TIPS VOOR 2012 :: Emeli Sandé :: ”Een mooie vrouwenstem heeft iets troostends”

Ook begin februari presenteert goddeau u nog één Tip Voor 2012, een naam die u de komende twaalf maanden in het oog moet houden.

Een nieuw jaar, nieuwe popmeisjes! Momenteel is het al Lana Del Rey wat de klok slaat, maar er mag meer heil verwacht worden van Emeli Sandé. De critici over het Kanaal tippen haar als grote popbelofte van dit jaar, en terecht. Ze schreef eerder al even sterke als succesvolle songs voor Tinie Tempah en Susan Boyle, en scoorde zelf een monsterhit met “Heaven”. Na het boerenjaar van Adele, wordt er veel verwacht van Sandé. Haar debuut Our Version Of Events ligt volgende week in de winkel.

enola: Als er één woord is dat altijd terugkomt bij jou is het “honesty”. Je plaat lijkt ook uit te schreeuwen: “Dit ben ik.” Is eerlijkheid voor jou hetzelfde als over persoonlijke dingen zingen en schrijven?
Sandé: “Ik denk het wel, ja. Je moet als artiest altijd eerlijk zijn. Deze plaat gaat over wat ik denk en wie ik ben. De songs op mijn plaat zijn stevig geïnspireerd op mezelf en mijn familie, mensen dicht bij me, op verhalen van hen. Dus ja, deze plaat is veel persoonlijker dan de nummers die ik voor anderen schrijf.”

enola: Is het als schrijfster dan niet moeilijk om je plots te moeten verantwoorden voor wat je schrijft en alles te moeten uitleggen? Wil je dat de luisteraar dat weet?
Sandé: “Ik vertel de mensen graag waar de nummers over gaan, maar ik wil allerminst beperken voor de mensen wat het voor hen kan betekenen. Het is een dunne lijn, maar ik probeer me eraan te houden. “Mountains” gaat bijvoorbeeld absoluut over mijn ouders, “Breaking Laws” over mijn zus, en ik ben blij de verhalen erachter te vertellen omdat ik ergens wil dat de mensen weten waar ze over gaan, waar ze vandaan komen. Maar bij andere songs wil ik het dan weer zo algemeen mogelijk houden, dat bijvoorbeeld “Next To Me” gaat over een onvoorwaardelijke liefde voor iemand. En ik ben ervan overtuigd dat je veel meer uit songs haalt door ernaar te luisteren in plaats van dat de schrijver alles zou uitleggen.”

enola: De grootste constante van je plaat zijn heel sterke melodieën en zanglijnen. Is een sterke melodie onontbeerlijk voor een sterk nummer?
Sandé: “Absoluut. Tekst én melodie moeten absoluut goed zitten voor een goed nummer, ik kan geen voorrang geven aan een van de twee. En een goede melodie moet vanzelf komen, ze moet je als schrijver als het ware overkomen. Dat kan volgens mij alleen maar als je van kindsbeen af veel werd “blootgesteld” aan melodieën. Ik hield als kind van harmonieën. Toen mijn vader steevast gospel opzette, was ik ongeveer 14 jaar, en al die fantastische stemmen die de mooiste harmonieën zongen, dat blies me omver. En ik hield best wel van Mariah Carey, omdat haar songs hypermelodieus waren. Die vergeet je niet. Ik hou nog steeds van mensen met een mooie kleur in hun stem.
Ik denk dat er veel melodieën verloren gaan in de muziek vandaag, alles is zo repetitief. Wat goed verkoopt en wat in je hoofd blijft zitten, daar draait het vooral om. Natuurlijk moet een sterke melodie ook in je hoofd blijven zitten, maar ik ben gek van het klassieke songschrijven met zo’n sterke brug en een grootse climax(lacht).”

enola: Je teksten zijn ook heel helder, gemakkelijk te begrijpen. Vind je het belangrijk dat de luisteraar je teksten echt begrijpt zoals ze bedoeld zijn?
Sandé: “Ik speel ook graag met metaforen, verwoord graag dingen anders of vanuit een andere invalshoek, maar het mag nooit te cryptisch worden. Het moet rechtlijnig zijn. Je hebt immers maar drie minuten om je boodschap verteld te krijgen. Het moet poëtisch blijven, maar aan het einde van het nummer wil ik wel dat iedereen het begrepen heeft, ja.”

