Skeletten en spoken in strips. Er was een tijd dat je geen album kon openslaan zonder minstens een van beiden tegen te komen. Nieuwlichter Thijs Desmet weet wel raad met de klassieke thematiek. Zijn debuut draait rond Skelet en Spook, twee knorpotten die in het, sorry, doodsaaie hiernamaals rondhangen.
Nuja, debuut. Wie eens rondneust op de website van Desmet, een aanrader voor wie even een moment wil doodslaan zonder zich suf te scrollen op sociale media, kan zien dat het thema en de titel al geruime tijd in het creatieve speelveld van de jonge tekenaar te vinden zijn. Vier jaar na zijn afstuderen aan de Gentse Luca School of Arts, resulteert dat eindelijk in een volwaardig album, al zal mogelijk niet iedereen die menig toegedaan zijn.
Van roken ga je dood lijkt immers te spelen met de ongeschreven regels van het genre. Desmet hanteert een stijl die er kinderlijk uitziet, met tekeningen die heel amateuristisch lijken, tot je even gas terug neemt en zowat elke plaat wel een visueel pareltje te bieden heeft. Bovendien zorgt het bijzondere kleurgebruik voor een juiste sfeerzetting. Die semi-kinderlijke aanpak, in combinatie met kige ouderwetse tekstballonnen én de aan oude Suske en Wiskes refererende paginanummering maakt dat Van roken ga je dood soms veel weg heeft van een pastiche op een klassieke familiestrip.
Waar is immers de tijd dat figuren als Sus Antigoon furore maakten? Hier waart eveneens een spook rond, maar samen met zijn kompaan Skelet gedraagt het zich meer als Beavis en Butt-Head dan als een olijk karakter dat geschikt zou zijn voor de jeugd van 7 tot 77. Spook en Skelet vervelen zich immers te pletter in het kut-hiernamaals. Veel meer dan keihard zuipen en onzin uitkramen, valt er niet te beleven.
Van roken ga je dood lijkt daardoor bij momenten meer een verneukeratief experiment dan een daadwerkelijke poging tot het maken van een meeslepende strip. En dat is prima zo. Het is ruw, onaf, zo nu en dan puberaal, maar het klopt ook: Desmet heeft zich zichtbaar uitgeleefd bij het maken van dit album en legt hopelijk met Van roken ga je dood de kiem voor een fascinerend oeuvre waarvan de toekomstige albums net zo hard uit de band springen als deze eersteling.
