Ooit werd Jeremy Clarkson misschien wel terecht een bullebak genpoemd, een eikel eerste klas. Toch lijkt het er eerder op dat hij een man was die vastzat in zijn tijdsgewricht en niet de memo had ontvangen dat “The Times They Are a-Changin’ (Again)”. Dus wat doet een man van zijn kaliber die merkt dat hij te conservatief is geworden voor zijn vertrouwde leefwereld? Die wereld de rug toekeren en een boerderij beginnen. Onderweg slaagt Clarkson er zowaar in zijn hoogmoed te verwerpen en zich te onderwerpen aan de nederigheid van de grillige natuur. Pas op, uiteraard niet op alle niveaus. De aard van het beestje verloochen je natuurlijk nooit volledig. En passant wordt hij een uithangbord voor de tanende boerenstiel en voor een vergane Engelse romantiek.
Dit vierde seizoen verliest minder tijd met contextualiseren; alle spelers zijn bekend. Er is Jeremy, de landeigenaar die geen hol verstand van landbouw heeft, maar wel het hart voor gewas en dieren op de juiste plaats draagt. Zijn geklungel wordt enerzijds gecounterd door Charlie, de stem van de rede, het gezonde verstand van het land, en anderzijds door Kaleb, de ‘golden child’ van de reeks. Een knap staaltje van (toevallige of uitgekiende?) casting. De jonge boerenzoon die al het geklungel van Jeremy moet rechttrekken met zijn intuïtie en vaardigheden. Daarnaast is er nog Lisa, het lief van Clarkson, die al zijn geweeklaag moet trotseren maar tegelijk de eerste getuige is van de mooiste momenten, als er bijvoorbeeld nieuwe biggetjes worden geboren. Occasioneel duikt ook Gerald op, het ultieme boegbeeld van de onverstaanbaar mompelende boer.
Een grotere rol is er dit seizoen ook voor Alan, de bouwer. Want Jeremy had in de vorige seizoenen zo vaak het deksel op zijn neus gekregen van het lokale gemeentebestuur, dat hij wanhopig op zoek is naar een pub. Hij wil er immers lokale producten (van hemzelf en omringende boerderijen) te koop aanbieden. Z’n winkel kreeg veel kritiek van de locals en zijn plannen voor een restaurant op zijn eigen grond, nota bene, werden keer op keer afgeschoten. Om maar te zeggen dat de locals hun neus ophalen voor die rijke stadsmens die even boerderijtje komt spelen. Maar de wrevel leeft toch vooral op lokaal politiek niveau; de boerenburen hebben geen enkel probleem met Jeremy.
Integendeel, de hele wereld kan dankzij hem vanop de eerste rij meekijken hoe moeilijk het is om een boerderij te runnen. In een klap wordt voor elke stadsmens duidelijk waarom boeren de ene dag huilen dat er te veel regen is en de volgende dag met evenveel verontwaardiging uitschreeuwen dat er te weinig regen valt. Nog nooit werd zo helder uitgelegd welke zaden waarvoor dienen, welke vochtigheidsgraad ze moeten hebben om te kunnen oogsten en wat de gevolgen zijn van te laat oogsten. Kortom, het leven zoals het is op een boerderij.
Dat deze insteek niet per definitie interessant is, bewijzen programma’s als Boer zoekt Vrouw. Wat het deze keer wel een succes maakt, is puur en alleen de verdienste van Jeremy Clarkson. Want, love him or hate him, de man kan tv maken. Twintig jaar geleden was hij er met Top Gear al in geslaagd auto’s interessant te maken voor mensen zonder rijbewijs noch vierwieler. Nu doet hij dat trucje precies over voor het bucolische paradijs dat sommige streken van Engeland echt wel zijn. Als kijker begin je na een tijdje spontaan Jerusalem te neuriën en blijven de woorden van Blake door je hoofd dwarrelen: “And did those feet in ancient time, Walk upon England’s mountains green”.
Dit vierde seizoen voelt bondiger en sneller aan dan de vorige seizoenen, omdat de doorwinterde kijkers ondertussen al de basics van het plattelandsleven onder de knie hebben en nu beginnen te weten wanneer er moet worden gezaaid, geslacht, geoogst en wanneer de biggen baren. Dit seizoen begint hilarisch met een Kaleb die een theatertour doet door Engeland (let op: een man die tot voor seizoen 3 nog nooit verder dan 20 km van z’n erf was geweest). Hij wordt kort vervangen door Harriet, een heerlijke flapuit die een job waarvoor Jeremy een dag nodig heeft, met twee vingers in de neus klaarspeelt en tijdens het rijden met de tractor nog tijd vindt om het ene na het andere TikTok-filmpje te maken en te posten. Tegelijkertijd mist dit alles wel het verfrissende van de eerste twee seizoenen. Toen je alles nog mee kon ontdekken met Clarkson en de zijnen.
Clarkson’s Farm lijkt dit keer bij de start ogenschijnlijk uit te draaien op een soloslim van een kankerende zestigplusser, maar Clarkson is een ervaren rot die weet wanneer hij de ideale anderen moet optrommelen om het vertier te vertienvoudigen. Een van de hoogtepunten dit seizoen is dan ook de cameo van Richard Hammond en zijn evenknie Richard Ham. Clarkson’s Farm is een van de fijnere realityshows van het moment (samen met Welcome to Wrexham) en dat is allemaal dankzij Clarkson: ooit een halve eikel in een snelle wagen, nu een ploeterende boer die, verblind door status, liever met een Lamborghini-tractor rondrijdt dan met een echt degelijke machine.
Seizoen 4 van Clarkson’s Farm is te zien via Amazon Prime