enola: Welke emotie wil je dan vooral bij de luisteraar opwekken? Ontroering, troost, een soort verheffing?
Sandé: “Ik wil vooral dat sommige songs inspirerend zijn. Dit moest vooral een hoopvol album worden, daarom eindigt het album ook met het nummer “Hope”, omdat dat de algemene boodschap moest worden. Alles wat er rondom ons gebeurt en verandert, heeft vaak zo’n negatieve, drukke bijklank, maar tegelijkertijd moeten we hoopvol zijn dat we onszelf en die dingen rondom ons kunnen veranderen. En dan is er natuurlijk ook nog het belang van liefde in dat alles, maar ik wou er geen “relatieplaat” van maken, ik wou liefde als iets onvoorwaardelijks schetsen. Ik wil er absoluut niet melig over doen, maar deze plaat gaat dus wel degelijk ook over liefde, als iets algemeens, als wat ik voel voor mijn familie en de mensen rondom me. En dat wil ik overbrengen. Ik wil dat je het gevoel hebt de wereld aan te kunnen als je de plaat uitgeluisterd hebt.”

enola: Het lijkt in deze gejaagde tijden niet gemakkelijk voor iemand als jou om te debuteren en een echte carrière uit te bouwen. Veel hypes vandaag staan haaks op jouw idealen over songschrijven.
Sandé: “Ik voel dat echt sterke muziek de fase van de hype wel zal kunnen doorstaan, zeker als je ook consistent bent — zelfs in de muziekindustrie van vandaag. Mensen willen vandaag absoluut een goeie, mooie, klassieke song horen. Kijk maar hoe succesvol Adele is. Zij heeft zulke sterke nummers, waar weinig hype rond is. Tuurlijk zou het voor mij misschien makkelijker en leuker zijn geweest om dertig jaar eerder te debuteren, maar het is zeker zo leuk om die tijd naar het nu te brengen.”

enola: Je ziet je muziek meer, of liever, als kunst dan als entertainment. Voel je je dan beledigd als iemand je muziek als leuk behangpapier beluistert?
Sandé: “Nee hoor. Elke manier waarop mensen van mijn muziek genieten, is voor mij dik ok. Het tegendeel zou nogal aanstellerig klinken. Ik hou ervan te horen dat mensen in een of andere club op “Heaven” hebben staan dansen, omdat het een ongewone tekst is voor een typisch clubnummer. Als de mensen maar genieten, weet je. Het moet niet altijd diepe gedachten opwekken of zo. En kijk, daar heb je dus een sterke melodie voor nodig: als ze geen aandacht willen hebben voor de tekst, kunnen ze nog altijd gemakkelijk meezingen, zelfs al hebben ze geen flauw benul van wat ze juist zingen (lacht).”

enola: Je muziek valt niet in een hokje in te delen. Er zitten elementen van soul, pure pop en zelfs wat triphop in.
Sandé: “Dat wilde ik altijd hebben. Het heeft er misschien mee te maken dat ik in Schotland ben opgegroeid en niet met zulke muziek in contact kwam: er waren niet bepaald welomlijnde genres die hun eigen community hadden daar, dus ik kon van geen enkele community deel uitmaken. Zo is ook mijn attitude in muziek gegroeid. Toen ik mijn eerste stappen in de muziekindustrie zette, wilde ik dan ook werken met totaal verschillende artiesten: eerst met Tinie Tempah en Chipmunk om een dag later een nummer te schrijven voor Susan Boyle. Ik wilde het open houden. Hoe goed de muziek en de melodie is, daar draait het om.”

enola: Toch vreemd dat je songs op dit album zo emotioneel zijn, terwijl je aanvankelijk hyperrationele studierichtingen als arts en neurowetenschappen koos. Hoe valt dat te rijmen?
Sandé: “Ik denk dat ik emoties, en zulke verwoordingen om gevoelens uit te drukken, altijd… opgespaard heb voor muziek. Zelfs als persoon had ik het daar nooit over in de omgang met m’n omgeving. Als ik iets supers had meegemaakt, of net iets pikzwarts, dan goot ik dat meteen in een nummer omdat een song ook langer blijft, in plaats van erover te praten.”

enola: Geloof je nog steeds in albums? Je schrijft aparte nummers voor verschillende mensen, je duikt in verschillende duetten op. Voegt een heel album nog iets toe aan wat je wilt vertellen?
Sandé: “Ja, ik heb er ergens een dubbel gevoel bij: het is niet slecht dat je op een heel snelle manier een nummer wilt kopen dat je echt raakt terwijl de rest van de plaat je niet aanstaat, maar ik vind het ook ergens iets droevigs hebben. Vaak krijgt een enkel nummer slechts betekenis in het geheel van de plaat. Zo hebben we ook dit album als een geheel beschouwd met één boodschap die duidelijk wordt als je de hele plaat hebt uitgezeten.”

