Dat auteur Lucas Catherine gefascineerd was door de Arabische cultuur wisten we al langer. Eerder verschenen van hem boeken als Islam voor ongelovigen en Palestina. De laatste kolonie? In zijn nieuwe werk gaat Catherine op zoek naar de raakpunten tussen de Arabische cultuur en de onze doorheen de geschiedenis.
Lucas Catherine reconstrueert de gezamenlijke geschiedenis van de Nederlanden en de Arabieren aan de hand van een hele reeks opmerkelijke anekdotes. In een heldere, bevattelijke stijl wijst Catherine ons de aspecten aan waarover we in de geschiedenisles niet geleerd hebben. In elke anekdote weet hij de lezer in de tijdgeest binnen te leiden door contemporaine kroniekschrijvers aan het woord te laten. Bovendien is het boek uitgebreid van illustraties voorzien zodat het geheel nog wat aanschouwelijker wordt.
Zelfs wie de verregaande cultuurvermenging die Catherine wil aantonen, volledig koud laat, kan op zijn minst geboeid zijn door Rijstpap, tulpen & Jihad. Het gebeurt tenslotte veel te weinig dat we de immer subjectieve geschiedschrijving eens vanuit een ander standpunt voorgeschoteld krijgen. Zo komen de geroemde kruistochten hier in een heel ander en veel minder heroïsch daglicht te staan. En de hoofse liefde heeft een lange weg afgelegd vanuit het oosten vooraleer ze in onze streken gekoesterd werd als kenmerk van een verfijnde beschaving. Tenslotte weten ook weinig mensen dat een groot aantal Marokkanen gesneuveld is in de vlakten rond Gembloers in een vergeefse poging de troepen van Hitler te stoppen aan het begin van WO II. Ook de kans dat u gewoon enkele leuke feitjes bijleert, is niet geheel uitgesloten. Woorden als tulp ( menig Nederlander ten spijt) en jazz bijvoorbeeld blijken een Turkse respectievelijk Perzische oorsprong te hebben.
Tot zover kunnen we Lucas Catherine nog volgen. Dat wij, verenigde Nederlanders, ons niet altijd even netjes gedragen hebben, willen we graag geloven. Meer nog, de redenering dat de Arabische en de Europese cultuur zo erg verstrengeld zijn dat pakweg Marokko perfect zou thuishoren in de Europese Unie, willen we ook nog wel even aannemen. Maar daar houdt het op. Wanneer Catherine beweert dat de Arabische cultuur ons veel beter ligt dan de Oost-Europese die ons helemaal niets bijgedragen heeft en dat die laatste zelfs onze verworvenheden qua mensenrechten op de helling zou zetten, kunnen we enkel in onbegrip het hoofd schudden. Wij kunnen namelijk onmogelijk begrijpen waarom iemand zich 180 bladzijden uitslooft om vooroordelen neer te halen om er vervolgens in enkele pagina’s zelf een hoop nieuwe te lanceren. Shame on you, meneer Catherine. U zou beter moeten weten.
