowat de drie belangrijkste ingrediënten van de flitsende stripreeks De Aasgieren. Het vierde deel brengt de eerste cyclus tot een waardig einde en laat tevens voldoende mogelijkheden voor een nieuwe cyclus.
In De Aasgieren 4 vertelt Jean Dufaux het verhaal van twee vampierendoders. Dat doen ze door met een naald achter het oor van een vampier te prikken. Dat ze daarbij ook minder subtiel de nodige ledematen verwijderen, spreekt voor zich in een actievolle pulpstrip. Drago en Camilla zijn de twee doders die doorheen de vier verschenen delen het leven van politierechercheurs Spiaggi en Lenore moeilijk maakten. Hun verhaal komt in dit deel tot een einde.
Met Enrico Marini hebben De Aasgieren de best mogelijke tekenaar achter zich staan. Zijn dynamische en soepele tekenstijl brengt de vele geweldscènes erg opwindend tot leven. Slechts weinige tekenaars kunnen op een dermate filmische manier tekenen, een stijl die we ook uit Marini’s andere strips (Gipsyen De Schorpioen) kennen.
De Aasgieren 4 moet het dus vooral van het snelle en vlotte tekenwerk en dito scenario hebben. Ook dit deel staat bol van de koelbloedige afrekeningen, passionele vrijscènes en onderkoelde dialogen. Een typisch Dufaux-product, met andere woorden. De Aasgieren 4 zal de trouwe fans dus zonder twijfel plezieren met meer van hetzelfde, maar nieuwe lezers zullen wellicht in de war raken door het verschroeiende tempo van dit deel.Hierdoor is erwat te weinig plaats voor een korte uiteenzetting van het voorgaande.
In dit vierde deel van De Aasgieren zien we een tekenaar in topvorm en een scenarist op automatische piloot, met als resultaat een strip die er aantrekkelijk uitziet, maar door zijn verwarrende verhaal slechts weinig nieuwe lezers zal kunnen bekoren.
