Radical Face :: ”Onze aanpak is vooral wait and see”

Als er een band is waarvan vermoed mag worden dat een interview niet al te moeilijk kan zijn, dan Radical Face. Weinig artiesten geven hun muziek zo’n huiselijk inslag als Ben Cooper. Verbazing alom dan ook wanneer de man niet op de afspraak is.

“Die is met de rest van de band met hun van vertrokken”, is het enige dat de jongeman achter de balie kan vertellen. Helaas is de setting hartje Brussel, vindt buiten een zenuwslopend verkeersinfarct plaats en wordt Radical Face over een uur op het podium verwacht.
Een half uur en enkele hartaandoeningen later komt Cooper glimlachend de kleedkamer binnen gestapt. “Hoi”, begroet hij de verontruste manager alsof er niets aan de hand is. “De drummer had zin in friet, dus zijn we die gaan zoeken”, verklaart hij de plotse verdwijning. En dat ze lekker waren, voegt Cooper er nog aan toe.
De man van de breekbare liedjes ziet er uit als een gelukzalig kind dat de tijd van zijn leven beleeft. “We zijn een week of twee onderweg in Europa”, vertelt hij. “Het is zo onderhand één grote waas aan het worden. Ik heb nog maar net ontdekt dat het een dinsdag is.”

enola: Nog niet zo heel lang geleden werden conceptplaten op wenkbrauwgefrons onthaald. U brengt een trilogie uit.
Cooper: “Het is niet bewust als een trilogie begonnen. In 2007 ben ik aan dit project beginnen schrijven, in de periode dat Ghost ongeveer klaar was. Meestal ben ik voor een volgend project aan het schrijven terwijl ik aan het vorige aan het werk ben.”
“En hier heb ik ongeveer drie jaar aan kunnen schrijven, omdat we ondertussen twee platen gemaakt hebben. Ik speel namelijk ook nog bij een andere band, Electric President. En plots had ik enorm veel materiaal, zo’n 45 songs, Waarop het me niet slecht leek die te spreiden over drie platen.”

enola: Vaak hebben bands die hoeveelheid songs, maar schrappen ze dan een flink deel tot ze er tien of twaalf overhouden.
Cooper: “Dit is nadat ik een hoop nummers weggegooid heb. Dit waren echt de songs die ik wou houden.”
“Ik wou schrijven over familie. Daarom ben ik over geschiedenis gaan lezen, over mijn eigen familie onder meer en daardoor bleven de ideeën maar komen en moest ik er een soort structuur in aanbrengen. Voor sommige mensen zal het waarschijnlijk onnozel lijken, maar dat is hoe het gegaan is.”

enola: Het is vooral intrigerend om te zien dat nu muziek luisteren eerder song- dan albumgericht is, er toch nog platen met een rode draad verschijnen.
Cooper: “Ik koop zelf geen singles, maar hele albums. Ik hou van dat concept, om een serie songs te beluisteren die samen horen. Dus ik probeer ze ook zo te maken. Singles, of je ze nu uitbrengt of niet, ontstaan hoe dan ook toch. Mensen hebben de neiging er een of twee songs uit te pikken die dan live op het grootste applaus onthaald worden.”
“Bij deze plaat is er echter iets vreemd aan de hand. Op elke nieuwe plaats waar we komen, blijkt het publiek er andere nummers uitgepikt te hebben dan in een vorige plaats. Nuja, mij maakt het persoonlijk niet zoveel uit, voor mij zijn ze allemaal een wezenlijk onderdeel van de plaat.”

enola: U zei dat u naar uw eigen familiale achtergrond gekeken hebt tijdens het schrijfproces van deze plaat. In hoeverre is The Roots een autobiografische plaat?
Cooper: “Doorgaans verstop ik een aantal persoonlijke ervaringen in de muziek, maar ik schrijf er niet al te expliciet over, de mensen en de plaatsen laat ik zoveel mogelijk weg, ik probeer eerder een bepaalde ervaring als basis te gebruiken. Die wordt dan ingevuld met een fictief personage.”
“Mensen die me goed kennen, zullen hier en daar uiteraard dingen herkennen, maar op zich hoop ik vooral dat elk luisteraar er iets in vindt. Ervaringen die je in je leven meemaakt, zijn vaak universeel, op enkele details na, die je zelf kan invullen.”

