Tg Stan :: Poquelin

Titelverdediger STAN is met Poquelin ook dit jaar genomineerd voor
het Theaterfestival. Toch heeft het gezelschap met haar Molière-bewerking
de krachttoer die Vercruyssns monoloog Vraagstuk was nu niet bepaald
herhaald. Het stuk werd dan ook niet hernomen, wegens een geplande tournee in
Frankrijk.

Een paar jaar geleden maakte Stan furore met het stuk vandeneedevandeschrijvervandekoningendiderot.
Deze benadering van de Franse auteur viel in goede aarde, en dus leek Molière
een logische volgende keuze. De man was altijd al populair, niet in het minst
in het Franse taalgebied waar Stan graag mee flirt. De toegankelijke komedies
van deze toneelschrijver lijken het gezelschap dan ook op het lijf geschreven:
ze zijn grappig, maar toch niet verstoken van inhoud. Voor hun benadering werden
uiteindelijk vier stukken overgehouden. Grote happen uit ondermeer de Ingebeelde
Zieke
werden verder aangevuld met fragmenten uit – zelfs in Frankrijk –
veel minder bekend werk. De kleinere kantjes in het werk, de plattere farce,
slapstick en hilarische bulderlachmomenten werden hierbij bewust opgezocht.

Als publiek zit je in een rechthoek op de scène zelf, in de coulissen als het
ware, rond een verhoog dat veel weg heeft van een boksring. Een paar kroonluchters
en ouwe zetels zorgen verder voor de nodige sfeer. Vooral het enthousiasme waarmee
de Kakkewieten Tine Embrechts en Adriaan Van Hoof een paar komische typetjes
te lijf gaan blijkt aanstekelijk te werken op de veteranenploeg. De acteurs
lijken wel losgeslagen en laten zich helemaal gaan. Door de opeenstapeling van
fragmenten en min of meer aanverwante stukken ligt het tempo ook erg hoog, en
dit wordt tot het einde toe volgehouden. "Théâtre brut, du pur jeu d’acteurs"
bloklettert La Libre Belgique dan ook.

Damiaan De Schrijver is onweerstaanbaar als zeurende hypochonder. Van Hoof hakt
met een gigantische bijl in op het podium alsof zijn leven er van afhangt. Frank
Vercruysse, overladen met zwaarden en allerlei andere middeleeuwse wapens, valt
tot vier keer uit zijn rol wanneer de rondzwaaiende bol van een goedendag losschiet
van z’n ketting en rakelings over de hoofden van het publiek suist. Jolente
De Keersmaeker geeft een bekkentrekkende imitatie weg van Louis De Funès,
die in z’n films Molière ook een paar keer tackelde.

Hun voorstellingen, hoe ernstig ook, bevatten steevast veel humor, maar hier
lijken de rollen omgedraaid. Spelplezier werkt in principe aanstekelijk, maar
wanneer de acteurs zich beter amuseren op het podium dan het publiek in de zaal
loopt er toch ergens iets fout. Bedoeling is om zo sterk te overdrijven dat
de wrange kantjes als vanzelf komen bovendrijven, maar het werkt niet. Er is
gewoon te weinig dramatisch tegengewicht voor de grappen en grollen, iets wat
we van Stan toch niet gewend zijn. Stan lijkt zich na een klein half uur dan
ook te vergalopperen. Damiaan De Schrijver heeft intussen ook grif toegegeven
dat pure komedies eigenlijk hun ding niet zijn. Afgelopen zomer werd dat nog
eens duidelijk in De Kerstman, het pijnlijke vervolg op deze billenkletser
dat helemaal de mist in ging. Hoog tijd dat Stan hun publiek weer wat serieuzer
neemt?

Robin D’hooge

Niet hernomen..

THEATERFICHE

Festivalinfo Stan D.
De Schrijver
(interview)
Flamands Droles (over Stan en Diderot) Molière (wiki) Site
Molière

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 4 =