enola: Wat me nog opvalt in je teksten: je hebt het in interviews steeds over Virginia Woolf als een van je grote voorbeelden en over sterke vrouwen tout court, maar op je plaat zijn je vrouwelijke personages redelijk afhankelijk in hun relaties.
Sandé: “Hmmm, dat is eigenlijk wel waar (lacht). Eigenlijk lul ik dus maar raak in interviews (lacht). Nee, ik wil zo eerlijk mogelijk zijn in mijn songs. Dus als ik aan m’n muziek werk, gebruik ik wat ik heb geleerd van Virgina Woolf en wil ik zo onafhankelijk mogelijk zijn in wat ik maak en waarom. Maar als ik een nummer schrijf, moet het over eerlijke emoties gaan, en dan moet ik toegeven dat ik in een relatie zo verblind door emoties kan raken als ik iemand doodgraag zie en er dus ook afhankelijk van kan worden. Als ik me zou voordoen als sterke, feministische vrouw, zou ik aan m’n eigen muziek niks hebben.”

enola: Wanneer je over je eigen relaties schrijft, is dat dan soms niet te moeilijk voor jou of je eigen vriend? Om daarover te schrijven, alles uit te leggen…
Sandé: “Mja, ik geef mezelf wel bloot, maar het is voor mij geen optie om alles een beetje op te smukken of persoonlijke dingen weg te retoucheren omdat het dan niet meer zou aanvoelen als het beste wat ik kan maken. Mijn nummers zijn wat ze zijn. Ik kan echter wel de lijn trekken in wat ik tegen iemand als jou vertel over wat die nummers nu eigenlijk deden ontstaan. Mezelf bloot geven in interviews gaat inderdaad nog wel een paar stappen verder en daar bedank ik voor.”

enola: Een nieuw jaar betekent altijd een nieuwe lading popmeisjes. Jij behoort willens nillens tot de golf van dit jaar, samen met bijvoorbeeld Lana Del Rey. Ben je tevreden met de rol van vrouwelijke artiesten vandaag?
Sandé: “Ja, best wel. En eerlijk, ik kan me geen periode indenken waarin er geen vrouwen of meisjes succesvol waren. Toen ik opgroeide, had je tenslotte ook Mariah Carey en Celine Dion die de meeste platen verkochten. En dan zwijg ik nog over Alicia Keys, Lauryn Hill, Jill Scott… Volgens mij heeft dat echt te maken met de vrouwenstem waar mensen graag naar luisteren, ze vinden daar iets in wat hun aanstaat. Doorheen de geschiedenis kun je een enórme lijst vrouwen aanhalen die succesvol waren, misschien ook omdat er een zekere kwetsbaarheid in hun stem en muziek zat. Misschien is een mooie vrouwenstem troostender. En wat me vooral opvalt, is dat de kwaliteit doorheen al die jaren zo hoog is geweest bij de meer toonaangevende vrouwen. Ook nu nog: Amy Winehouse, Adele, Florence + The Machine… Het is mee van de beste muziek die de afgelopen jaren gemaakt is. Dus ja, ook nu loopt het uitstekend.”

enola: Hoe voelt het nu om in de mallemolen van de industrie, met alle promo van dien, mee te draaien, terwijl je twee jaar terug nog gewoon songs voor anderen zat te schrijven? Geen heimwee naar die anonimiteit?
Sandé: “Ik begin nu pas echt te beseffen hoe weinig tijd ik heb om me met mijn core business bezig te houden: schrijven. Al zal ik wel proberen op elk vrij momentje daar tijd voor te maken. Maar ik geniet er best wel van te praten over wat de nummers betekenen. Vroeger kon ik me verbergen achter de artiest die m’n nummer zong, of achter de studiomuren, toen moest ik dat allemaal niet uitleggen. Eigenlijk geeft het me zelfs een soort vrijheid, al dat uitleggen wat mijn boodschap of bedoeling nu juist is. En dat mensen van je horen. Het heeft immers geen zin om muziek voor jezelf te maken op je kleine kamertje. So it’s great to get it finally out to the world.

Our Version Of Events verschijnt op 6 februari. Emeli Sandé speelt op 2 april in het Koninklijk Circus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × drie =