PUKKELPOP 2009 :: The Shelter, vrijdag 21 augustus

Doorgaans zijn we brave jongens die wel wat subtiliteit kunnen smaken terwijl we in onze design IKEA-zetel wat muziekjes luisteren bij een glaasje cava. We zijn dan ook zelden te porren voor een concert in het metal- en punkreservaat dat The Shelter op Pukkelpop is, maar vandaag hebben we er een reeks concerten aangestipt om de nostalgicus, noise-liefhebber en subversieveling in ons nog even te plezieren. Het moet zijn dat programmator Eppo Janssen zijn punk, metal en noise ook graag fijnzinnig bereid heeft.

De Dertien

De uitgebreide verslagen van de dertien beste concerten leest u met één klik hieronder.

Noise was er op Pukkelpop in alle mogelijke vormen en maten te vinden. Het instrumentale post-/mathrock viertal And So I Watch you From Afar mocht op vrijdag in de Shelter haar kunnen komen bewijzen voor een eerder mak publiek. Dat lieten de Ieren niet aan hun hart komen, en in een verdomd strakke set werd zowat alles dat tussen punk, postrock en free rock ligt er in één gewelddadige geluidsexplosie door gejaagd. Aan zoveel overgave en destructiviteit konden wij nauwelijks weerstaan, dus laten we voor het overige niet te kritisch wezen. Vergeten we voor het gemak dus even dat herhaling al gauw op de loer lag, en subtiliteit ook wel eens een deugd kan wezen. Na de volle veertig minuten ging ons hoofd toch alleszins wat aan het bonzen en waren we blij een Dafalgan in gereedheid te hebben.

Met A Place To Bury Strangers is het altijd een dubbeltje op zijn kant. Het apocalyptische noisegezelschap kan een verpletterende wall of sound ontplooien, maar als het niet goed is, valt het ook meteen hard tegen. En dat gebeurt vandaag in de ongezellige shelter. Goed, de omstandigheden zijn er niet naar om de groep goed te laten gedijen: deze groep werkt niet in daglicht en ook het geluid zit niet helemaal mee. Aanvankelijk horen we enkel een dof gerommel, en ook de groep krijgt de fut er niet in. Dat verbetert langzamerhand en met "To Fix The Gash In Your Head" komt dan eigenlijk schot in de zaak. Het valt trouwens meer en meer op hoe hard bassist John Mofo de mosterd is gaan halen bij Peter Hook van Joy Division, zeker in de nieuwe nummers van het in oktober te verschijnen Exploding Head. Dat belooft duidelijk een toegankelijker A Place To Bury Strangers dat zich meer om de song bekommert dan om het optrekken van wolken noise, zoals het met een surfrifje (very Raveonettes) opgeluisterde "Dead Beat" bewijst.

Future Of The Left verrees in 2005 uit de assen van het onvolprezen Mclusky en gaat onverstoord verder met het mixen van woede, comedy, noise en punk en dat geheel plichtsbewust te overgieten met een subtiel popsausje. "Rock music at 4pm just ain’t fucking right", meldt Andy Falkous na de vlijmscherpe opener "Arm Eritrea", maar er valt weinig af te dingen op het concert dat Future Of The Left neerzet. Compromisloos, bij momenten in your face: een welkome bolwassing.

{image}En dat is exact wat we van The Jesus Lizard, de haast legendarische lawaaimakers rond halve gare David Yow, verwachten. Meer dan tien jaar na hun laatste release is de groep weer op tournee getrokken ter ondersteuning van hun geremasterde back catalogue. In 1994 stond Yow halfweg het concert al in zijn blote flikker te midden van het publiek te krijsen, dus we zijn benieuwd of hij wat ouder en wijzer geworden is. Ouder in ieder geval wel, getuige het uitdunnend haar en de prominente bierpens. Wijzer niet, getuige de snoekduik richting publiek halfweg het derde nummer. Muzikaal is het helaas wat gedateerd, maar de meest beruchte punkband van de jaren negentig verdient een plaats op dit Pukkelpop, al is het maar om de aanwezige dertigers te laten dromen van tijden dat er ook door het publiek nog ongebreideld gemosht, gecrowdsurft en gestagedived werd op Pukkelpop. Al een geluk dat we de IKEA-zetel aan de ingang moesten afgeven, of hij was geheid gesneuveld.

En ook The Get-Up Kids zijn hier om reünietechnische redenen. Voor de dertigers van daarnet is dit een van de bands die verantwoordelijk is voor de verjeannetisering van de punk tot emocore en voor het algehele verscheiden van wat ooit tegencultuur heette. De aanwezigen worden met enigszins glazige blik weer teruggevoerd naar tijden van zenuwachtige glimlachjes naar het andere geslacht en zacht wiegend op het studentenbed naar gevoelige gitaarmuziek luisteren. Maar The Get-Up Kids zijn hier dus vooral om de tiende verjaardag en heruitgave van hun klassieke album Something To Write Home About kracht bij te zetten. Veel songs uit dat album dus en dat komt het concert alleen maar ten goede. Na het rücksichtlose geweld dat vandaag al in The Shelter stond, komt het allemaal wat braafjes over, maar wie zich daar overheen zet, kan niet anders dan besluiten dat The Get-Up Kids — in tegenstelling tot wat doorgaans voor emocore doorgaat — zo’n eervolle nostalgietrip zeker wel verdienen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 9 =