enola: Zelfs met de elektronica die u gebruikt, zit er een heel nostalgisch kantje aan uw platen. Zoekt u dat bewust op?
Cooper: “Ik hou enorm van nostalgie en maak er gretig gebruik van, zelfs in die mate dat ik het inschakel om mijn projecten onder te verdelen. De solostuff, Radical Face: daarmee heb ik de neiging terug te kijken. Electric President is meer gericht op wat zou kunnen gebeuren. Op die manier wordt tijdens het schrijven snel duidelijk naar welke band een nummer kan gaan.”
(denkt) “Al hangt het er natuurlijk een beetje van af. Soms dient het onderwerp van een liedje zich snel aan, maar wordt het pas naverloop van tijd duidelijk hoe dat zich verder ontwikkelt, waardoor het toch een tijdje kan duren voor het bij een band belandt.”

enola: De songs van Electric President zijn ook meer elektronisch dan wat u met Radical Face doet. Nooit overwogen ze van de ene band naar de andere te laten overspringen?
Cooper: “Voor de grap heb ik het wel eens overwogen, maar het is er gewoon nog niet van gekomen. Misschien moet ik het maar eens doen. Al ligt Electric President momenteel eventjes stil. Alex (Kane, medebandlid) heeft een job, hij doet wiskundige dingen voor een hospitaal, waardoor hij het komende jaar niet beschikbaar is voor de band.”

enola: Bepaalt zijn job welke band actief is of omgekeerd?
Cooper: “We plannen niet zo heel veel. En dit kwam zowat tegelijk uit de bus. Onze aanpak is vooral wait and see.”

enola: Live brengt Radical Face geregeld een Robin Hood-medley. Dat vraagt om uitleg.
Cooper: “Robin Hood, de tekenfilmversie was een van mijn favoriete films toen ik nog klein was. Thuis hadden we de soundtrack en die heb ik altijd leuk gevonden. Een jaar of tien geleden ben ik die muziek zelf beginnen spelen en het is gewoon leuk. Ook al omdat het doorheen de jaren weg geëvolueerd is van een Disney-nummer naar een ietwat Radical Face-achtige song.”

enola: Vormt dat geen rode draad doorheen Radical Face? Je eigen wereld creëren met elementen de u ondereg oppikt?
Cooper: “Dat is een deel van het plan. Ik probeer de band als een vorm van alternatieve geschiedenis te zien, een manier om mijn bij elkaar gefantaseerde wereld naar buiten te brengen, ook al zitten er dan elementen uit het echte leven in. Maar die kneed ik dan weer naar eigen goeddunken tot ze in die fictieve wereld passen.”

enola: Kan u omschrijven hoe die wereld er uit ziet?
Cooper: “Well… dat is moeilijk in twee zinnen uit te leggen. Ik heb notaboekjes vol met ideeën, verwerk sommige ervan ook tot verhalen op de website, als het geen songs worden. Sommige dingen zijn gebaseerd op geschiedenis, anderen zijn compleet fictief. Het is een beetje als een vervreemde geschiedenis van Oud Amerika.”

enola: Qua klank, lijkt het een vredevollere versie van de geschiedenis dan het wilde westen…
Cooper: “… maar de teksten zijn nogal donker.”
“Ik vrees dat ik me heel schuldig maak aan het therapeutisch gebruik van muziek. Soms gebeuren slechte dingen. En ik wil die niet gewoon achter laten, maar dat ze leiden tot iets goeds. Dus je kan er een nummer over schrijven en er op die manier een streep onder trekken.”
“Het enige nadeel aan die tactiek is dat je de inhoud opnieuw moet oprakelen wanneer je achterf de songs live voor een publiek brengt. Ik toer niet zo heel vaak, dus dat is soms wel eens moeilijk wanneer we pas aan een toernee beginnen. Maar het is geruststellend en therapeutisch wanneer we niet op toernee zijn.” (lacht)

enola: Hoe gaat u daar mee om? Door op bepaalde avonden sommige nummers van de setlist te laten?
Cooper: “Ik probeer vooral niet te specifiek te zijn in de nummers. Het is een beetje zoeken wat realistisch is om te doen met het materiaal dat beschikbaar is, ook muzikaal. Soms blijven we eindeloos takes opnemen. Zoals wanneer er accordeon opgenomen moet worden. (lacht) Alhoewel, dat is het meest vermoeiden instrument dat bestaat. Fysiek is het uitputtend, na een half uur is je schouder kapot. Vanavond zal je het dus niet op het podium horen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 12 =