The Pharcyde :: 21 april 2013, Vooruit

Jubileumvieringen van een iconische plaat zijn vaak niet meer dan een excuus om nog eens goed de zakken te vullen op de sterkte van een oude, vaak verwaterde of zelfs volledig vergane glorie. Toen The Pharcyde vorig jaar de twintigste verjaardag van hun debuut Bizarre Ride II The Pharcyde mocht vieren, werd dat echter gedaan met een bijzonder verzorgde deluxe-editie die de originele plaat alle eer aandeed. Ook een tour bleef niet uit, en bracht The Pharcyde na een eerdere passage op Dour Festival afgelopen jaar nu ook naar de concertzaal van Vooruit.

Desondanks heeft die viering toch een wat wrange smaak aangezien het originele kwintet dat die plaat opnam ondertussen uitgedund is tot het duo van Imani en Bootie Brown. Dat duo is dan wel de naam The Pharcyde blijven dragen, maar met Plain Rap in 2000 (toen nog als trio met Slimkid3) en Humboldt Beginnings in 2004 hebben ze die naam niet bepaald veel eer aan gedaan. Hoewel het beiden verdienstelijke platen zijn, haalden ze immers nergens het niveau van het debuut of van de onderschatte tweedeling Labcabincalifornia. Dat Slimkid3 (die ook wel onder eigen naam Tre durft opereren), Fatlip (die de groep verliet na Labcabincalifornia wegens een drugsverslaving) en producer J-Swift (die het al meteen na het debuut voor bekeken hield) dan ook nog eens hun eigen tour deden met het materiaal uit Bizarre Ride, maakt de situatie er alleen maar vreemder op.

Los daarvan is elke viering van een dergelijk iconisch album toch iets om naar uit te kijken. Middenin de hele West Coast – East Coast heisa van de vroege jaren negentig hiphop, kwam deze losgeslagen roedel jonge rappers immers met een bijzonder frisse kijk op hiphop, een waarin plezier en muzikaliteit overduidelijk primeerden op waar men vandaan kwam en hoe stoer men wel niet was. Op die manier wist de groep, samen met enkele andere groepen zoals Souls Of Mischief, Hieroglyphics en de Native Tongues-beweging aan de andere kant van het land, hun afkomst te overstijgen terwijl ze en passant ook nog eens de eerste stenen legden van wat later tot allerhande alternatieve hiphopstromingen heeft geleid. Steunend op dat iconisch erfgoed liet een goed gevulde concertzaal in Vooruit het duidelijk niet aan zijn hart komen dat The Pharcyde een nogal hobbelig parcours heeft afgelegd in die twintig jaar sinds het debuut.

Al speelt de aanpak van die erfenis door Imani en Bootie Brown daar ook wel in mee. Ondersteund door DJ Icewater, een drummer en een keyboardist, en met een behoorlijk fenomenale energie op het podium, bouwde de groep een feestje dat niet alleen uit het debuut puurde maar de songs daaruit eerder gebruikte als ankerpunten in een set die vooral diversiteit uitstraalde. Waar veel bands bij een dergelijke viering de volledige plaat erdoor zouden jagen, hield The Pharcyde het zelfs op een selectie van vijf hoogtepunten, verspreid op strategische plaatsen doorheen de setlist. Zo werd de show na een opwarming door DJ Icewater (met overigens enkel recente hiphop, weinig nostalgie hier in tegenstelling tot bij voorprogramma Jayeness) ingezet door “Ya Mama” en “Oh Shit”, wellicht de twee meest opzwepende nummers die Bizarre Ride rijk is, en werd grote hit “Passin’ Me By” — onthaald op een gedaver van herkenningsgejuich– gespeeld als afsluiter voor de bissen.

Tussen het debuutmateriaal door werden dan nummers uit alle platen, alsook enkele curiosa zoals Bootie Browns vers uit Gorillaz’ “Dirty Harry” en citaten van andere bands (waaronder een korte instrumentale versie van “Niggas In Paris” van Kanye West en Jay-Z) geplaatst in een volgorde die ervoor zorgde dat de show nergens ineenstuikte. Daarbij vielen vooral de nummers uit Labcabincalifornia op als uitstekend. Veel van die plaat werd geproducet door de op dat moment nog weinig bekende J Dilla en betekende een opvallende gemoedsverschuiving ten opzichte van het debuut, van een gelaten komische sfeer naar een ietwat serieuzere contemplatieve bedoening, die destijds onterecht lauw werd onthaald. Met de jaren is echter duidelijk geworden dat de songs op die tweede plaat nauwelijks moeten onderdoen voor Bizarre Ride, wat ook live meer dan duidelijk werd met stomende rendities van “Drop”, “Hey You” en tweede grote hit “Runnin’”, dat de bisronde mocht afsluiten.

Op de stage presence en de songkeuze van The Pharcyde valt dus weinig af te dingen, dit was immers van hoog niveau zoals je maar zelden ziet bij hiphoplegendes uit vervlogen tijden (Wu-Tang Clan zou er bijvoorbeeld nog wat van kunnen leren). Helaas was de geluidsmix werkelijk belabberd te noemen; “Ya Mama” en “Hey You” waren op melodisch vlak zelfs nauwelijks herkenbaar doordat ze ronddobberden in een zee van bastonen en drums. Ook is het spijtig dat de groep er al na een uur en een kwartier mee ophield, terwijl het publiek er overduidelijk nog zin in had en de groep nog een hoop uitstekend materiaal ongespeeld liet.

We zouden echter behoorlijke zuurpruimen zijn als we die kanttekeningen de sfeer lieten bederven, want al bij al werd hier wel een feestje gegeven de status van de groep waardig. Zolang The Pharcyde nog op een dermate kwieke manier kan omgaan met hun erfenis, mogen ze wat ons betreft nog wel een tijdje doorgaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − een =