In Control Freaks moeten de alom gekende monsters van het pretpark Zombillenium een gevecht aangaan met de economische kwelduivel der crisis, die uiteindelijk Satan in disguise blijkt te zijn. Een te realistische plotwending voor een onrealistisch verhaal, maar dit maakt Arthur De Pins grotendeels goed door de spannende subplots.
Het derde deel in de reeks Zombillenium heeft nog altijd het gelijknamige, idiosyncratische pretpark als decor. Hier wordt de bezoekers de schrik van hun leven bezorgd door allerhande vreemde fantasiewezens — heksen, zombies, duivels; de hele lugubere rataplan. Zij zijn als werknemers van het pretpark in dienst van Behemoth, een soort oppersatan. Elke gewone sterveling kan, indien hij of zij gedood wordt door één van Behemoths kornuiten, meteen in dienst treden mits het verkopen van de ziel aan Satan. Een nogal bindend contract, dus.
In dit derde deel komt vooral deze contractuele, zakelijke kant aan bod. Het pretpark dreigt op de fles te gaan en Behemoth stuurt een nieuwe waarnemer, Bohemond, om ervoor te zorgen dat er meer zieltjes gewonnen worden en het park weer winst maakt. Deze nieuwe baas wacht echter geen warm onthaal. Wanneer hij een nieuwe regel instelt dat voortaan de bezoekers zomaar aangevallen mogen worden, bundelen de werknemers hun krachten en nemen ze hun toevlucht tot ludieke vakbondsacties.
Deze plotwending in de reeks zal jongere lezers — een lezersgroep die er voor deze reeks zeker is, getuige de prijs van de jeugdjury in Angoulême — minder aanspreken. Control Freaks is niet het sterkste deel tot nu toe, zeker wanneer je daar de nog steeds even gepolijste, computergemaakte tekenstijl die nergens grensverleggend is, bijvoegt.
Toch zijn er een aantal elementen die dit deel beter dan middelmatig maken. De Pins legt zijn ziel in nuance en details, zoals Bohemonds pak dat van wit tot zwart verkleurd eens zijn ware bedoelingen duidelijk worden. Of de figuranten die in de verschillende delen terugkeren. Dit laatste kan frustratie doen ontstaan bij lezers, maar kan evengoed zorgen voor een lichte dwang om alle delen nog eens na elkaar te lezen, wat het leesplezier alleen maar vergroot.
Een ander sterk punt zijn de subplots die uitlopen als straaltjes bloed uit een verse vampierenbeet. Er ontspint bijvoorbeeld een liefdesromance tussen twee hoofdpersonages. Bovendien begint Control Freaks met een ijzersterke vooruitwijzing naar de dubbelrol van Gretchen, heks én iemand die voor een nog onbekende reden bloedwraak op Behemoth wil.
Uitkijken naar deel vier is vooral uitkijken naar het vervolg op de subplots. De dubbele cliffhanger op het einde — opnieuw een verwijzing naar Gretchens dubbelrol en een onheilspellende middelgrote plaat van Jefferson Het Skelet die met zeis in de, euh, hand (botten?) zint op wraak — creëert alvast verwachtingen voor het volgende deel. Vraag blijft nu wat De Pins nog allemaal uit het concept van zo’n pretpark kan persen.
