Toen
Lizz Wright in 2003 debuteerde met het tien jaar later nog steeds
bloedmooie ‘Salt’ kreeg ze meteen vergelijkingen met Nina Simone en
Abbey Lincoln naar haar hoofd geslingerd. Niet de minste namen,
maar Wright bleef er kalm onder en plaatste twee jaar later met
opvolger ‘Dreaming Wide Awake’ haar ster in het jazzfirmament.
Covers van ‘Stop’ (bekend van Madonna, maar een nummer van Joe
Henry), ‘Old Man’ (van Neil Young) en ‘A Taste Of Honey’ (bekend
van Chet Baker en Julie London, maar ook van The Beatles) zijn nog
steeds verbluffend. Maar ook eigen werk schitterde op deze plaat
die alom bejubeld werd. Nog eens drie jaar later liet Wright fan en
critici nog maar eens verstomd achter bij haar derde plaat. ‘The
Orchard’ combineerde alles wat Wright voorheen bracht maar overgoot
het met een stomende, stampende, sidderende saus van moerassen uit
de Zuiderse staten van de USA. Haar laatste wapenfeit dateert uit
2010 en heet ‘Fellowship’. Hierop zet Wright haar gekende recept
verder maar marineert alles in een lichte gospelmarinade. Te veel
keukentermen? Bekijk haar website eens en je weet vanwaar de
beeldspraak komt.
Als een volleerde diva liet Lizz Wright het publiek een half uur
wachten, maar als een innemend onschuldig meisje stapte ze het
podium blootsvoets op. Als dat laatste zou ze net geen anderhalf
uur lang de zaal in vuur en vlam zetten…, als de zaal had
meegewerkt. En meteen hebben we het gezegd; wat op het podium
gebeurde, was af en zoals het hoorde. In de zaal gebeurde er echter
bitter weinig. Misschien lag het aan de stoeltjestribune die
natuurlijk niet uitnodigde tot bewegen en feestvieren, maar meer
uitbundigheid had het spektakel alleen maar grootser gemaakt. Dit
gezegd zijnde, het concert was van onberispelijke aard, zelfs met
de elektriciteitshapering bij het begin van ‘My Heart’, maar ook
daar toonde Wright zich van haar charmantste kant en liet het euvel
met een kwinkslag passeren om nog geen halve minuut later het
nummer te herstarten.
Opener ‘Old Man’ zat er meteen op. De stem was krachtig en vol en
het plezier waarmee Wright zichtbaar op het podium stond, was een
lust voor oor én oog. ‘Walk With Me, Lord’ was pure
bluesgospeljazz, als er al zo’n genre bestaat. Wright sloeg op het
einde van het nummer aan het improviseren en ging er zo in op dat
je als toeschouwer slechts met open mond en oren naar het podium
kon staren. ‘(I’ve Got To Use My) Imagination’ marcheerde onder het
strakke spel van de drums recht naar het einde waar Wrights
handgeklap en ver van de microfoon zingen het idee van buskers
opriep. Dat handgeklap was trouwens een constante doorheen de hele
set. Net als het zacht gedans van Wright, wat er nogmaals op wees
dat ze er zelf heel veel plezier aan beleefde.
Hoogtepunten waren er met hopen. Telkens Wright uithaalde en de
zaal deed daveren met haar stem, of wanneer ze haar toon laag hield
waarbij het even dreigend dreigde te worden, waren steeds momenten
van puur genot en klasse. ‘My Heart’, eens op dreef, klonk hier met
enkel snaarinstrumenten en -ja!- handgeklap als een op hol geslaan
dier. Wanneer de drummer opnieuw zijn drumsticks vastnam en de
piano erbij kwam, ontpopte het nummer zich tot de stomende hit die
het in werkelijkheid is. ‘Coming Home’ mocht de set afsluiten en
deed dat op een indrukwekkende wijze. Het nummer werd een tour
de force zonder zichtbare inspanning op het podium en gedroeg
zich zoals een swampsong zich hoort te gedragen: broeierig
heet!
Tijdens de twee bissen kregen we meer van wat de avond al gebracht
had, een perfect gezongen gospel en een acapella versie van
‘Silent’. Vooral dat laatste kreeg de zaal andermaal stil. En
misschien was dat het wel. Misschien was de zaal zo onder de indruk
van Lizz Wrights kunnen dat het publiek met verstomming geslagen
was en enkel kon toekijken. Het was namelijk een concert om U tegen
te zeggen. Een concert van een vocaliste die inderdaad mag
vergeleken worden met voorgenoemde zangeressen. Een concert van een
zangeres die geen enkele steek liet vallen. We kunnen dan ook enkel
besluiten dat wie Wright nog niet zag en geniet van goed gezongen
jazz, blues of lichte gospel, de volgende keer dat ze in ons land
is, zich naar de ticketverkoop moet reppen!
http://www.lizzwright.net
Setlist:
Old Man; Walk With Me, Lord; Feed The Fight; (I’ve Got To Use My)
Imagination; Song For Mia; A Lover Is Forever; Trouble; It Makes No
Difference; My Heart; Coming Home – Bis: Remember, I Believe;
Silent
