Het vet is van de soep. Vroeger was het allemaal beter. Zo als in de beginperiode worden ze niet meer gemaakt. Kritiek die niet van de lucht is wanneer, wel, om het even wie een tijdje bezig is. Sokal bijt van zich af met een ongemeen scherpe, 23ste, album van Canardo.
Goed, Canardo kennen we ondertussen wel. De zelfs voor een eend behoorlijk wankel op de benen staande inspecteur en zijn karaktertrekken zijn dermate ingeburgerd dat de enige manier waarop Sokal nog zou kunnen shockeren, is door Canardo met een smoothie het veld in te sturen. Dat blijft ons, en een van onze favoriete getekende brompotten gelukkig bespaard. Canardo blijkt anno 2015 niet onder de indruk van de tijdsgeest blijft als vanouds alcohol en nicotine tot zich nemen in hoeveelheden waar enkel Keith Richards het niet benauwd van krijgt.
Deze anachronistische eend beland echter midden in wat vermoedelijk zijn meest actualiteitsgebonden avontuur is. Aan de rand van het meer dat hertogdom Belgamburg van Wallonië afscheidt, is het niet pluis. Een meisje wordt door een visser uit het water gehaald. Wat er met haar gebeurd is, weet de jonge dame niet, maar dat er niet veel goeds aan de hand is, is tastbaar vanaf het eerste plaatje, waar een doorregend havenstadje –een dronken local hangt nonchalant en prominent in beeld-, als niet bepaald aantrekkelijke setting opduikt.
Niet veel later dient een tweede locatie zich aan, even verderop, maar met een geheel andere couleur locale: Belgamburg, rijk toevluchtsoord waar inwoners van het aan de overkant van het Belgameer gelegen België, een meer bepaald zijn zuidelijke helft, alleen maar van kunnen dromen, iets wat de inwoners van Belgamburg dan weer niet zint.
Daarmee gaat Sokal, zelfs al ligt de kiem van dit album ruim een jaar in het verleden, messcherp in op de actualiteit. Bootvluchtelingen en de waarde van hun leven in rijkere delen van de wereld, mensenhandel, egoïsme, (machts)misbruik: het zijn thema’s die niet geschuwd worden, wat maakt dat van deze Canardo de sociale kritiek van de pagina’s spat.
Het wrange karakter en daaruit voortvloeiende verwondering (hé, een vloekende dronken eend!) mogen dan weg zijn, met dit album heeft Sokal, voor zover dat nog nodig was, duidelijk gemaakt dat Canardo en hijzelf nog niet afgeschreven zijn. Deze strip weet niet alleen te boeien, hij laat een indruk na, en dat is iets waardoor dit album een prima opstap vormt voor wie niet geheel vertrouwd is met Sokal. Voor de fans van het eerste uur, die om welke reden dan ook aan het twijfelen geslagen zouden zijn over de kwaliteit van Sokal: hier wordt hun ongelijk bewezen.
