Geheel volgens de voorkeur van de dag herschrijft de strip Tanâtos een belangrijk moment uit de geschiedenis. Jean-Yves Delitte en Didier Convard rondden met De Dag van de chaos een eerste verhaal uit deze reeks af.
De mythe van de meestercrimineel die de politiediensten telkens te slim af is, bestaat al langer dan vandaag. De figuur Fantomas uit de films van Louis Feuillade diende duidelijk als inspiratiebron voor Tanâtos. Ook hier slaagt de schurk er door middel van vakkundige vermommingen en sluwe technieken in om zijn achtervolgers steeds één stap voor te blijven. We schrijven 1914, en Tanâtos wil een wereldoorlog ontketenen en zet daartoe alle machtspionnen tegen elkaar op. Inspecteur Bernin en detective Victor zitten hem in dit tweede deel echter steeds dichter op de hielen. Het arresteren van Tanâtos zou de wereld dan ook behoeden voor een gigantische catastrofe.
Tekenaar Jean-Yves Delitte (Achter de Schermen van de Nacht, De Neptunus) en scenarist Didier Convard (Sneeuw, De Geheime Driehoek) vermengen in dit tweeluik naarstig historische werkelijkheid met vleugjes fictie en technische uitvindingen (zoals bijvoorbeeld een geavanceerde helikopter). Net als in Delittes eigen reeks De Neptunus vermengen ook reeksen als Empire en Hauteville House een historische achtergrond met technische snufjes die het verhaal de allure van science fiction geven. ‘Alternatieve geschiedenis’ is de naam die het genre voorlopig toebedeeld kreeg.
Een album van Delitte staat telkens garant voor degelijk en gedetailleerd realistisch tekenwerk. Het is ongelooflijk aan welk tempo die man albums blijft maken. Het uitlekken van het bestaan van een Aziatische tekenstudio zou ons niet in het minst verbazen. Tussen het verschijnen van de twee Tanâtos-albums van zaten amper vier maanden, en ondertussen zit Delitte ook bij zijn andere reeksen niet stil. In Tanâtos lijdt het tekenwerk echter geenszins onder die snelheid. Delitte slaagt er in het tijdsbeeld van het begin van de 20ste eeuw goed te treffen.
Zijn kompaan Didier Convard verlaat voor Tanâtos even de gekende wegen van De Geheime Driehoek en diens spin-offs. Hij vermengt op een geslaagde manier de geschiedenis met fictieve aanvullingen. De ontknoping komt voor veel lezers wellicht erg snel, maar het einde van dit deel doet toch vermoeden dat er een vervolg aan deze reeks gebreid zal worden. De figuur Tanâtos heeft hiervoor in ieder geval voldoende potentieel. De dag van de chaos sluit het tweeluik af en bewijst meteen dat Tanâtos een goede aanvulling is voor de vaak fletse collectie Grafica van uitgeverij Glenat. Daar staat het vakmanschap van de auteurs mee garant voor.
