Caribou Vibration Ensemble

Vooruit, Gent, 8 december 2011

Afgelopen
donderdag stonden wij, opgefokt als een horde vers puberende
girlz in de rij voor iets dat met ‘Twilight’ te maken
heeft, helemaal vooraan in de Vooruit. 23u was het reeds en het nu
al lichtjes legendarische Caribou Vibration
Ensemble
moest nog beginnen. Dat de zaal niet uitverkocht
was, was er niet aan te zien – blijkbaar waren alle mensen die
normaal gezien hun trein hadden moeten nemen, netjes blijven staan.
Het was dan ook een evenement: het ensemble stond wereldwijd
slechts geboekt voor 3 (dríé!) shows en als je weet dat daarmee
ronkende namen uit de hedendaagse elektronica zoals Dan
Snaith
(mister Caribou hemzelve), Kieran
Hebden
(Four Tet) en James Holden, op één podium werden
gezwierd, dan begrijpt u dat ons voetjesgetrappel zo rond 23u10
voor lichte bevingen begon te zorgen in een straal van drie meter
rondom ons.

De setlist bleek te bestaan uit zowel songs die vorig jaar werden
opgenomen voor een exclusieve tour-dubbelelpee met Marshall Allen,
en kleppers uit Caribou’s jongste studioalbum – het nog steeds
voortreffelijke ‘Swim‘. Dat gaf een heerlijke dynamiek aan het
optreden: materiaal van het ensemble was proggy, jazzy,
experimenteel en ouderwets swingend tegelijk (niet in het minst
door de puike blazerssectie), de pompende Caribou-songs (met
afsluiter ‘Sun’ als uitschieter) zorgden voor de partysfeer, al
werden ook die laatsten in een aangepast jasje gegoten. Wat wij
vooraf ergens wel vreesden – dat het een oeverloos jamfestijn zou
worden zonder enige leidraad – was geen seconde een issue.
Het enige spijtige was dat het geluid niet helemaal op punt stond
en dat wij vooral van Snaiths zang hoegenaamd geen hol gehoord
hebben – en wij stonden recht tegen de boxen.

Zeer fijn was wel om te zien hoe de band zichzelf enkele keren
afwisselde – er stond voortdurend zeven tot elf man op podium, maar
de samenstelling switchte bij elk anderhalf nummer. De heren
vermaakten zich schijnbaar prima, met brede grijnzen wanneer ze in
elkaars richting gebaarden en grote ogen wanneer het publiek hen
nog maar eens trakteerde op een staande ovatie. (Het was de
Vooruit, dus vrijwel iedereen stond al recht, maar het vóélde toch
als een staande ovatie.) Het ensemble weerstond de verleiding om
iedereen een momentje in de spotlight te duwen – geen solowerk van
Four Tet of James Holden, geen saxofoonsolo omdat er nu eenmaal een
saxofonist op het podium stond. Je hoorde te allen tijden een
groep spelen, wat opmerkelijk is als je zo’n losvast
collectief muzikanten – waarvan de meeste dan nog eens geen klein
beetje succesvol zijn – op een hoop zwiert. Van ego’s hadden de
heren kennelijk betrekkelijk weinig last.

‘t Is een beetje spijtig voor al degenen die er niet bij waren,
want afgezien van de geluidskwaliteit die hier en daar nogal
kwikkel-kwakkel was, schreeuwde alles aan dit optreden uit dat het
Iets Speciaals was, een stevig, gedurfd, meeslepend, uitgebreid de
conga dansend op het slappe koord tussen experimenteel en poppy,
weergaloos optreden dat het materiaal dat ze vorig jaar met een nog
groter collectief op plaat zwierden, moeiteloos deed verbleken. Het
Caribou Vibration Ensemble is een livegroep, en hun trip in de
Vooruit (eindbalans: Holy Fuck, Gold Panda en Sun City Girls samen
in een benevelde roes) is er één die wij niet licht zullen
vergeten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + veertien =