Pharrell :: 24 september 2014, Sportpaleis

De voorbije zomer op Coachella toverde Pharrell Williams voor haast ieder nummer een andere gastzanger of -zangeres uit zijn hoed. De immer goedlachse kerel is dan ook vooral bekend als leverancier van hits voor anderen. Vraag is wie hij zoal meebrengt naar het Sportpaleis, en of hij in staat is om de klus ook alleen te klaren?

“I’m a provider”, zo verklaarde Pharrell aan het begin van dit millennium op de invloedrijke debuutplaat van zijn band N*E*R*D. Profetische woorden, want een kleine vijftien jaar later is het zoeken naar een artiest die door de kleine man uit Virginia nog niet voorzien werd van een wereldhit of drie. Zijn eerste soloplaat In My Mind (2006) flopte, dus trok hij zich opnieuw terug in de studio als producer voor anderen. Toen hij met “Get Lucky”, “Blurred Lines” en “Happy” plots drie van de grootste hits van de afgelopen jaren beethad, kon hij zich niet langer wegsteken. Er kwam een nieuw soloalbum en de bijbehorende tour brengt de man vanavond naar een tot de nok gevuld Sportpaleis.

Het is al bijna half elf wanneer een horde danseressen — genaamd The Baes; The Best Attitudes Ever –, zijn begeleidingsband en ten slotte ook Pharrell zelf het podium betreden. Pharrell maakt een ietwat vermoeide indruk maar vangt de set prima aan met “Come Get It Bae”. “Houden jullie van mijn nieuw vestje?”, vraagt hij, vooraleer hij het uittrekt. Pharrell weet hoe hij de dames moet bespelen en vindt het hele gebeuren meteen “overwhelmingly beautiful”. “Frontin’”, het eerste solonummer dat de man ooit uitbracht, volgt, waarna de nummers van zijn meest recente plaat G I R L er in een rotvaart doorvliegen. “Hunter” klinkt levendiger en dwingender dan op plaat en Pharrell laat horen dat hij echt een goede zanger is die tot meer in staat is dan wat falsettobrugjes in andermans nummers. “I’m a hunter, for the girls”, klinkt het.

Tijdens het eerste halfuur van de show ontpopt Pharrell zich dan ook als een ware ladies man, met tonnen respect en liefde voor de vrouwtjes. Tot het tijd is om ook de fans van het eerste uur te plezieren. Even verdwijnt Pharrell van het toneel om The Baes te laten dansen op zijn beats (“Milkshake”, “I’m a Slave 4 U”, “Shake Ya Ass”, …) om terug te komen met de bandana scheef op het hoofd en rapper Shay aan zijn zijde: N*E*R*D-time. De band zet een verschroeiende versie van “Rock Star” in, een nummer dat perfect zou kunnen verdwijnen in zompige geluidsbrij — zeker in het Sportpaleis –, maar net zoals bij “Lapdance” en “She Wants To Move” zit de klank perfect. Het tweetal rapt de nummers met dezelfde intensiteit van een kleine vijftien jaar terug. Hier krijgen we een andere Pharrell te zien: een zedenloos straatjoch dat verwijst naar de derrière van een dame als een “spaceship I want to ride”.

Pharrell worstelt met zijn identiteit en hinkt plots wat op twee gedachten. Zo snauwt hij de mensen af die foto’s willen nemen tijdens “Rock Star”, terwijl hij niet veel later oproept om massaal onze gsm boven te halen. De vrouwen die hij op het podium haalt om een stukje mee te dansen tijdens “She Wants To Move” kunnen na het nummer dan weer niet snel genoeg verdwijnen omdat hij door moet met zijn show.

“Beautiful” en “Drop It’s Like It’s Hot” volgen, helaas zonder de aanwezigheid van Snoop Dogg, die op een bandje meerapt. Jammer genoeg passeren nog een aantal nummers die zo goed als integraal op tape staan, zoals “Hollaback Girl”, “Blurred Lines” en “Get Lucky”. “Lose Yourself To Dance” zit iets te traag ineen om echt tot dansen aan te zetten en “Gust Of Wind”, waarbij Pharrell even in het publiek duikt, maakt het trio Daft Punktracks compleet. Na een melodramatische speech waarin Williams besluit dat de liefde alles overwint, volgt het onvermijdelijke “Happy”. Het op het podium roepen van twee gehandicapte kinderen is een mooi gebaar, maar zorg de volgende keer dat je ten minste hun naam weet, Pharrell. Wij zijn trouwens nog steeds niet weg van dat nummer. U blijkbaar wel. Even goede vrienden.

Pharrell is van iedereen. Dat bewijst hij vanavond in Antwerpen. Jong, oud, dik, dun, blank, zwart, … allen wilden ze de man aan het werk zien. Hijzelf probeert erg hard om voor iedereen goed te doen, maar verliest daardoor wat aan geloofwaardigheid. De zichtbare vermoeidheid doet er ook geen deugd aan. Met een nieuw album van N*E*R*D in het verschiet, zal hij toch keuzes moeten gaan maken: ideale schoonzoon of ultieme lapdanceliefhebber? Of misschien toch maar gewoon fulltime topproducer? Keuze zat, daar niet van.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twintig =